ภายในห้องหนังสือลู่เทียนินั่งกุมขมับด้วยความเครียดเื่ถอนหมั้นก็เพิ่งจัดการเสร็จกลับมาจวนตนเองหลังจากชายแดนสงบแต่ในบ้านของเขากลับไม่สงบอย่างที่คิด สองแม่ลูกนั่นสุดท้ายก็สร้างเื่ปวดหัวให้เขาจนได้ถ้านางไม่ไร้ยางอายเขาคงจะปราณีอยู่บ้างแต่นางทำเขาไว้แสบนักจะให้เขาเห็นใจก็คงไม่ได้แต่เด็กนั่นก็มีสายเืเขาครึ่งหนึ่งถึงจะไม่รักแต่นั่นก็คือบุตรสาวของเขา ภายภาคหน้าสามารถให้นางแต่งงานเพื่อวางรากฐานแก่วงค์ตระกูลได้ ลู่เสียนิก็เป็คนเช่นนี้เห็นประโยชน์ตระกูลเป็ที่หนึ่งท่านพ่อเขาสั่งสอนมาั้แ่เกิดถึงเขาจะรักภรรยาเอกมากแค่ไหนแต่ก็ยังคงตั้งอยู่ในกฏของตระกูลซึ่งนางทำได้ดีตลอดมาแต่ครานี้กลับมีเื่เกิดขึ้นช่างน่าปวดหัวโดยแท้
"เฮ่อ!" เขาถอนหายใจออกมาด้วยความปวดหัว
"เอ่อ..นายท่านขอรับ" ซีซวนเอ่ยปากเสียงเบา
"หืม เ้ายังอยู่หรอกรึ มีอะไรอีก" เขาเห็นว่าองค์รักษ์ยังอยู่จึงเกิดความสงสัยขึ้นมา
"นายท่านในเมื่อคุณหนูก็รู้ว่านายท่านส่งข้าให้ไปจับตาดูนาง เช่นนั้นจะให้ข้าคอยปกป้องและคุ้มครองคุณหนูด้วยมั้ยขอรับ"
เขากลั้นใจถามออกไปด้วยกลัวคำตอบที่จะได้รับคุณหนูไม่ได้ร้ายกาจ แต่น่าเวทนาด้วยซ้ำเขายังอดสงสารไม่ได้
"เ้าอยากรับใช้นางงั้นรึ เด็กที่ไม่มีประโยชน์อนาคตไม่น่าสนใจในจวนแห่งนี้"
เขาก้มหน้านิ่งไม่ตอบอะไรกลับไปแค่รอคอยคำตอบเงียบๆ ท่านแม่ทัพเห็นเช่นนั้นก็หันมองออกไปทางหน้าต่างพลางขบคิดอย่างจริงจัง หวังตงมารายงานก่อนหน้าว่านางเปลี่ยนไปไม่อาละวาดเรียกร้องอะไรและไม่หมดอาลัยตายอยากอย่างที่ควรจะเป็หรือนางจะคิดได้ หึ หรือกำลังแสดงละครกัน เขาหันกลับมามองไปที่องค์ครักษ์ที่ก้มหน้า ส่งไปคอยอยู่ใกล้ตัวคอยดูแลเท่าที่จำเป็เพราะไม่แน่ในอนาคตนางอาจจะมีประโยชน์ขึ้นมาบ้าง
"เอาเถอะ งั้นเ้าก็ไปอยู่กับนางแล้วกันถ้าเกิดอะไรขึ้นให้มารายงานข้าแต่ถ้าไม่มีอะไรพิเศษไม่จำเป็ต้องนำมารายงานให้ข้ารู้ "
"ขอรับ"
