ตอนที่ 15 พี่น้อง
กริ่ง กริ่ง กริ่ง กริ่ง
เสียงเรียกเข้าของมือถือที่ดังขึ้น
(พี่กราฟ) พี่ชายสุดที่รัก
ฉันกับมายเราสะดุ้งตื่น แล้วฉันกำลังจะยื่นมือไปหยิบเอามือถือขึ้นมารับสายพี่ชายที่โทรเข้ามา แต่มันไม่ทันเสียแล้ว เพราะมายเธอเอามือตัวเองมาปัดเอามือถือฉันออกไปทำให้ตอนนี้มือถือของฉันมันกระเด็นไปไกลอยู่ใต้โต๊ะ
“นั้นมัน พี่กราฟนะ มาย” ฉันจ้องมองหน้าของมายอย่างเข้าใจในสิ่งที่กำลังทำอยู่
“ไม่ต้องสนใจหรอก ปล่อยเขาไปเถอะ”
เธอพูดจบมายก็กระชากแขนของฉันดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเธอ
แล้วเธอก็กอด กอดรัดฉันไว้แน่น แน่นกว่าครั้งแรกอีก ฉันได้แต่ยืนนิ่งนิ่ง ยินยอมสมใจให้เธอทำทุกอย่างกับร่างกายของฉัน
ในขณะนั้น ขณะที่ฉันกำลังจะกดรับสายพี่ชาย มือถือของฉันมันดันเลื่อนไปกดปุ่มรับสายเข้าให้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
พี่กราฟ พี่ชายของฉันเขาถือหูฟัง และได้ยินเื่ราวทุกอย่างที่เราสองคนคุยกันในห้องนี้
“ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่ ยัยพาย ‘พี่กราฟ เขาคงคาดเดาสถานการณ์ในตอนนี้ เมื่อเขารู้ความจริงแล้วจากหลักฐานที่ฉันส่งไปให้
เขารีบขับรถบึ่งออกมาจากบ้าน ตรงดิ่งมาที่บ้านของมาย
“เปิด เปิด เปิด เปิดสิ”
เสียงกำปั้นที่ถูกทุบลงกับประตูหน้าห้องเสียงดัง
ปัง ปัง ปัง ปัง
“เปิด เปิด เปิด เดี่ยวนี้นะ”
“พี่กราฟ เสียงของพี่กราฟ จริงจริงด้วย”
เราสองคนผงะออกจากกัน ด้วยความตื่นตระหนกเพราะฉันไม่คิดว่าพี่กราฟจะมาถึงที่นี้ แล้วฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนเขาไปโกธรใครมาหรือไม่พอใจอะไรเข้าสักอย่าง
“หวัดดีค่ะพี่ชาย ว่าไงยังค่ะ พี่กราฟ มีอะไรหรือเปล่า ทำไม ทำหน้าตาอย่างนั้นเหล่า” มายเธอเดินไปเปิดประตูห้องออก
“ยัยพาย ยัยพาย น้องสาวของพี่อยู่ที่ไหนมาย”
“พี่กราฟ พี่กราฟ พายอยู่นี่ พายอยู่ในนี่ค่ะ”
พี่กราฟเดินแหวกประตูห้องออกแล้วเข้ามากระชากแขนของฉันให้ออกจากห้องนี้
“เป็อะไรหรือเปล่ายัยพาย เจ็บตรงไหนบ้างไหม” เขาพูดไปพลางก็มองตามตัวของฉันไปเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง
“พี่กราฟ พาย ไม่ได้เป็อะไรค่ะ มาย เขาไม่ได้ทำอะไร พาย”
“มาย เธอเป็น้องสาวของพวกเรา เธอจะมาทำแบบนี้กับพี่สาวตัวเองไม่ได้นะ พวกเธอมีอะไรกันไปแล้วใช่ไหม ใช่ไหม ยัยพาย มองหน้าพี่สิ ตอบพี่มาสิ บอกให้ตอบไง”
น้ำเสียงนิ่ง เรียบ แต่พูดออกมาอย่างจริงจังและบวกกับสีหน้าท่าทางของเ้าตัวที่แสดงออกไปยิ่งทำให้สถานะการณ์ดูตึงเครียดขึ้นมาก
“เสียงดัง เอะอ่า อะไรกันเด็กเด็ก หะ ดังไปถึงหน้าร้านเลยมีเื่อะไรกัน หะ ยัยมาย หมอพาย คุณกราฟ”
“ดีเลยครับ แม่ครับ แม่ช่วยบอกความจริงกับพวกเราให้มันชัดเจนกันไปเลยทีเถอะครับ ว่า มาย เป็น้องสาวของพวกผมกับยัยพาย ใช่ไหมครับแม่”
สายตาของพวกเราทั้งสามคนหันไปมองแม่ มณี เป็ตาเดียว ด้วยความหวังที่จะได้ฟังเื่ราวที่มันเป็ความจริงจากปากของเธอ
“เอ่อ เอ่อ คือว่า ว่า จ๊ะ จริงยัยมาย เป็น้องสาวของพวกเธอ กราฟ หมอพาย”
ทุกคนนิ่ง เงียบ เมื่อได้ฟังและได้รับรู้ความจริง
แม่พูดจบแม่ก็หันหน้ามามองหน้าของฉัน แล้วเหมือนกำลังจะยืนร้องไห้อยู่ ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่เอาไว้
“แม่ แม่ ไม่เป็อะไรนะ มาย มาย รู้เื่นี้มานานแล้ว มายรับได้ มายเข้าใจ ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นกับเรา”
ฉันพูดไปก็กอดแม่ไปทั้งพูดทั้งน้ำตามันก็ไหลออกมา
สักพักหนึ่ง
พี่กราฟกับหมอพาย ก็เข้ามากอดพวกเราสองคนแม่ลูกไว้เหมือนเป็การปลอบใจให้กับความรู้สึกที่มัน มัน ...........
