บทที่19
ซาลาเปารูปแบบใหม่
่เย็นวันนี้ฟางหนิงฮวาไม่ได้ออกไปไหนเพียงแต่ทำการทดลองผสมสีลงในแป้งซาลาเงียบ ๆ อยู่ที่หลังร้านดอกไม้ที่นางเก็บมาในวันนี้มีทั้งดอกโบตั๋นสีชมพูและสีแดงสด ดอกกุ้ยฮวาสีหลืองใบเตยที่ให้สีเขียว เมื่อลองผสมดูแล้วก็ได้แป้งซาลาสีที่ดูแปลกตาออกมา
“เอาแป้งสีชมพูนี้ปั้นใส่กับแป้งสีขาวทำเป็รูปร่างผลท้อดีกว่า”ว่าแล้วฟางหนิงฮวาก็จัดการปั้นแป้งซาลเปาเป็รูปแบบต่าง ๆ หลายรูปแบบมีทั้งลูกท้อลูกผิงกั่ว ดอกบัว ฟักทองแล้วก็หัวไชเท้านางยังคงใช้ไส้ซาลาเปาแบบเดิมเพราะยังไม่ได้คิดสูตรใหม่ ทว่าเพียงแค่รูปแบบซาลาเปาที่เปลี่ยนไปนี้ก็ทำให้ดูสร้างสรรค์ขึ้นมากแล้ว
“ทำอะไรอยู่เหรอลูกหนิงฮวา” นิ่งหรงเดินเข้ามาดูลูกสาวที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ ที่โต๊ะหลังบ้านเมื่อเห็นแล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความใ “โอ้โห นี่เป็ฝีมีของเ้าหรือ”
“ใช่แล้วเ้าค่ะท่านแม่ข้าตั้งใจว่าจะทำซาลาเปากับหมั่นโถวรูปแบบใหม่เพื่อที่จะดึงดูดลูกค้าให้มากขึ้นท่านแม่ว่าซาลาเปาพวกนี้หากว่าพวกเรานำไปขายที่หน้าร้านจะได้ขายดีหรือไม่”ฟางหนิงฮวาพูดด้วยความภูมิใจ ความจริงก็คิดเอาไว้อยูแล้วว่าซาลาเปารูปแบบใหม่ ๆนี้จะต้องเป็ที่สนใจของผู้คนเป็แน่
“แม่ว่ามันน่าจะได้รับความสนใจไม่น้อยเลยนะโดยเฉพาะกับเด็ก ๆ และบรรดาหญิงสาว ดูสิซาลาเปารูปดอกบัวที่เ้าปั้นออกมานี่มันสวยงามมากอย่างอื่นก็ด้วย” นิ่งหรงอดที่จะชื่นชมในฝีมือของบุตรสาวไม่ได้
“ถ้าเช่นนั้นข้าเอาไปนึ่งดูก่อนแล้วพวกเราก็มาชิมกันหากว่าอร่อยแล้วละก็ข้าจะเอาไปให้ต้าเป่ากับท่านลุงท่านป้าชิมด้วย” ฟางหยิงฮวาว่ามือทั้งสองก็จัดแจงวางซาลาเปาลงในลังถึงจากนั้นก็เอาไปนึ่งที่เตาหน้าร้าน
ฟางตวนเห็นบุตรสาวหอบเอาซาลาเปารูปร่างแปลกมาก็ยื่นหน้าเข้าไปมองเห็นแล้วต้องร้องด้วยความทึ่งอีกคน“นี่เ้าทำซาลาเปาออกได้สวยงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ พ่อไม่เคยคิดมาก่อนว่าเ้าจะมีฝีมือ”
“โธ่ท่านพ่อตอนนี้บุตรสาวของท่านไม่ใช่คนเดิมแล้วนะเมื่อก่อนข้าอาจจจะเป็เพียงเด็กสาวขี้โรคที่ทำอะไรไม่ค่อยได้มาบัดนนี้ข้าเป็คนใหม่แล้วและข้าก็จะทำให้ร้านซาลาเปาของพวกเราโดดเด่นจนร้านอื่นไม่สามารถเทียบได้เลยคอยดู”ฟางนิ้วฮวายกนิ้วโป้งขึ้นมาเพื่อแสดงความมั่นใจ
“ดีพ่ออยากชิมแล้ว” ฟางตวนพยักน้าอย่างพอใจ
“รอสักครู่นะเ้าคะ”ฟางหนิงฮวาตอบ
เมื่อซาลาเปานึ่งจนสุกได้ที่แล้วก็ส่งกลิ่นหอมไปทั่วซาลาเปาที่ฟางหนิงฮวาทำในครั้งมีกลิ่นที่แตกต่างจากซาลาเปาธรรมาเพราะมีส่วนผสมที่มาจากดอกไม้หลากหลายชนิดจึงทำให้พวกมันมีกลิ่นหอมเป็พิเศษสามคนพ่อแม่ลูกลองชิมซาลาเปาดูก็ปรากฎว่าเป็ที่น่าพอใจอย่างยิ่ง