เขารับคำด้วยความตื่นเต้นที่จริงเขาอยากทำงานอิสระมานานทางบ้านก็ไม่เดือดร้อนเขาไม่ค่อยชอบอยู่ในกฏสักเท่าไหร่ถ้าได้ไปอยู่กับคุณหนูสามก็คงจะสบายเขาคิดอย่างลิงโลด จากนั้นเขาก็เดินออกมาแล้ววกกลับไปเก็บข้าวของย้ายถิ่นฐานทันทีก่อนจะรีบเดินไปยังท้ายจวนเขาคิดว่าคุณหนูสามคงต้องแปลกใจอย่างแน่นอน
ก่อนที่หนิงเหมยจะแปลกใจก็ต้องปวดหัวก่อนเพราะตอนนี้พี่หญิงใหญ่และพี่หญิงรองพาสาวใช้ประจำตัวมาเยือนถึงที่ตอนนี้นางกำลังยืนทำหน้าเบื่อหน่ายขัดใจเต็มที่ ส่วนพี่สาวทั้งสองก็กำลังสำรวจพื้นที่นี้อย่างสนอกสนใจ
"ว้าว พี่ใหญ่ที่นี้สวยงามและหอมสดชื่นมากเลยเ้าค่ะข้าอยากได้สวนแบบนี้บ้าง"
"อืมเช่นนั้นก็ให้น้องสามไปจัดให้เ้าสิ ดูท่าที่นี้นางก็คงเป็คนจัดเองใช่มั้ยน้องสาม"
หนิงเหมยนิ่งเงียบก่อนจะถอนหายใจนางไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันทำไมถึงได้รู้สึกเหม็นขี้หน้าสองพี่น้องสองคนนี้นักคำพูดนางก็ไม่อยากจะเอ่ยออกมา ก่อนหน้านางต้องกำชับบรรดาเพื่อนๆของนางห้ามเผยตัวตนเด็ดขาดไม่อย่างนั้นถ้าเขาผู้นั้นรู้พวกนี้จะเป็อันตรายสองคนนี้ก็เป็ลูกรักซะด้วย
"พวกท่านมาที่นี่ทำไมเ้าค่ะ"
นางถามแทนคำตอบ
"หือออ ถามอะไรเช่นนั้นน้องสามเราพี่น้องจะมาเยี่ยมเ้าก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือ"
หนิงอ้ายถามอย่างยั่วยุ
"หรือเ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าสบายดีพวกท่านกลับไปได้แล้ว"
หนิงหวง และ หนิงอ้ายตกตะลึงยืนนิ่งอยู่กับที่ อะไรนะแค่นี้ทำไมพวกนางคล้ายโดนไล่อย่างไรอย่างนั้นมันจะมากเกินไปแล้ว
"ทำไมเ้าไร้มารยาทเช่นนี้น้องสามพี่ของเ้ามาทำไมไม่ต้อนรับกลับไล่ส่งกันเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนข้าก็หลงนึกว่าเ้าจะดีขึ้นแต่นิสัยเ้ากลับแย่ลง"
หนิงหวงพูดใส่อย่างเ็าและไม่สบอารมณ์ หนิงอ้ายก็สงสัยเช่นกันนางแปลกไปจริงๆ กล้าไล่พวกนางขวัญกล้าเทียมฟ้ามาจากไหนกัน
"น้องสามเ้ายังโกรธเื่ของพี่มู่เฉินอยู่อีกหรือพี่กับพี่มู่เฉินไม่มีอะไรกันจริงๆนะเื่ยกเลิกการหมั้นก็เป็ฝ่ายนั้นจัดการพี่ก็เพิ่งรู้น้องสามข้าขอโทษ"
