ดวงตาของเด็กหนุ่มจริงใจเกินไป เขามองมาที่คาดิสอย่างเคร่งขรึม แววแห่งความบริสุทธิ์ไร้เดียงสานั้นไม่จำเป็ต้องเสแสร้งทำเลยด้วยซ้ำ
คาดิสไม่อยากเชื่อเลยว่าในฐานะพลเมืองของจักรวรรดิโซเดียร์ เขาจะไม่รู้จักบุคคลอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ อัจฉริยะในโลกของผู้ที่มีพลังพิเศษอย่างองค์รัชทายาทสิงเหยียน
หรือว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเสแสร้งได้ดีเกินไปอย่างนั้นเหรอ
แต่ไม่ว่านิสัยที่แท้จริงของเด็กหนุ่มจะเป็อย่างไร บทสนทนาในวันนี้ก็ไม่สามารถยุติลงเพียงเท่านี้ได้
“สิงเหยียนคือทายาทเพียงคนเดียวขององค์จักรพรรดิและท่านนายพลซีเหล่ยครับ ฐานะของเขาก็คือจักรพรรดิในอนาคตของจักรวรรดิโซเดียร์ ในขณะเดียวกันองค์รัชทายาทก็เป็เพศผู้ที่มีพลังพิเศษ และพลังต่อสู้ที่สูงมาก แต่ในคลังพันธุกรรมของจักรวรรดินั้น ท่านเป็พลเมืองเพียงคนเดียวที่สามารถจับคู่กับพันธุกรรมขององค์รัชทายาทได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ” คาดิสกล่าว
เมื่อได้ยินคำว่า ‘มีพลังพิเศษและพลังต่อสู้ที่สูงมาก’ หูที่เล็กน่ารักของเหลียนนั่วก็กระดิกทันที เขากะพริบตาปริบแล้วคิด สูงเหมือนาาซอมบี้ไหมนะ ถ้าสูงเหมือนาาซอมบี้ละก็ เขาจะสามารถสังหารอีกฝ่าย แล้วนำคริสตัลนิวเคลียสออกมาฝึกฝนและอัปเกรดพลังได้ไหม
“พลเมืองที่มีพลังพิเศษของที่นี่มีคริสตัลนิวเคลียสรึเปล่า” เหลียนนั่วถาม
คริสตัลนิวเคลียสเหรอ คาดิสไม่เคยได้ยินเื่นี้มาก่อน “คริสตัลนิวเคลียสคืออะไรครับ”
อ้าว เหลียนนั่วคิดว่าดาวที่มีอารยธรรมล้าหลังที่สุดคือโลกเสียอีก แต่ผู้คนที่นี่แม้แต่คริสตัลนิวเคลียสก็ยังไม่รู้จัก
คาดิสคิดว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด เมื่อครู่เขามองเห็นแววความดูถูกเหยียดหยามในดวงตาของเด็กหนุ่มคนนี้แวบหนึ่ง
“ถ้างั้นผู้ที่มีพลังพิเศษฝึกฝนและอัปเกรดพลังกันยังไงเหรอ” เหลียนนั่วถาม
“ฝึกฝนเองหรือไม่ก็ใช้หินคริสตัลครับ แต่หินคริสตัลมีราคาแพงและหายากมาก”
เหลียนนั่วพยักหน้า หินคริสตัลที่พวกเขาเรียกน่าจะเป็คริสตัลนิวเคลียสที่ตัวเขากล่าวถึงนั่นละ ถ้าอย่างนั้น “แล้วในร่างกายของผู้มีพลังพิเศษมีหินคริสตัลไหม”
ทำไมผู้มีพลังพิเศษจะต้องมีหินคริสตัลในร่างกายด้วยล่ะ
คาดิสงงงวย “ผู้ที่มีพลังพิเศษกับคนธรรมดาไม่มีส่วนไหนที่แตกต่างกันครับ เพียงแต่คนธรรมดาจะไม่มีพลังพิเศษเท่านั้น”
ก็เหมือนกับคนธรรมดาและผู้มีพลังพิเศษบนโลกน่ะสิ เหลียนนั่วเข้าใจแล้ว แต่...น่าเสียดาย ถ้าหากในร่างกายของผู้มีพลังพิเศษมีหินคริสตัลก็คงดี เขาจะได้สังหารคนพวกนั้น ขุดหินคริสตัลของพวกเขาออกมา แล้วยึดเอามาเป็ของตัวเอง
เหลียนนั่วผู้มีงานอดิเรกเก็บสะสมหินที่สวยงาม (⊙o⊙)
สายตาแปลกๆ ของเด็กหนุ่มทำให้คาดิสรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
