ตอนที่4
ปี 1 เทอม 1 เซเว่นคาเฟ่
หลังจากกินข้าวเสร็จผมกับพี่ไฮโลก็แยกย้ายกันกลับหอ ตลอดทางที่ผมขับรถกลับผมเอาแต่ครุ่นคิดเื่ของพี่เขาซ้ำไปซ้ำมา ไม่หยุด ว่าจะเอายังไงดีต่อหน้าก็เก่งกล้าขาแข็ง ว่าช่วยพี่เขาได้ อย่างนั้นอย่างนี้ แต่จะทำยังไงได้ละครับก็ผมอยากจะช่วยพี่เขาจริง ๆ นี่นาาา ผมไม่ยอมให้พี่เขาถูกรีไทร์หรอก
ณหอพัก Happy land 4
ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องก็เจอแมชชีน นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงเหมือนเคย พร้อมเอ่ยคำทักทายต้อนรับกลับ
“ไง พึ่งกลับรึไง ”ไอ้หมอแมชชีนเอ่ยคำทักทายผมด้วยสีหน้าท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่
“เออดิ พอดีเกิดเื่นิดหน่อยอ่ะ กูเลยกลับช้า ว่าแต่ทำไมห้องเงียบ ๆ วะสองคนนั้นไม่อยู่หรอ ” ผมถามขึ้นพร้อมกับวางกระเป๋าลงบนโต๊ะหนังสือแล้วขึ้นไปเอนหลังนอนบนเตียงด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าก่อนที่จะมีหมอนข้างใบใหญ่ลอยมากระแทกผมอย่างแรง ปัก !
“โอ้ย อะไรของมึงเนี่ยไอ้หมอ ปาหมอนใส่กูทำไม ”
“เื่ของกู ”นั่นคือคำตอบที่ผมได้จากมันหลังจากที่มันปาหมอนใส่ผมแบบไม่มีปี่มีขรุ่ยแล้วมันก็หันไปอ่านหนังสือต่อ แล้วปล่อยให้ผมนั่งงงกับพฤติกรรมของมันเมื่อกี้แบบไม่มีคำอธิบายอะไรเลย
“เอ้า ไอ้นี่! ” ผมสถบออกมาเบา ๆ แล้วเอนตัวลงนอนอีกครั้งแต่ยังไม่ทันจะเอนตัวลงนอนภาพของไอ้หมอหยิบหมอนขึ้นมากำลังทำท่าจะปาใส่ผมก็ปรากฎขึ้นอีก
“ไอ้หมอหยุด ! มึงเป็บ้าอะไรเนี่ย ” ทันทีที่ผมไหวตัวทันผมก็ลุกขึ้นมายืนอยู่บนเตียง พร้อมกับชี้หน้า ด่าว่า ห้ามปรามไอ้หมออย่างไว
“วางหมอนลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ”
“กูไม่วาง จนกว่ามึงจะยอมชวนกูไปกินเหล้า ”แมชชีนโวยวายใส่ผมอย่างกับเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆ แต่ขอโทษเถอะตัวอย่างกะั์มันไม่ได้น่ารักหรอกนะจะบอกให้
“ห๊ะ ที่มึงโวยวาย คือมึงแค่อยากแดกเหล้าเนี่ยนะ ”
“ไอ้ไพ่ มึงอย่าเข้าใจผิด กูไม่ได้อยากไปชิวเล้าสักหน่อยแต่มึงต้องชวนกูไปเดี๋ยวนี้ ”
“กูไม่ชวน แล้วทำไมกูต้องชวนด้วย กูไม่ได้อยากไปสักหน่อย ”ผมพูดพร้อมกับหันหน้าหนีเพราะไม่อยากเถียงต่อ แต่กลับโดนมันปาหมอนใส่อีกครั้ง
“โอ้ยยยยยยยย ไอ้แมชชีนนนนนนน ”