“อืม...ใช้ได้ๆ พวกเราจะเริ่มขายซาลาเปานี่กันวันไหนดีล่ะ” ฟางตวนหันไปถามบุตรสาว
“ข้ายังไม่ได้วางแผนไว้เลยเ้าค่ะการจะทำซาลาเปาพวกนี้จำเป็ต้องเก็บดอกไม้และใบไม้ที่้ามาให้เพียงพอเพื่อที่จะทำเป็สีผสมมอาหารตอนนี้ข้ายังไม่ได้สำรวจว่าในเมืองของเรามีของพวกนี้อยู่ที่ใดบ้าง” ฟางหนิงฮวาตอบนางรู้แค่ว่าที่ริมแม่น้ำมีแต่ว่าไม่น่าจะเพียงพอหากว่าต้องทำซาลาเปาเป็จำนวนมาก
“ถ้าอย่างนั้นให้พวกเด็กๆ ในตลาดไปเก็บดีหรือไม่ พวกเสี่ยวเสียน่ะ ให้พวกเขาไปเก็บมาแล้วเราก็รับซื้อ”นิ่งหรงเสนอ
ฟางหนิงฮวาทำตาโตขึ้นมา“เป็ความคิดที่ดีเลยเ้าค่ะท่านแม่ เดี๋ยวเย็นนี้ข้าจะเอาซาลาเปาไปให้ต้าเป่าชิมจะได้บอกเสี่ยวเสียกับพวกเด็กๆ ที่อยู่ท้ายตลาดด้วย”
“พ่อว่ารสชาติทุกอย่างก็ดีแล้วแหละเนื้อแป้งเองก็เหนียวนุ่มดี คิดว่าลูกค้าน่าจะชอบ”ฟางตวนพูดพลางกัดซาลารูปลูกผิงกั่วเข้าไปอีกคำ
“ข้าว่าพรุ่งนี้เช้าจะลองเอาไปให้ท่านเ้าเมืองชิมดู”ฟางหนิงฮวาถาม
เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรสาวแล้วทั้งฟางตวนและนิ่งหรงก็ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านเ้าเมืองจะสนใจของกินรูปร่างแปลกอย่างนี้ด้วยหรือ”ฟางตวนถามอย่างไม่เข้าใจ
“ต้องสนใจแน่เ้าค่ะเพราะวันนี้ข้าได้บอกกับเขาไปแล้วว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่แล้วเขายังบอกอีกว่าความคิดของข้าน่าสนใจมาก” ฟางหนิงฮวาตอบนางพยักหน้าให้กับบิดามารดาราวกับว่ามั่นใจในคำพูดของตัวเอง
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู”ฟางตวนพยักหน้าตอบ
เช้าวันต่อมาฟางหนิงฮวาถือกล่องใส่ซาลาเปาไปส่งที่จวนเ้าเมืองสองกล่องในใจคาดหวังว่าจะได้พบกับเซียวป๋อเหวินบ้างทว่าก็ต้องผิดหวังอีกเช่นเคยเพราะว่าเป็พ่อบ้านของจวนเ้าเมืองที่มารับซาลาเปาเหมือนเช่นทุกวัน
“อ้าวหนิงฮวา วันนี้เหตุใดจึงมีมาสองกล่องเล่า” พ่อบ้านเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย
“กล่องแรกเป็ซาลาปาที่ส่งตามปกติเ้าค่ะส่วนกล่องที่สองเป็ซาลาเปาสูตรใหม่ที่ทางร้านของเราคิดขึ้นมาอยากให้ท่านเ้าเมืองและทุกคนในจวนได้ลองชิมก่อนหากว่าชิมแล้วเป็อย่างไรท่านพ่อบ้านช่วยบอกข้าด้วยนะเ้าคะ จะได้เอาไปปรับปรุง”ฟางหนิงฮวาพูดด้วยรอยยิ้ม แต่สายตากลับสอดส่องเข้าไปภายในจวนหมายจะได้พบเซียวป๋อเหวิน
“มองหาท่านเ้าเมืองเหรอเขาไม่ว่างออกมาหรอกอย่าบอกนะว่าเ้าก็เข้าไปร่วมกลุ่มกับบรรดาสตรีผู้คลั่งไคล้อะไรเ่าั้ด้วยน่ะ”พ่อบ้านถามอย่างติดตลก
ฟางหนิงฮวาถูกแทงใจดำเข้าก็ถึงกับยิ้มเจื่อน“ก็เป็ธรรมดาของหญิงสาวในเมืองนี้ไม่ใช่หรือเ้าคะข้าเองก็ชื่นชมท่านเ้าเมืองไม่น้อย”
