รอยรักพญามาร

        ดวงตาสีน้ำทะเลหรี่ลง เห็นมาติชทะยานรถออกจากรั้วบ้านพัก ละสายตาไปยังพินอาภาซึ่งเดินปาดน้ำตามายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลุคส์ถอนหายใจแล้วหย่อนกายลงบนโซฟา

        “พ่อครับ”เสียงเรียกเล็กๆ ปลุกจากภวังค์

        ทันทีที่เห็นพ่อ ร่างเล็กรีบกระโจนกอดแล้วพลิกกายนั่งลงบนตัก เด็กชายเงยหน้ามองบิดาแล้วยิ้มออกมาด้วยความสุขยิ่งเห็นลูกมีความสุขแบบนี้เขายิ่งต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกไว้ให้ได้

        เสียงหยอกล้อส่งผลให้คนที่กำลังเดินมาหยุดชะงักมองภาพเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นบุตรชายมีความสุขในอ้อกอดของพ่อเขาลุคส์เหลือบมองหญิงสาว จังหวะนั้นบุตรชายเลยรีบเดินมาหาแม่แล้วจูงมาร่วมวงด้วยกัน

        ไทม์แทรกตัวอยู่ระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตาสองคู่สบกัน หัวใจของเขาสั่นไหวขึ้นมาเมื่อพรุ่งนี้เขาจะต้องไปจัดการปัญหาทุกอย่างให้จบเสียที เขาไม่อยากไป...เพราะไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรรออยู่ข้างหน้า ทว่าจำต้องทำเพื่อเมียและลูก

        บอดี้การ์ดหนุ่มยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ค่อยๆ ก้าวอย่างเชื่องช้า ในมือถือดอกกุหลาบสีขาวที่อดีตภรรยาชอบความรู้สึกทั้งมวลตีตื้นขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ยิ่งเห็นป้ายหลุมศพยิ่งพาให้ใจร้าวร้าน ย่อกายลงวางดอกไม้ไว้ด้านหน้าเอื้อมมือปัดฝุ่นออกจากป้ายด้วยความอ่อนล้า เขาเหนื่อย และท้อเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรด้วยซ้ำไป

        ใบหน้าคมเคร่งขรึมลงมีเพียงความรู้สึกเสียใจ หัวสมองมันว่างเปล่าและหวนคิดเรื่องราวต่างๆในอดีต กรามถูกขบกันเป็นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึก ดวงตาคมกริบอีกคู่ จ้องมองมายังร่างสูงกำยำที่กำลังย่อกายทอดอาลัยหน้าหลุมศพลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเป็นห้วงๆ

        ไม่มีวันที่เขาจะยอมอภัยให้กับผู้ชายคนนี้ ไม่มีวัน!

        มาติชนิ่งงัน ไม่รู้ควรพูดเรื่องนี้ดีหรือไม่ทว่าเขาไม่อยากโกหกหัวใจตัวเองอยากขอโทษเรนิต้าที่ตนเองดันเผลอใจไปให้ผู้หญิงอีกคน ทั้งๆ ที่คิดว่ายังไงเสียเขาคงไม่มีวันรักใครได้อีกแล้ว แต่ทุกอย่างกลับผิดหมดความเสียใจที่เขามีต่อเรนิต้ายังคงอยู่แต่ความรู้สึกรักมันค่อยๆ จางหายไป

        ร่างสูงกำยำลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเอื้อมมือลูบไล้แผ่นป้ายวิญญาณเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกพึมพำคำพูดออกมา

        ลาก่อนเรนิต้า ผมคงไม่ได้มาพบคุณอีกแล้ว... ไม่ใช่ว่าผมลืมคุณแต่ผมไม่อยากคิดถึงเรื่องเศร้าในอดีต คุณเองก็คงอยากให้ผมคิดแบบนั้นใช่ไหม

        สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ร่างของหญิงในชุดสีขาวบริสุทธิ์ยืนยิ้มอยู่พร้อมกับโบกมือลาแล้วจางหายไปมาติชนิ่งงันไปชั่วครู่แล้วแหงนหน้ามองบนฟ้า แล้วคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกที่เขายิ้ม