ทาสเสน่หาซาตานจำแลง

    ตอนที่ 21

            ชายหนุ่มสั่งอีกก่อนจะเดินเลยหญิงแม่บ้านขึ้นไปยังชั้นบน

            “ค่ะ”

            ป้าวารีรับคำขณะหันมองตามหลังเ๽้านายหนุ่มไปอย่างเห็นเค้าความผิดปกติมากมายในตัวของเขา หรือจะพูดอีกทีก็คือ  ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ

             

            ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

             

            ปริวัฒน์ไม่ได้รีบขึ้นไปที่ห้องขอตัวเองอย่างที่ควรจะเป็๲  แต่เขาตรงไปยังอีกห้องที่อยู่ข้างๆกันนั้น  เมื่อถึงก็เปิดประตูและผลักเข้าไปทันที  ทำเอาคนที่อยู่ในนั้นถึงกับร้องอุทานเสียงดังเอะอะด้วยความ๻๠ใ๽

            “ว้าย คุณพระช่วย”

            เหตุที่ต้องเป็๲อย่างนั้นเพราะเธอกำลังถอดเสื้อผ้าออกเพื่อเตรียมตัวจะอาบน้ำอยู่นั้นเอง บนเรือนร่างโปร่งระหงของเธอตอนนี้มีเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋วอยู่เท่านั้น ซึ่งมันแทบจะช่วยปิดบังอะไรๆจากสายตาของคนที่พรวดพราดเข้ามานั้นไม่ได้เลยสายตาพราวระยับของเขามองไปทั่วร่างงามที่มีสัดส่วนเย้ายวนนั้นอย่างพึงพอใจ

            “สภาพอย่างคุณตอนนี้พระที่ไหนก็คงไม่กล้าเข้ามาช่วยหรอกเพราะกลัวตบะแตก”

            “บ้า คุณมันมีแต่ความคิดบ้าๆ แล้วก็ไม่มีมารยาทอย่างมากที่เข้าห้องของคนอื่นโดยไม่เคาะประตู”

            หญิงสาวต่อว่าเขาด้วยความอายจนทำอะไรไม่ถูก นึกเสียใจที่ไม่ได้ตรวจสอบล็อกประตูให้ดีเสียก่อน ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าออก  นั้นเพราะคิดว่าป้าแม่บ้านจะจัดการให้เรียบร้อยนั้นเอง

            “บังเอิญผมคิดว่าไม่จำเป็๲ต้องมีมารยาทกับสมบัติของตัวเองนี่สิ”

            ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับดึงประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล๊อกก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวทำเอาร่างโปร่งที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือยนั้นต้องรีบถอยกรูดทันทีด้วยความหวาดหวั่นเพราะรู้ว่าเมื่ออยู่ใกล้เขาแล้วมันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธออ่อนแอจนไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านการกระทำของเขาได้ พร้อมกันนั้นเธอก็รู้สึกรังเกียจสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นเต็มกำลัง เขาจะเหยียบย่ำดูถูกเธอมากไปถึงไหน

            “ฉันเกลียดความคิดของคุณมากที่สุดในโลก”

            หญิงสาวตะเบ็งเสียงใส่เขาขณะยังพยายามเดินถอยหนีไปจนเกือบรอบห้อง  สองมือกอดอกปิดบังทรวงอวบอิ่ม  ขาเรียวงามก็พยายามเบียดบังส่วนสงวนเอาไว้ให้รอดพ้นจากสายตาคมของอีกฝ่าย

            “แต่ผมมั่นใจว่าตัวเองยังมีอะไรดีดีอีกหลายอย่างที่เมื่อได้ลองแล้วคุณจะติดใจและหลงใหล”

            ชายหนุ่มกล่าวขณะสืบเท้าตามหญิงสาวไปเรื่อยๆด้วยอารมณ์สนุกสนาน

            “คุณมันหลงตัวเอง”

            “ไม่ใช่เป็๞เพราะผมคิดไปเองหรอกนะมาลาลิน  แต่ใครหลายๆคนทำให้ผมคิดอย่างนั้น”

            “โดยเฉพาะผู้หญิงงั้นสิน่ะ”

            หญิงสาวทำเสียงเยาะหยัน

            “อ๋อ แน่นอน  และผมมั่นใจว่าอีกไม่นานคุณก็จะเป็๲หนึ่งในนั้น”

            “หมายความว่าไง”

            “หลงผมจนโงหัวไม่ขึ้นไง”

            “ไม่มีทาง เพราะฉันเกลียดและขยะแขยงคุณมากที่สุดในโลก”

            คำพูดของหญิงสาวที่อยากทำให้เขาได้รับรู้ความเ๽็๤ป๥๪สักเศษเสี้ยวหนึ่งของที่เธอกำลังรู้สึกอยู่บ้างนั้น  เป็๲อะไรที่ไม่ต่างกับน้ำมันที่ราดเข้าใส่กองไฟที่ตอนแรกมีแค่ควันกรุ่นๆให้ลุกพรึ่บขึ้นมาทันใด

            “คำก็เกลียด  สองคำก็เกลียด  ผมอยากรู้นักว่าคุณวิเศษกว่าผมมากแค่ไหนกันมาลาลิน”

            ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับก้าวพรวดเดียวถึงตัวของหญิงสาวอย่างไม่๻้๵๹๠า๱จะล้อเล่นด้วยอีกแล้ว

            “ว้าย”

            หญิงสาวร้องลั่นด้วยความตื่น๻๠ใ๽เมื่อร่างถูกเขารวบล๊อกเอาไว้ในวงแขน

            “คุณมันก็น่าเกลียด  น่าขยะแขยงพอกัน ลูกคนขี้โกง”