“ไม่รู้แหละ ถึงกูจะไม่อยากไปชิวเล้า แต่มึงต้องชวนกูไป แล้วมึงก็ต้องไปกับกูด้วย ”ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน ๆ ผมยิ่งรู้นิสัยของเ้าหมอนี่เข้าไปทุกทีระดับความเอาแต่ใจทะลุปรอทจริง ๆ
“สรุปคือ กูต้องชวนมึงไปชิวเล้าหรอ ”
“เออดิ มึงชวนกู ” อะไรกันครับเนี่ยยยยยยจากที่ผมจะต้องกลับหอมาคิดแผนการเรียนต่อให้พี่ไฮโลไหงจบลงด้วยการที่ผมต้องชวนไอ้หมอไปร้านเหล้าซะได้ ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้รู้เื่อะไรเลยด้วยแท้ ๆ
ณชิวเล้า
เวลาห้าทุ่มครึ่งเมื่อมาถึงชิวเล้าผมกับไอ้หมอก็นั่งโต๊ะเดียวกันบริเวณตรงกลางร้านฝั่งซ้ายสุด ผมละไม่เข้าใจจริง ๆเลย ทั้ง ๆ ที่ โต้ะของจีโอก็อยู่ใกล้ ๆ ทำไมแมชชีนถึงไม่ไปร่วมวงกับมัน ทั้ง ๆที่เป็เมทกันแท้ ๆ
“นี่ ไอ้หมอ มึงจะนั่งมองไอ้จีโออีกนานมั้ย ”
“ไม่ต้องถาม มึงแดกเหล้าไป เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง ” ั้แ่มาถึงชิวเล้าไอ้หมอไม่แตะเหล้าเลย เอาแต่มองจีโอที่กำลังสังสรรค์อยู่กับสาขาตาไม่กระพริบ ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่แว้บ ๆ ที่ผมเห็นภาพหน้าจอมือถือของแมชชีนเป็รูปของจีโอผมก็ถึงบางอ้อเลยครับ ว่าทำไมแมชชีนถึงอยากจะมาชิวเล้าขนาดนี้
“งั้น มึงนั่งมองจีโอมันก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน ”มันพยักหน้าตอบผมเบา ๆ ก่อนที่ผมจะเดินออกมาเข้าห้องน้ำ
เมื่อผมปลีกตัวเดินออกมาจากชิวเล้า ผมก็เหลือบไปมองร้านเซเว่นคาเฟ่ที่อยู่ตรงข้ามร้านนั้นกำลังจะปิด แต่คนก็ยังชุกชุมไม่ขาดสาย แต่สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับโต๊ะๆ หนึ่ง ที่มีไอ้หวย เพื่อนรักของผม ยืนตัวสูงอย่างกับเปรตอยู่ตรงนั้นดูท่าทางแล้ว น่าจะเหลือแต่กายหยาบกายละเอียดน่าจะไปเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อยแล้วนะผมว่า
“หวัดดีครับพี่ ” ผมเดินเข้าไปทักทายรุ่นพี่เหมือนทุกทีแต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เพราะรอบนี้คนของผมที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยยังมีสติอยู่ ผมหันไปมองและยิ้มให้กับพี่เขาอย่างลืมตัวแต่พี่เขากลับหลบสายตาของผมซะงั้น
“อ้าวววว ไอ้ไพ่น้องรักกกกกกกกกก ไหนมึงบอกว่ามึงไม่มาไงว่ะ ” พี่โฟนหันมาต่อว่าผมที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
“ออ ผมมารับไอ้หวยมันครับพี่ มันคงกลับไม่ไหวแล้ว ” ผมพยายามพูดแก้ต่างออกไป ทั้ง ๆที่ความเป็จริงแล้วโดนไอ้หมอบังคับให้มาด้วย