เขากระแอมเบาๆ และพูดต่อ “เพราะองค์รัชทายาทมีพระชนมายุได้แปดสิบแปดพรรษาแล้ว และท่านก็เป็เพียงคนเดียวที่จับคู่กับพันธุกรรมขององค์รัชทายาทได้สำเร็จ ดังนั้นองค์จักรพรรดิและท่านนายพลจึงร้อนใจอยากอุ้มหลานไวๆ ถึงได้พาท่านออกมาจากดาวของนักโทษเนรเทศครับ”
“พาผมออกมาเพื่อคลอดลูกให้กับองค์รัชทายาทเหรอ” เหลียนนั่วรู้จากในความทรงจำของเ้าของร่างเดิมว่าร่างกายนี้เป็เพศเมีย และสามารถให้กำเนิดได้ เพียงแต่อัตราการตั้งครรภ์นั้นต่ำมาก
“ใช่ครับ” คาดิสไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มจะตรงไปตรงมาขนาดนี้
“อันที่จริง อายุแปดสิบแปดปีก็ยังเด็กอยู่เลยนะ” เหลียนนั่วเอ่ยอีกครั้ง
มุมปากของคาดิสกระตุกสองสามที เมินเฉยต่อความสงสัยของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่กล่าวว่าชายอายุแปดสิบแปดปีนั้นยังเด็กอยู่
“แต่เพราะท่านมีประวัติอาชญากรรม เพื่อที่จะลบประวัติเ่าั้และทำให้ท่านกลายเป็ชายาที่คู่ควรกับฐานะขององค์รัชทายาท ท่านจึงถูกจัดเตรียมให้ไปอยู่ในครอบครัวใหม่ และท่านต้องปรับตัวให้เข้ากับตัวตนใหม่ จากนั้นก็เข้ารับการศึกษา นี่เป็เงื่อนไขเพียงข้อเดียวที่ทำให้ท่านได้ออกมาจากดาวของนักโทษเนรเทศ หากท่านตกลงตามนี้ ยานจะออกบินทันที แต่หากท่านไม่ตกลง...ไม่สิ ท่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบตกลงครับ” หากราชวงศ์้าบีบบังคับใครคนหนึ่งในที่ลับ ก็ไม่เคยมีคำว่าปรานีหรือยุติธรรม
ยิ่งไปกว่านั้น เื่นี้สำหรับเหลียนนั่ว ถือเป็โอกาสที่จะได้เปลี่ยนสถานะจากคนต้อยต่ำเป็ชนชั้นสูง
“อืม” เหลียนนั่วพยักหน้า ส่งเสียงอืมในลำคออีกครั้ง
“ท่านคิดอย่างไร” คาดิสถาม “หากมีคำร้องขออะไรสามารถบอกกระผมได้นะครับ กระผมจะรายงานเื่นี้ให้เบื้องบนทราบ และจะพยายามทำให้ท่านพึงพอใจอย่างสุดความสามารถครับ”
เหลียนนั่วนึกถึงชีวิตเ้าของร่างเดิมที่ต้องทำงานทุกวัน เขาจึงบอก “ผมไม่ชอบทำงาน”
คาดิสผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ “เรามีคนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติท่านอยู่แล้ว ยังมีเื่อื่นอีกไหมครับ”
เหลียนนั่วส่ายศีรษะ
“แต่กระผมต้องขอเตือนท่านเกี่ยวกับเื่นี้สักหน่อย นั่นคือก่อนที่จะได้รับการอนุมัติจากราชวงศ์ ห้ามท่านนำเื่นี้ไปพูดกับใครโดยเด็ดขาด ท่านจะเป็แค่คุณชายของตระกูลหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างท่านและราชวงศ์กับผู้ใด” คาดิสอธิบาย
เหลียนนั่วพยักหน้า
การเชื่อฟังและให้ความร่วมมือของเด็กหนุ่ม ทำให้คาดิสจบการเจรจาครั้งนี้ด้วยความผ่อนคลายและเบิกบานใจเป็อย่างมาก “ถ้าเช่นนั้น คุณชายเหลียนนั่ว เชิญไปอาบน้ำพักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ เมื่อท่านตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็คงถึงเมืองหลวงแล้ว”