"คุณหนูจะไปขอโทษนางทำไมเ้าค่ะ คนไม่รักจะร้องโวยวายเขาก็ไม่รัก ส่วนท่านคุณหนูแค่มาเยี่ยมด้วยความหวังดีกลับพูดและทำกิริยาแบบนี้ใส่ มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือเ้าค่ะ"
ฟางฟางคนรับใช้ของพี่หญิงใหญ่เอ่ยออกมาอย่างทนไม่ได้ นางยังคงร้ายกาจเช่นเดิมจริงๆ
หนิงเหมยสีหน้าเ็าขึ้นมาทันทีจะมาทำตัวว่าโดนนางรังแกอะไรกันตรงนี้ให้ใครดูไม่ทราบ หึ
"พี่หญิงใหญ่สอนสาวใช้ดีจริงๆนะเ้าค่ะถ้าผู้อื่นได้เห็นคงคิดว่าสาวใช้จวนนี้ยิ่งใหญ่เสมอนาย"
ฟางฟางตาโตก่อนจะหันไปมองคุณหนูใหญ่ที่ตอนนี้หน้าเริ่มบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยแต่ก่อนนางไม่เถียงดีแต่ด่าทอ กรี๊ดร้องโวยวาย แต่มาวันนี้พูดแต่ละคำชวนให้คนสะอึกและจนตรอกอยู่บ่อยๆ
"ฟางฟาง เงียบปากของเ้าซะ น้องสามข้าไม่ยักรู้ว่าเ้าพูดเก่งขนาดนี้ทั้งที่ แต่ก่อน.."
หนิงอ้ายขบเคี้ยวเขี้ยวฟันทำไมนางไม่แสดงสีหน้าอะไรเมื่อเอ่ยถึงพี่มู่เฉินแปลกจริง หึ ทำเป็พูดดีไปเถอะ
"ข้าทำไมเ้าค่ะ"
"น้องสามเ้าทำไมถึงทำท่าทางเช่นนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือ"
หนิงอ้ายต่อว่าออกมาเสียงเบาคล้ายคนกำลังโดนนางตะคอกใส่ ช่างน่า...
"คุณหนูใหญ่สั่งสอนนางเลยมั้ยเ้าค่ะนางไม่เคารพต่อพี่สาวสักนิดเลยนะเ้าค่ะ" ฟางฟางอดไม่ไหวที่เห็นนางยืนทำหน้าตาแบบนั้นและท่าทางคล้ายคนไม่ยอมคนแบบนั้น
เ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเถาวัลย์กำลังประเมินสถานการณ์ถ้าบังอาจมาทำร้ายนายหญิงของมันมันจะจัดการให้กลับไม่ถูกเลย หนิงเหมยได้ยินก็หันมองด้วยสายตาเย็นเยือกกล้าคิดสั่งสอนนางหรือ
"ช่างเถอะคนเป็ห่วงเ้าของไม่ยอมรับก็ช่างเถอะน้องรองกลับกันเถอะ" นางคิดว่าวันนี้ลองเชิงแล้วนางเปลี่ยนไปจริง หึ
"เ้าค่ะ" หนิงอ้ายตอบรับอย่างขัดใจ
จากนั้นทั้ง4 คนก็พากันเดินออกไปแต่ระหว่างที่ ฟางฟางเดินรั้งท้ายนั้นก็มีกิ่งไม้กิ่งไม่เล็กไม่ใหญ่หล่นใส่หัวของนางแม่นอย่างกับจับวาง
"โอ้ยย "
"ว้ายย "
"กรี๊ดด"
"ว้ายยยย"