“มึงแน่ใจหรอว่ามึงมาหาไอ้หวย ไม่ใช่ว่ามึงมาเพราะใครบางคนแถวนี้หรอว่ะ ”สายตาของพี่โฟนมองไปทางพี่ไฮโลเหมือนจะสื่ออะไรสักอย่าง
“เฮ่ยพี่ มองอะไรว่ะ ” พี่ไฮโลพูดขึ้นมาปรามสายตาของพี่โฟนพร้อมกับเหล่ตามามองผมแว้บ ๆ วินาทีนี้ผมลืมไอ้หวยไปเลยครับผมรีบแทรกตัวเองเข้าไปนั่งข้าง ๆ พี่ไฮโลทันที
“ไอ้ไพ่ ที่นั่งเยอะแยะ มึงจะมาเบียดกูทำไมเนี่ย ” พี่ไฮโลกระซิบข้าง ๆ หูของผมเบาๆ ก่อนที่เสียงของพี่โฟนจะดังขึ้นมาแทรก
“ทำไม กูเสียงดังไม่ได้รึไง ให้เกียรติว่าที่บัณฑิตอย่างกูด้วย ”ตอนนี้พี่โฟนพูดไม่ค่อยเป็ประสา ตาปรือ ยืนตัวเอียง เซไปเซมาอีกต่างหาก
“ครับ ๆ งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพี่ ผมไปล่ะ ”พี่ไฮโลพูดพร้อมกับปลีกตัวออกไปทันที ขณะที่ผมกำลังจะลุกเดินตามพี่ไฮโลไปนั้นพี่โฟนก็คว้าแขนของผมเอาไว้ แถมยังดึงให้ผม ทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้อีกต่างหาก
“พี่โฟน ไหวมั้ยพี่ ให้ผมไปส่งมั้ย ” ผมถามพี่เขาด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไร ๆ กูไหว ๆ ว่าแต่มึงเหอะ มึงคิดอะไรกับไอ้ไฮโลใช่ป่ะ ” จู่ ๆพี่โฟนก็พูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ
“คะคะ คือว่า ” ผมเริ่มพูด ติด ๆ ขัด ๆ เพราะจู่ ๆ ก็โดนถามตรง ๆออกมาแบบนี้มันก็ต้องช็อกเป็เื่ธรรมดา
“ว่าไง มึงพูดออกมาดิ ”
“ครับ ผมชอบพี่ไฮโลครับ ” ผมตอบออกไปสั้น ๆ โดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก
“นั่นไง กูว่าแล้วววววววว ” พี่โฟนใช้มือตีขาตัวเอง แล้วพูดออกมาเสียงดังเพื่อบงบอกว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันถูก
“แล้วยังไงครับ ถ้าผมชอบพี่ไฮโล แล้วพี่จะทำไม ”น้ำเสียงของผมเริ่มเปลี่ยนเพราะดูจากปฏิกิริยาของพี่โฟนแล้วมันทำให้ผมเคืองใจอย่างบอกไม่ถูก
“ก็เปล่าหรอก ไม่ทำไมทั้งนั้นแหละ พี่ก็แค่เคยชอบไอ้ไฮโลเหมือนน้องนั่นแหละ ”นั้นไง ผมว่าแล้ว มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะต่อให้พี่ไฮโลคบกับพี่โฟนอยู่ ผมก็จะยอมเป็คนเลว แย่งพี่ไฮโลมาเป็ของผมให้ได้ก็แค่นั้นเองไม่ใช่หรอ
“พี่พูดแบบนี้ หมายความว่า พี่จะมาบอกให้ผมหลีกทางงั้นหรอ ” ผมพูดขึ้นเสียงแข็งก่อนที่พี่โฟนจะกรอกเหล้าแก้วสุดท้ายเข้าปาก แล้วหัวเราะออกมา
“555 จะบ้าหรอ ไม่ใช่หรอก ก็บอกอยู่นี่ไง ว่ากูเคยชอบ นั่นหมายความว่าตอนนี้กูไม่ได้ชอบแล้ว”
