ตอนที่ 3 ผลไม้ป่าที่มีปัญหา
ูเาลูกนี้เป็ของกัวเทียน เขาซื้อไว้เมื่อตอนมาถึงที่นี่
เงินสะสมทั้งหมดที่เขามีก็เอามาเหมาซื้อที่ดินผืนใหญ่กับูเาลูกนี้ คนในหมู่บ้านต่างก็คิดว่าเขาโง่ เสียเงินซื้อของที่ไม่มีประโยชน์ มีคนในหมู่บ้านโน้มน้าวเขาแล้ว แต่เขาก็ทำแค่ยิ้มบอกว่าไม่เป็ไร
ข้างเส้นทางขรุขระมีต้นไม้หนาแน่น ระหว่างที่กัวเทียนเดินก็คอยใช้จอบทุบไปด้านหน้า ทำแบบนี้แล้วจะได้ไม่โดนงูกัด นี่คือสิ่งที่ชาวบ้านใจดีบอกเขามา
หลังจากเดินมาระยะหนึ่ง กัวเทียนพลันหยุดลง เขามองไปยังต้นไม้ต้นหนึ่ง พบว่าบนต้นมีผลไม้ที่คนคนนั้นเพิ่งให้เขากินอยู่เยอะทีเดียว
เขาเดินไปใต้ต้น เอื้อมมือไปเด็ดผลสีแดงลูกใหญ่ที่อยู่ใกล้สุด ลักษณะคล้ายกับผลแอปเปิล เพียงแต่ผลของมันมีขนาดเล็กกว่า ทว่าก็ใหญ่กว่าที่เขากินไปเมื่อครู่มาก และเป็ผลที่ใหญ่ที่สุดบนต้นนี้แล้ว
หลังจากใช้เสื้อเช็ดมันก็กัดคำหนึ่ง ผลฉ่ำน้ำมาก รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมากทีเดียว อาจเป็เพราะลูกใหญ่กว่าและสุกมากกว่าจึงอร่อยกว่าลูกเมื่อกี้อีก
กินเสร็จก็เดินต่อ เดินได้ราวหนึ่งนาที กัวเทียนพลันหยุดลงอีกครั้ง มือข้างหนึ่งกุมท้องเพราะรู้สึกไม่สบายมาก เขาค้ำจอบค่อยๆ นั่งลง ใช้มือลูบท้อง จากนั้นก็เลิกเสื้อขึ้น พอกำลังจะลูบต่อกลับพบว่าในท้องมีแสงออกมา!
กัวเทียนตกตะลึง ก้มลงมองท้องแล้วยื่นมือไปแตะ ทว่าจุดที่มีแสงออกมาก็ค่อยๆ กลายเป็กลุ่มควันสีดำ นิ้วมือจึงผละออกจากท้องโดยไม่ตั้งใจ
พอจะดูให้แน่ชัด กลับรู้สึกมึนหัวจนทนไม่ไหว และล้มพับลงไป
ไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน หลังได้สติขึ้นมา เขาเปิดเปลือกตามองไป้า ท้องฟ้าสีฟ้า ก้อนเมฆสีขาว และยังมีต้นไม้สีเขียว
กัวเทียนยกมือประคองศีรษะ จากนั้นหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วก้มหน้าดูที่ท้องของตัวเองอีกครั้ง ทว่าไม่พบความผิดปกติ
เมื่อครู่นี้เป็แค่ภาพลวงตาหรือว่าเื่จริงกันนะ
กัวเทียนแปลกใจไม่น้อย
ดูอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ลุกขึ้นยืน คว้าจอบแล้วเดินต่อไปข้างหน้า ครึ่งชั่วโมงถัดมาก็ลงจากเขา เลี้ยวไปอีกทางเพื่อไปยังแปลงผัก
ตอนที่ผ่านต้นผลไม้ป่าต้นนั้นอีกครั้ง เขาก็เด็ดมาอีกหลายลูกเพื่อเอาไปถามคนที่รู้จักดูว่าเขาจำผิดชนิดหรือไม่ จริงๆ แล้วอาจแค่เหมือนกับผลไม้ป่าที่เขากินไปเท่านั้น
ระหว่างทางไปแปลงผักก็เจอกับชาวบ้านที่คุ้นเคยกัน ฝ่ายนั้นเอ่ยทักทายเขา “เสี่ยวเทียน ไปทำงานอีกแล้วเหรอ”
“ครับ คุณป้าไปเก็บผักมาเหรอครับ จริงสิ ผมขอถามหน่อย ผลไม้นี่มันกินได้รึเปล่า”
กัวเทียนวางจอบลง แล้วพูดคุยกับหญิงวัยกลางคนที่สวมชุดลายดอก คนในหมู่บ้านล้วนคุ้นเคยกับผลไม้ป่าพวกนี้เป็อย่างดี เขาเลยคิดจะถามคุณป้าคนนี้ดูสักหน่อย
คุณป้ารับเอาผลไม้ที่กัวเทียนยื่นให้มาดู แล้วยิ้มแย้ม “ผลไม้ป่านี่กินได้แน่นอน อร่อยด้วยนะ”
พูดจบ อีกฝ่ายก็เอาเข้าปาก กัวเทียนอุทาน “อ๊ะ” ออกมาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ทำเอาเขาเป็กังวลกลัวว่าคุณป้าจะปวดท้องเหมือนเขา
เพื่อคอยสังเกตอาการ ชายหนุ่มจึงหาเื่คุย “คุณป้าครับ เมื่อหลายวันก่อนที่ให้คุณป้าช่วยลงต้นกล้า เมื่อวานตอนเช้าผมไปดูมา มันขึ้นต้นอ่อนแล้ว ขอบคุณคุณป้าที่ให้คำแนะนำนะครับ”
“เด็กคนนี้นี่ ทำไมต้องเกรงใจกันขนาดนั้น ถ้าไม่ได้เธอ ป้าคงไม่ได้ซ่อมเล้าหมูแล้ว วันหลังถ้ามีเื่ให้ช่วยก็รีบมาบอกป้าได้เลย!”
คุณป้าพูดกับกัวเทียนอย่างกระตือรือร้น กับเด็กหนุ่มที่แสนหล่อเหลาอย่างอีกฝ่าย เธอละชอบนัก
“คุณป้า ผมยังมีเื่อยากให้ช่วยจริงๆ เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมกับคุณตาหลี่ช่วยกันลงต้นกล้ามะเขือเทศไป ของเขาแตกยอดแล้ว แต่ของผมยังไม่มีอะไรเลย มันเป็เพราะอะไรเหรอครับ”
กัวเทียนถามด้วยสีหน้าทุกข์ใจ
“อ้าว มีเื่แบบนี้ด้วยเหรอ ไป ป้าจะไปดูกับเธอเอง” พูดจบ ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังผืนดินขนาดใหญ่ที่เขาเหมามา
421