เสียงร้องโวยวายดังขึ้นทันทีเมื่อกิ่งไม้ที่หล่นใส่ฟางฟางแต่กิ่งก้านมันยื่นออกมาหลายก้านทำให้เกี่ยวเส้นผมเสื้อผ้าพวกนางขาด และรั้งหัวจนเจ็บต่างร้องออกมาอย่างตระหนกดูชุลมุนวุ่นวายดีแท้นางหันไปมองเ้าตัวเล็กและเถาวัลย์ที่ทำท่าหัวเราะดีใจกันยกใหญ่พอเห็นว่านางจับได้ก็รีบมุดหลบทันที เฮ่อ นางเงยหน้ามองพี่ใหญ่ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนใจ แม้แต่พี่ใหญ่ก็เป็ไปกับเขาด้วยนางหมดคำจะพูดจริงๆ พี่ใหญ่ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้โบกกิ่งก้านไปมาอย่างสบายใจ นางเดินเข้าไปช่วยนำกิ่งไม้ออกกว่าจะเรียบร้อยสภาพทั้งสี่คนก็ดูไม่ดีเท่าไหร่
"ข้าลืมบอกให้เดินระวังเ้าค่ะ กิ่งไม้มันผุอาจจะตกใส่หัวได้ทุกเมื่อ"
นางบอกพร้อมรายยิ้มที่น่าขนลุกปนเยาะเย้ย ทั้งสี่คนต่างพูดไม่ออกอะไรจะบังเอิญขนาดนี้กันแต่ละคนทำหน้าตาบิดเบี้ยวก่อนที่จะสะบัดตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้วพากันเดินกลับไปอย่างอารมณ์เสีย นางยืนดูจนพวกเขาไปกันหมดนางก็เตรียมจะปิดประตูแต่ก็มีเสียงหนึ่งเรียกนางเอาไว้
"คุณหนูอย่าเพิ่งขอรับ"
ซีซวนรีบเดินมาด้านหน้านางทันทีพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีความสุขแปลกๆ ใบหน้าที่หล่อเหล่าและดูอบอุ่นพอยิ้มทำให้ใบหน้าน่ามองยิ่งขึ้น นางลอบมองก่อนจะปรับสีหน้าให้ราบเรียบเช่นเคย
"มีอะไรหรือ"
"เื่ที่คุณหนู้านายท่านจัดการให้เรียบร้อยแล้วขอรับ และข้าถูกส่งมาอยู่ข้างกายคุณหนูขอรับนับั้แ่นี้ขอรับ"
เื่ที่ขอนางไม่ค่อยแปลกใจแต่เื่คนข้างกายนางค่อนข้างแปลกใจทำไมถึงใจดีมอบคนให้นางหรือว่าพอเห็นว่านางเปลี่ยนไปก็คิดว่านางพอมีประโยชน์อยู่บ้าง หึ ก็ดีพอดีนางยังอยากได้คนพอดี
"เช่นนั้นข้าขอสาวใช้เพิ่มด้วยจะได้หรือไม่ หนึ่งคนชื่อรั่วซี"
"ได้ขอรับว่าแต่ให้ข้าพักที่ไหนขอรับ"
"ตามมาสิ"
นางพาเขาเดินไปที่ด้านข้างฝั่งซ้ายมือมีกระท่อมให้อยู่อาศัยได้หนึ่งหลังตอนแรกนางว่าจะเอาไว้เก็บของแต่ตอนนี้คงต้องให้เขาอยู่แทนแล้วละ
"เอ่อ คุณหนูขอรับไอ้สัตว์ประหลาดตัวนั้นมันคือตัวอะไรขอรับ"
" อ้อ เอ่อ..ข้าก็ไม่รู้แต่มันไม่อันตรายเ้าก็ทำดีกับมันหน่อยละกัน"
"เอ๋ ไม่อันตรายแต่มันกัดคอข้านะขอรับ"