“ถ้างั้นก็แล้วไป ว่าแต่พี่มีเื่อะไรจะคุยกับผมกันแน่ครับ ”
“อืมมมม จะว่ายังไงดีล่ะ ถ้ามึงคิดจะจีบไอ้ไฮโลนะ เผื่อ ๆ ใจไว้หน่อยแล้วกัน ”
“ทำไมต้องเผื่อใจด้วยว่ะพี่ ปัจจุบันนี้ผมก็ชอบพี่เขาจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ 555 ”
“ ไอ้สัสไพ่ ยังจะมาตลกอีก นี่กูจริงจัง ”
“ขอโทษครับพี่ แหะ แหะ ” หลังจากนั้น พี่โฟนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนที่จะเล่าบางอย่างให้กับผมได้ฟัง
“มึงฟังกูให้ดีนะ ไอ้ไพ่ ในฐานะของคนที่เคยชอบมันมาก่อนมึง และกูก็คิดว่ากูค่อนข้างที่จะรู้จักมันพอสมควร ไอ้ไฮโลมันเป็คนตรงไปตรงมา ไม่ซับซ้อนรักพี่รักน้องรักเพื่อน ถึงการเรียนมันจะแย่ แต่ถ้าพูดถึงเื่กีฬาและกิจกรรมมันไม่เคยแพ้ใคร”
“นี่ พี่โฟน ” ผมสะกิดคนเมาด้วยความใจร้อน
“อะไร มึงจะขัดกูทำไมเนี่ย ”
“เทน้ำออกให้หมดเลยได้ป่ะ เอาแค่เนื้อ ๆ พอ จะตีสี่แล้วเนี่ย ทำเวลาหน่อย ”ผมเร่งพี่เขาให้เล่าไว ๆ เพราะตอนนี้พี่โค้กได้อาสาพาไอ้หวยกลับไปส่งหอแล้วส่วนไอ้หมอก็น่าจะแบกจีโอกลับ และคนของผมก็นั่งคุยกับพี่วินัยอยู่อีกโต๊ะ
“เออ ๆ รีบเล่าก็ได้วะ ก็คือว่ากูสารภาพรักกับมันั้แ่คืนรับน้องชิวเล้าวันแรกเลยเว่ยไอ้กูก็นึกว่ามันจะใที่มีผู้ชายมาบอกชอบ แต่ไม่ใช่เลย มันก็ยิ้มรับและปฏิเสธกูอย่างชัดเจน”
“อ้าว แล้วพี่ทำไงต่อเนี่ย สารภาพปุ๊บ โดนปฏิเสธปั๊บแบบนี้ ” ผมไม่อยากจะพูดเลยครับว่าตัวเองแอบดีใจ เล็ก ๆ ที่พี่โฟนโดนพี่ไฮโลปฏิเสธ
“กูก็ต้องเดินหน้าจีบต่อดิว่ะ ก็คนมันอยากได้นี่หว่าคนห่าอะไรก็ไม่รู้เข้าถึงยากชิบหาย จะแต๊ะอั๋งที กูต้องอ้างโน่นอ้างนี่สารพัดแต่สุดท้าย ไม่ว่ากูจะทำดีกับมันสักเท่าไหร่ มันก็ไม่เลือกกู มึงรู้มั้ยว่าทำไม ”
“ทำไมว่ะพี่ ” ผมถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็เพราะว่า ไอ้ไฮโลมันเป็ผู้ชายไง มันชอบผู้หญิงมันไม่เคยปฏิเสธผู้หญิงหน้าไหนที่เข้าหามัน แต่มันกลับปฏิเสธกู ที่เป็ผู้ชาย ”แค่ผมมองตาของพี่โฟน ผมก็รู้ได้เลยทันที ว่าพี่โฟนยังชอบพี่ไฮโลอยู่ถึงแม้ว่าจะบอกว่าเป็คนที่เคยชอบก็เถอะ
“แต่พี่โฟนคงจะลืมอะไรไปสักอย่างนะพี่ ”
“ลืมอะไร ”
“ลืมไปว่าผมไม่ใช่พี่โฟนไงครับ มันไม่มีอะไรมาการันตีสักหน่อย ว่าพี่ไฮโลจะไม่ชอบผม” ทันทีที่ผมพูดจบ พี่โฟนก็แสยะยิ้มที่มุมปาก เอามือกุมขมับของตัวเองเบา ๆแล้วพูดออกมาว่า
“มึงนี่นะ โอเค สุดท้ายแล้วกูจะบอกอะไรมึงให้ก็แล้วกัน ”
“ว่า? ”
