ตอนที่ 22: บททดสอบแรงงานและเหล็กกล้า
เสียงค้อนเหล็กกระทบกับแผ่นเพลทสังกะสีดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานซ่อมบำรุงชั่วคราวริมคลอง กลิ่นเหงื่อและกลิ่นเหล็กเผาไฟคละคลุ้งไปกับไอฝน อาทรในชุดช่างเปื้อนคราบน้ำมันกำลังยืนะโสั่งการหนุ่มๆ ในชุมชนที่ช่วยกันประกอบโครงสร้างสะพานไม้ลอยน้ำตามแปลนที่ออกแบบไว้
กรณ์ในชุดลุยงานภาคสนามก้าวเข้ามาในพื้นที่ พร้อมกับถือกระติกน้ำแข็งและผ้าเย็นแจกจ่ายให้กับชาวบ้านที่กำลังทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย เขากวาดสายตามองโครงสร้างสะพานที่กำลังขึ้นรูปอย่างรวดเร็ว แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับชายหนุ่มร่างใหญ่คนหนึ่งที่กำลังแบกคานเหล็กหนักอึ้งด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ จนเกือบจะทำหล่นทับเพื่อนร่วมงาน
กรณ์พุ่งตัวเข้าไปช่วยรับปลายคานเหล็กไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่มันจะร่วงลงพื้น เสียงเหล็กกระแทกพื้นดังปึ้ง! ชายหนุ่มร่างใหญ่หันมามองด้วยความใและรู้สึกผิด หน้าตาซีดเผือด
“ระวังหน่อยสิไอ้หรั่ง ถ้าคานนี้หล่นทับขาเพื่อน นายจะไม่มีวันได้ลุกขึ้นมาทำงานอีกเลยนะ” กรณ์เอ่ยตักเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ไม่ดุด่า
ชายหนุ่มร่างใหญ่ก้มหน้างุด ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความเก้อเขิน “ผมขอโทษครับพี่กรณ์... แรงผมเยอะก็จริง แต่ผมไม่เคยทำงานช่างละเอียดๆ แบบนี้มาก่อนเลยครับ ปกติผมรับจ้างแบกหามใช้แรงอย่างเดียว ทำงานพลาดทีไรก็โดนหัวหน้างานด่าตลอด จนผมคิดว่าตัวเองคงทำอะไรดีๆ ไม่เป็นอกจากใช้กำลังหรอกครับ”
กรณ์มองสำรวจแววตาของชายหนุ่มผู้นี้ เขาเห็นร่างกายที่กำยำแข็งแรงแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกด้อยค่าในตัวเอง ขาดความมั่นใจเนื่องจากมักจะถูกดูถูกจากนายจ้างเดิม
กรณ์วางมือลงบนบ่ากว้างนั้นเบาะๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นุ่มนวลและหนักแน่น “ใครบอกว่านายไม่มีประโยชน์? งานช่างสะพานนี้ไม่ได้้าแค่คนหัวดีมีความรู้เื่ตัวเลขอย่างเดียวหรอกนะหรั่ง แต่้า 'พละกำลังและความอดทน' อย่างที่นายมีนี่แหละที่เป็เสาหลักคานรับน้ำหนักทั้งหมด ถ้าไม่มีแรงของนาย สะพานนี้ไม่มีทางตั้งตระหง่านขึ้นมาได้หรอก”
หรั่งเงยหน้าขึ้นมองกรณ์ แววตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยปมด้อยค่อยๆ ทอประกายความหวังและความภาคภูมิใจขึ้นมาทีละน้อย ความรู้สึกถูกยอมรับและมองเห็นคุณค่าทำให้หัวใจของชายหนุ่มพองโตอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
“พี่... พี่พูดจริงเหรอครับ? ผมเนี่ยนะเป็เสาหลักสะพานนี้?” หรั่งถามย้ำด้วยความตื้นตัน
“จริงสิ พรุ่งนี้ฉันอยากให้นายมารับหน้าที่เป็หัวหน้าทีมยกโครงสร้างหลักคู่กับอาทร นายทำได้ไหม?” กรณ์ท้าทายด้วยรอยยิ้ม
หรั่งสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นอย่างมั่นใจ แววตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม “ทำได้ครับพี่! ถ้าสะพานนี้พัง ให้เอาหัวผมไปกราบเท้าชาวบ้านได้เลย!”
เหตุการณ์เล็กๆ ในไซต์งานวันนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้การสร้างสะพานลอยน้ำดำเนินไปอย่างรวดเร็วและปลอดภัย แต่ยังเป็การดึงศักยภาพของคนที่มีปมด้อยให้ก้าวขึ้นมาเป็ผู้นำเฉพาะกิจได้อย่างลงตัว ทักษะการดูคนและการเลือกใช้คนให้ถูกกับงานของกรณ์ ทำให้ทีมงานชุมชนริมคลองมีความเหนียวแน่นและพร้อมลุยทุกอุปสรรคที่จะเข้ามาในอนาคต
7K