ก็เ้าปัดมันจนปลิวจะไม่ให้โดนกัดได้อย่างไร อนาคตจะเป็อย่างไรนะเหมือนได้กลิ่นความวุ่นวายตงิดๆ ยังไงไม่รู้สิ
"มันคิดว่าเ้าเป็อันตรายต่อข้า ต่อไปข้าก็จะบอกมันไว้เ้าก็อย่าทำร้ายมันเข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ"
"อยู่กับข้า แค่ทำตามหน้าที่ของเ้าไปแต่ข้าไม่อะไรมากแค่อย่ามากวนเวลาข้าพักผ่อนและเดี๋ยวข้าจะให้เ้าช่วยออกไปทำธุระให้ข้าในบางทีหรือไม่ก็ออกไปพร้อมกับข้า"
"ขอรับ"
"อืม ไปพักเถอะข้าก็จะพักเช่นกัน"
ซีซวนมองคุณหนูที่เดินกลับไปนั่งเก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่แล้วเอนกายนอนหลับตาคล้ายคนเหนื่อยล้า สายลมพัดเอากลีบดอกไม้สีเหลืองร่วงหล่นตามลมเกิดเป็ภาพที่งดงามจนเขายืนตะลึงนางเปราะบางคล้ายแตกสลายได้ทุกเมื่อและงดงามมากเช่นกัน
(เ้าหมอนั่นมันบังอาจจ้องมองนายหญิงแบบนี้ต้องโดน)
(เ้าจะทำอะไรเดี๋ยวนายหญิงจะว่าเ้าเอานะ) เถาวัลย์
พรึ่บ! เ้าตัวเล็กลอยมาบนไหล่ซีซวนก่อนจะใช้ก้านที่คล้ายมือฟาดแก้มดังเพี๊ยะ ซีซวนสะดุ้งจนร้องซี้ด เอามือจับแก้มแล้วมองว่าใครอะไรที่ทำเขา ก่อนจะเห็นเ้าตัวเล็กประหลาดตัวเดิมเขาจำได้ว่าคุณหนูบอกห้ามทำร้ายมัน แต่มันทำร้ายเขาก่อนชัดๆไม่ยุติธรรม
"เ้าฟาดหน้าข้าทำไม เ้ามันอันธพาล"
มันทำท่าทางแล้วชี้ไปทางคุณหนูแล้วชี้มาที่ตาเขาจากนั้นก็แยกเขี้ยวก่อนจะยืดก้านเล็กๆทำท่าจะฟาดอีกรอบเขารีบจับตัวมันออกห่างทันที เ้าตัวเล็กดิ้นกระแด่วๆ น่าตลกอย่างยิ่ง
"ข้าไม่ได้แอบมองข้าตั้งใจมองต่างหาก ส่วนเ้าก็กัดคอข้าไปแล้ว มาคราวนี้เ้าเริ่มก่อน คอยดูข้าจะฟ้องคุณหนูตอนนางตื่นแน่นอน"
เขาพูดพร้อมชี้ที่แผลให้มันดูก็เห็นมันดิ้นไปมาคล้ายเด็กหวาดกลัวเมื่อได้ยินว่าเขาจะฟ้อง ดูไปดูมาก็ไม่น่ากลัวจริงด้วยออกจะน่าแกล้งมากกว่าด้วยซ้ำ เขาหัวเราะหึหึ ก่อนจะปล่อยมันไปเ้าตัวเล็กรีบลอยไปหาพี่ใหญ่ทันทีแล้วฟ้องด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
(เขาจะฟ้องนายหญิงพี่ใหญ่ช่วยข้าดวย)
(เขาไม่ฟ้องหรอกเขาแค่แกล้งเ้าเล่น)
(ห้ะเ้าหมอนี่..)