“ไอ้ไฮโลมันมักจะมีสเนห์ต่อเพศเดียวกันอย่างมากเลย ปี ๆ หนึ่งจะมีผู้ชายมาสารภาพรักมันเยอะกว่าผู้หญิงซะอีก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ปิดกั้นผู้ชายที่จะเข้ามาจีบมันหรอก แค่อย่าถึงเนื้อถึงตัวมันก็พอ ไม่อย่างนั่นล่ะก็ตายคาตีนมันแน่ ”
“มันขนาดนั้นเลยหรอครับพี่โฟน ผมยิ่งมือไวซะด้วยสิ 555 ”
“เออสิ ถึงมันจะเปิดโอกาสให้ผู้ชายจีบแต่มันก็ปฏิเสธความรู้สึกของพวกนั้นอย่างชัดเจนเช่นกัน แต่ในทางกลับกันมันก็มั่วซั่วและทั่วถึงผู้หญิงที่มันเข้าหาหรือเข้าหามัน นี่แหละ ไอ้ไฮโลล่ะ ”ผมที่ดูก่ำกึ่งกับสิ่งที่พี่โฟนเล่าให้ฟัง จากนั้น พี่โฟนก็ขอตัวกลับก่อนในขณะที่ผมคนนี้ยืนมองคนของผมกำลังแอ๊วสาวโต๊ะข้าง ๆ อยู่
“พี่ไฮโล เบาได้เบาพี่ ” ผมเดินเข้าไปดึงพี่เขาออกมาจากโต๊ะของสาว ๆ เ่าั้ทันทีไม่อย่างนั้นละก็ พี่ไฮโลชวนสาว ๆ เ่าั้ไปต่อแน่ ๆ
“อะไรของมึงเนี่ย อีกนิดเดียวกูก็จะได้ไปดูแมวที่ห้องน้องเขาแล้วนะ ”
หน้าตาพี่เขาดูเสียดายแบบสุด ๆ ไปเลยครับแถมยังทำท่าทางไม่ค่อยพอใจผมอีกด้วย
“พอได้แล้วพี่ กลับห้องได้แล้ว วันนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอครับ ” ผมพูดออกไป ทั้งๆที่มือของผมยังกำข้อมือของคนตรงหน้าไว้แน่น
“เออ ก็ได้ว่ะ กลับก็กลับ แม่ง! วุ่นวายกับชีวิตกูจัง ” ดูท่าทางแล้วพี่เขาก็ไม่ได้เมาอะไร แต่ที่น่าแปลกใจก็คือทำไมจู่ ๆพี่เขาก็ดูน่ารักขึ้นมาซะงั้น หรือว่าเป็ผมกันแน่ที่เริ่มเมาแล้ว
“ยืนบื้ออยู่ทำไมละ แยกย้าย ”
“คงไม่ได้ว่ะพี่ ผมต้องรอให้ถึงตีห้าก่อน ไม่งั้นผมเข้าหอไม่ได้ ”ผมก็พูดความจริงออกไป แบบไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น
“ถ้ามึงไม่ถือ ไปห้องกูก่อนมั้ยละ ดีกว่ารอเวลาอยู่ตรงนี้ ”
“พี่ว่าไงนะ ”
“ก็กูชวนมึงเข้าห้องไง กูพูดไม่ชัดเจนตรงไหนห๊ะ ” ผมนี่ถึงกับอ้าปากค้างไปเลยครับที่จู่ ๆ ผมก็โชคดี ได้ไปห้องของพี่เขาซะงั้น
“รบกวนด้วยนะครับพี่ไฮโล ” ผมยิ้มกริ่มอย่างกะคนบ้าเพราะตอนนี้ผมอยู่ในจุดที่หุบยิ้มไม่ได้เลยครับ
“อืม รีบตามมาละ เดี๋ยวกูเปลี่ยนใจไม่รู้ด้วยนะ ”
“ครับ ”
จากนั้นผมก็ได้มีโอกาสเข้าไปในห้องของพี่ไฮโลห้องของพี่เขาในจินตนาการของผมคือ เป็ห้องผู้ชายแมน ๆ มีกีร์ต้ามีโปรสเตอร์นักกีฬา ตกแต่งตัวเฟอร์นิเจอร์เล็ก ๆ แต่เรียบหรูตัดภาพมาที่ความเป็จริง ไม่รู้ว่านั่นห้องคนหรือกองขณะผนังห้องไม่มีอะไรติดอยู่เลย โล่งโจ้ง แต่พื้นห้อง เต็มไปด้วยชีตเรียนกระจัดกระจายเต็มไปหมด มุมห้องก็มีแต่เสื้อผ้า ไม่รู้ว่าใส่แล้วหรือยัง แถมซองขนมมาม่าที่แกะกินแล้วถูกวางอย่างไม่เป็ที่อีกต่างหาก