“หนิงฮวาเ้าน่ะเป็หญิงสาวที่ดีนะ แล้วก็ขยันขันแข็งอย่ามัวแต่ไปทำเื่ไร้สาระเช่นนั้นเลยสู้เอาเวลาไปช่วยพ่อกับแม่ของเ้าทำซาลาเปาหรือไม่ก็ไปเรียนหนังสือกับท่านผู้เฒ่าเกาจะดีกว่า” พ่อบ้านตักเตือนด้วยความหวังดี
“เ้าค่ะ”ฟางหนิงฮวารับคำ
เมื่อพูดถึงผู้เฒ่าเกาแล้วในความทรงจำของเ้าของร่างเดิมก็มีเื่ของเขาอยู่บ้างท่านผู้เฒ่าคนนี้เป็คนใจดี อดีตเคยเป็ถึงราชบัณฑิตสอนอยู่ที่สำนักบัณฑิตหลวงเมื่อแก่ชราแล้วจึงได้เดินทางกลับมาบ้านเกิด ทว่าก็ไม่ได้ยึดติดอุดมการณ์ของตัวเองเขายังคงสอนหนังสือให้กับเด็ก ๆ ในเมืองนี้โดยที่ไม่คิดค่าใช้ใดต่างจากสำนักศึกษาของเมืองที่จะต้องเป็บุตรของคนมีเงินเท่านั้นถึงจะเข้าเรียนได้ว่าแล้วนางก็คิดจะไปลองเรียนดูบ้าง อยากรู้ว่าการศึกษาในสมัยนี้เป็อย่างไร
เมื่อได้เวลาอาหารเช้าเซียวป๋อเหวินกับหมอหลิวก็ร่วมวงกินข้าวกันตามปกติหมอหลิวเปิดกล่องใสซาลาเปากล่องแรกออกก็เป็ไปตามคาดในนั่นมีซาลาเปาทั้งหมดสิบลูกเหมือนกับทุกวันไม่มีเปลี่ยน
“แล้วอีกกล่องหนึ่งล่ะคืออะไรกัน” เซียวป๋อเหวินแหงนหน้าขึ้นไปถามพ่อบ้าน
“อ้อ...กล่องนี้เห็นว่าเป็ซาลาเปาสูตรใหม่จากทางร้านนะขอรับท่านเ้าเมืองกับท่านหมอลองชิมดู” พ่อบ้านตอบพลางเอื้อมมือไปเปิดกล่องที่สองออกช้าๆ
เมื่อเปิดออกแล้วทั้งสามก็ถึงกับต้องตะลึงเพราะซาลาเปาในนั้นล้วนรูปร่างที่สวยงามมากสิ่งแรกที่เซียวป๋อเหวินนึกออกแล้วก็คือหญิงสาวที่เขาช่วยไว้เมื่อวาน
“ข้ามาเก็บดอกไม้พวกนี้ไปเป็ส่วนผสมในการทำซาลเปารูปแบบใหม่เ้าคะ”เสียงของหญิงสาวคนนั้นยังกังวานใสอยู่ในหัว
“แล้วคนที่มาส่งซาลเปาล่ะ”เขาถามพลางสอดส่งสายตาออกไปด้านนอก
“กลับไปแล้วขอรับนางยังบอกอีกว่าหากท่านเ้าเมืองชิมซาลาเปารูปแบบใหม่ของนางแล้วรบกวนวิจารณ์ให้ด้วยนางจะเอาไปปรับปรุง” พ่อบ้านบอก
ทว่าเหมือนกับเซียวป๋อเหวินจะไม่ได้ฟังที่พ่อบ้านพูดเลยเขายังคงมองออกไปข้างนอกอยู่อย่างนั้นในใจก็หวังว่านางจะยังไปได้ไม่ไกลเพราะซาลาเปาเอาเองก็ยังร้อน ๆ อยู่ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว รู้สึกเสียดายเป็อย่างยิ่ง
“เ้าเป็อะไร”หมอหลิวถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วไม่เคยจะเห็นสหายของตนมีท่าทีเช่นนี้มาก่อน
“ข้าเพียงแต่อยากจะตบรางวัลให้นางที่ผ่านมายังไม่เคยมีผู้ใดทำซาลาเปาได้น่ากินถึงเพียงนี้มาก่อนเลย”เซียวป๋อเหวินรีบเปลี่ยนประเด็น จากนั้นจึงหันไปพูดกับพ่อบ้าน “พ่อบ้านหากว่านางมาส่งซาลาเปาในวันพรุ่งนี้อีกบอกให้นางอยู่รอด้วยข้าจะตบรางวัลให้และจะให้คำวิจารณ์เื่ซาลาเปาของนางด้วยตัวเอง”
“ขอรับ”พ่อบ้านรับคำก่อนจะถอยกายออกจากห้องไป
47K