เขาเห็นมันทำท่าอะไรแปลกๆกับต้นไม้ใหญ่ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่เขาอีกรอบ หึหึ เขาส่ายหัวก่อนจะเข้าไปเก็บของแล้วออกมาเฝ้าคุณหนูบนกำแพง ฮ่า งานอิสระแบบนี้แหละที่ข้าใฝ่ฝันเขาคิดพร้อมรอยยิ้ม ดอกไม้ที่อยู่ใกล้ก็พากันอายม้วนเก็บกลีบกันเป็พัลวันเมื่อเจอรอยยิ้มพิฆาตของเ้าของดวงหน้าหล่อเหล่าเข้าไป เ้าตัวเล็กเห็นก็ทำหน้าเบะ หล่อตรงไหน แต่เถาวัลย์บอกหล่อจริงๆ มันเลยฟาดไปหนึ่งป้าบ!บังอาจคิดต่างเหอะ
ด้านหน้าเรือนใหญ่
"โอ้ย อิงอิง เ้าเบาๆมือหน่อยสิ ผมข้าพันกันไปหมดแล้วเจ็บนะ"
หนิงอ้ายบ่นออกมาด้วยความเจ็บและหงุดหงิดไอ้กิ่งไม้บ้าบอ
"ทนหน่อยนะเ้าค่ะบ่าวจะทำเบามือที่สุด"
"รีบทำเข้าสิ เดี๋ยวต้องไปทานอาหารกับท่านพ่อ ท่านย่า และพี่ใหญ่ที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารด้วยไปสภาพแบบนี้ขายหน้าแย่"
"เ้าค่ะ"
จากนั้นสองนายบ่าวก็ช่วยกันจนสำเร็จเล่นเอามือสั่นเพราะเส้นผมที่ยาวพันกับเครื่องประดับจนยุ่งไปหมดกว่าจะเสร็จก็ล่อไปเกือบ หนึ่งชั่วยามได้เวลาอาหารเย็นพอดี ทั้งสองคนเดินมาเจอคุณหนูใหญ่เข้าพอดีก็ทักทายกันก่อนจะพากันเดินไปห้องโถงที่ไว้สำหรับทานอาหารพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว
่เวลานี้จะเป็่เวลาของครอบครัวที่หนิงเหมยไม่เคยได้ัั เสียงหัวเราะเสียงพูดคุยที่เป็กันเองและอบอุ่นภาพครอบครัวที่เป็ครอบครัวจริงๆ หนิงเหมยไม่เคยพบเจอในชีวิตก่อนและชิวิตนี้นางทานข้าวอย่างโดดเดี่ยวแต่นางไม่เรียกร้องอีกต่อไป ใครจะทำอะไรก็เชิญนางจะอยู่อย่างสงบคนเดียวก็พอ
"พี่ใหญ่เ้าค่ะ ท่านจะพาไปเที่ยวน้ำตกตอนไหนเ้าค่ะพวกเราสองคนจะได้เตรียมของได้ถูก"
หนิงหวงเอ่ยถามพี่ใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่ยากจะเห็นจากใบหน้าของนาง
" อืม อีกสักประมาณ สามถึงสี่วันพี่จะพาเพื่อนของพี่มาที่จวนของเราเพื่อพูดคุยวันไปเที่ยวน่ะ "
"เ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะได้จัดเตรียมของไว้ล่วงหน้าได้ทัน"
" เ้านิน้าหนิงอ้ายของไหนที่ขาดพี่จะพาเ้าไปซื้อเอาข้างหน้าก้ได้"
หนิงเหอเอ็นดูน้องสาวคนเล็กเป็พิเศษจึงตามใจทุกอย่าง หนิงหวงนั่งมองนิ่งๆนางชินกับการตามใจของพี่ใหญ่กับน้องรองแล้ว
"ถ้าไปก็ดูแลกันดีๆ เอาคนไปเยอะหน่อยไว้คุ้มกันเวลาเดินทาง"
"ขอรับท่านย่า"
"ข้าได้จัดเตรียมไว้แล้วขอรับท่านแม่อย่าเป็ห่วงเลยขอรับ"
"อืม ถ้าเช่นนั้นก็ดี"
ลู่ชิงนางตั้งความหวังไว้กับหลานชายคนโตและรักเป็พิเศษจึงอดเป็ห่วงไม่ได้พอได้ยินว่าลูกชายเตรียมคนไว้เรียบร้อยก็คลายกังวลก่อนจะขอตัวไปพัก จากนั้นชิงหนี่ก็ให้สาวใช้เข้ามาเก็บสำรับก่อนจะกำชับลูกๆอีกหนหนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนบรรยากาศช่างแตกต่างกันจริงๆ
1K