“ยืนอยู่ทำไม เข้ามาดิ ” พี่เขากวักมือเรียกผมอย่างเป็กันเองผมได้แต่ฝืนยิ้มจนแก้มกระตุก ว่าอะไรจะขนาดนี้
“นี่ห้องคนหรืออะไรว่ะพี่ รกโคตร ” ผมก้าวเดินเข้ามาในห้อง แทบจะหาที่นั่งไม่ได้เลย
“อยู่ไม่ได้ก็ออกไป กูไม่ง้อมึงหรอก ” ถึงพี่เขาจะพูดแบบนั้นแต่พี่เขาก็เทคแคดูแลผมเป็อย่างดีนะ ถึงแม้ว่า ผมจะไม่ค่อยชอบใจเลยก็ตามเพราะพฤติกรรมที่พี่เขาแสดงออก มันชัดเจนกับผมเกินไป ว่าผมเป็ได้แค่น้องสาขาไม่สามารถเปลี่ยนเป็อย่างอื่นได้ การที่พี่เขาชวนผมขึ้นห้องโดยที่ไม่เอะใจหรือระวังอะไรเลยแบบนี้ นั่นหมายความว่าพี่เขากำลังแสดงออกถึงความไว้ใจที่พี่มีให้กับน้องก็เท่านั้นเองนั่นมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
“พี่ไฮโลครับ ” ผมเดินไปยืนพิงผนังหน้าเตียงนอนของพี่เขาขณะที่พี่เขาก็ทอดกายนอนลงบนเตียงนอนสีขาว
“ว่า ” พี่ไฮโลตอบผมด้วยข้อความสั้น ๆ พร้อม ๆ กับที่ยกแขนขวาขึ้นมาเกิยที่หน้าผาก
“ที่พี่ไฮโลชวนผมมาที่ห้องแบบนี้ พี่รู้แล้วใช่มั้ยครับ ว่าผม... ”ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยค พี่ไฮโลก็พูดแทรกผมขึ้นมาทันทีว่า
“ว่ามึงชอบกูใช่ป่ะ ” เมื่อคำพูดนั้นได้เอ่ยขึ้นมากระทบกับแก้วหูของผมภายในหัวใจของผมก็รู้สึกกระวนกระวายแปลก ๆ และแน่นอนว่าผมจะไม่ยอมให้ความรักของผมจบลงั้แ่ที่ยังไม่ได้เริ่มหรอกครับ
“มึงไม่ต้องคิดมากหรอก ที่กูรู้ว่ามึงไม่ได้คิดกับกูแค่พี่น้องอ่ะเพราะมึงไม่ใช่คนแรก ที่มองกูแบบนั้น ปีปีนึง มีผู้ชายมาบอกชอบกูเยอะจะตายกูไม่ซีเรียสหรอก มึงก็น้องกูคนนึงนี่นา มึงคงจะไม่คิดเื่แบบนั้นกับพี่ชายหรอกจริงมั้ย
“ขณะที่พี่ไฮโลกำลังพูดสาธยายไปเรื่อยผมก็เดินเข้าไปคล่อมบนตัวของพี่เขาเอาไว้ทันที
“มึงคิดจะทำอะไร ” พี่เขาไม่ได้ขัดขืน หรือใอะไรเลยสักนิดแม้แต่ตอนที่ผมก้มหน้าลงไปหาพี่เขาใกล้ ๆ จนจมูกของเราแทบชนกันก็ตาม
“ทำไมครับ พี่กลัวว่าผมจะทำอะไรพี่รึไง ” ผมถามพี่ไฮโลออกไปด้วยใบหน้านิ่ง ๆ และจริงจังในขณะที่ตอนนี้ พี่ไฮโลหน้าซีดเป็ไก่ต้มไปแล้ว
“บ้าหรอ ทำไมกูต้องกลัวมึงด้วย มึงเป็น้องกู มึงไม่ทำเื่ระยำพันธ์นั้นกับกูหรอก”
“ใช่ครับ ผมไม่ทำเื่พันธ์นั้นกับพี่หรอก เพราะมันยังไม่ถึงเวลา ”
2K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