“ไม่เป็อะไรนะครับ ผมกับยัยพายเอง พวกเราก็พอรู้เื่นี้มาสักพักแล้ว แล้วไม่ต้องห่วงเื่น้องมาย นะครับ แม่ ผมกับยัยพายรักน้องมาย เหมือนน้องสาวแท้แท้เลยครับ”
เขาพูดไปพลางก็เอามือมาลูบผมของฉันไป เหมือนพี่ชายที่แสนดีกับน้องสาว
“จ๊ะ ขอบคุณนะ แม่ขอบคุณกราฟ ขอบคุณหมอพาย มากมากนะ ที่ไม่รังเกียจยัยมายและยอมรับยัยมาย ในฐานะน้องสาวอีกคนได้”
แม่ส่งรอยยิ้มไปหาพวกเขาสองพี่น้อง มันเป็รอยยิ้มที่ฉันมองไปแล้ว เหมือนรอยยิ้มนี้คงเป็รอยยิ้มครั้งแรกที่แม่ของฉันเขายิ้มมันออกมาอย่างมีความสุขที่สุดจากใจ ไม่ใช่รอยยิ้มทุกครั้งที่มันผ่านมา ที่เหมือนแม่จะพยายามฝืนยิ้มมันออกมาให้ฉันเห็น
คงหมดห่วง หมดกังวล แล้วสินะ เื่ราวความทุกข์ในใจในอดีต ความเ็ปที่ถูกซ่อนอยู่ ความลับที่พยายามปิดปังฉันมาตลอดเป็เวลา 20 ปี จนวันนี้
มาถึงวันนี้ที่ความทุกข์ในใจ ความอัดอั้นนั้นมันได้ถูกรักษาาแด้วยเวลา และความจริงที่เปิดใจยอมรับมันและก้าวผ่านมันต่อไป
“แล้วจะเอายังไงต่อครับแม่ มาถึงขั้นนี้แล้ว” เสียงของพี่กราฟพูดขึ้น
“แม่กับยัยมายก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนเดิมต่อไป แค่แม่รู้ว่าพวกเราเปิดใจยอมรับความจริงที่ว่ามีน้องสาวเพิ่มเข้ามาอีกคนได้ แม่ก็มีความสุขมากเพียงแล้ว แม่จะได้หมดห่วงสักที”
แม่ยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งที่มีความสุขเหลือล้นที่มันไหลทะลักออกมา
“แม่ครับ ผมขอถามอีกอย่างได้ไหมครับ คือว่า คือว่า ........... มันจะเป็อะไรไหมครับ ถ้าผมจะขอดูแลน้องมาย ที่ ที่ มันไม่ใช่ในฐานะน้องสาว”
“กราฟ หมายความว่ายังไงลูก”
“ผมรักน้องมาย ครับ” ประโยคสั้นสั้น ที่ทำเอาคนฟังจุกไปพร้อมพร้อมกัน
“เอ่อ เอ่อ เื่นี้ เื่นี้ ...........”
“แล้วแต่ยัยมาย แล้วกันนะ แม่ยัยมายตัดสินใจเอง สำหรับแม่ แม่ไม่ว่า เพราะที่ผ่านมาแม่อยู่กับความทุกข์ในใจมาตลอด ตอนนี้ความสุขของแม่คือการที่เห็นยัยมายมีความสุข”
แม่หันหน้ามามองที่ฉัน ยังยืนนิ่งและยังคงตกตะลึง เพราะฉันไม่คิดว่าพี่กราฟเขาจะกล้าพูดแบบนั้นออกไปต่อหน้าแม่ของฉัน เพราะในเมื่อรู้ความจริงแล้ว สิ่งที่ต้องทำ ต้องหักห้ามใจของตัวเองไม่ใช่กันหรอ แต่มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่ฉันคิด
“พี่กราฟ มาย เหนื่อย มาย อยากหยุดพักเื่นี้เอาไว้ก่อน มาย ไม่อยากคิดเื่นี้ ขอให้มาย มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบอิสระ บ้างก่อนเถอะนะค่ะ พี่กราฟ”
ฉันหันหน้าตอบคำถามของเขาอย่างไม่ลังเลเลย เพราะฉันไม่ได้รักเขา ฉันไม่ได้รักหมอพายด้วย สุดท้ายฉันไม่ได้รักใครเลยสักคน ที่ผ่านมาฉัน ฉันแค่ต้องทำแบบนั้นเพราะว่าฉันแค่อยากแก้แค้นให้แม่ก็เท่านั้นเอง
รู้สึกยังไง
ได้โปรด ..........................บอกไรท์ที