ชายหนุ่มสั่งอีกก่อนจะเดินเลยหญิงแม่บ้านขึ้นไปยังชั้นบน
“ค่ะ”
ป้าวารีรับคำขณะหันมองตามหลังเ้านายหนุ่มไปอย่างเห็นเค้าความผิดปกติมากมายในตัวของเขา หรือจะพูดอีกทีก็คือ ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ปริวัฒน์ไม่ได้รีบขึ้นไปที่ห้องขอตัวเองอย่างที่ควรจะเป็ แต่เขาตรงไปยังอีกห้องที่อยู่ข้างๆกันนั้น เมื่อถึงก็เปิดประตูและผลักเข้าไปทันที ทำเอาคนที่อยู่ในนั้นถึงกับร้องอุทานเสียงดังเอะอะด้วยความใ
“ว้าย คุณพระช่วย”
เหตุที่ต้องเป็อย่างนั้นเพราะเธอกำลังถอดเสื้อผ้าออกเพื่อเตรียมตัวจะอาบน้ำอยู่นั้นเอง บนเรือนร่างโปร่งระหงของเธอตอนนี้มีเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋วอยู่เท่านั้น ซึ่งมันแทบจะช่วยปิดบังอะไรๆจากสายตาของคนที่พรวดพราดเข้ามานั้นไม่ได้เลยสายตาพราวระยับของเขามองไปทั่วร่างงามที่มีสัดส่วนเย้ายวนนั้นอย่างพึงพอใจ
“สภาพอย่างคุณตอนนี้พระที่ไหนก็คงไม่กล้าเข้ามาช่วยหรอกเพราะกลัวตบะแตก”
“บ้า คุณมันมีแต่ความคิดบ้าๆ แล้วก็ไม่มีมารยาทอย่างมากที่เข้าห้องของคนอื่นโดยไม่เคาะประตู”
หญิงสาวต่อว่าเขาด้วยความอายจนทำอะไรไม่ถูก นึกเสียใจที่ไม่ได้ตรวจสอบล็อกประตูให้ดีเสียก่อน ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าออก นั้นเพราะคิดว่าป้าแม่บ้านจะจัดการให้เรียบร้อยนั้นเอง
“บังเอิญผมคิดว่าไม่จำเป็ต้องมีมารยาทกับสมบัติของตัวเองนี่สิ”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับดึงประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล๊อกก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวทำเอาร่างโปร่งที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือยนั้นต้องรีบถอยกรูดทันทีด้วยความหวาดหวั่นเพราะรู้ว่าเมื่ออยู่ใกล้เขาแล้วมันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธออ่อนแอจนไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านการกระทำของเขาได้ พร้อมกันนั้นเธอก็รู้สึกรังเกียจสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นเต็มกำลัง เขาจะเหยียบย่ำดูถูกเธอมากไปถึงไหน
“ฉันเกลียดความคิดของคุณมากที่สุดในโลก”
หญิงสาวตะเบ็งเสียงใส่เขาขณะยังพยายามเดินถอยหนีไปจนเกือบรอบห้อง สองมือกอดอกปิดบังทรวงอวบอิ่ม ขาเรียวงามก็พยายามเบียดบังส่วนสงวนเอาไว้ให้รอดพ้นจากสายตาคมของอีกฝ่าย
“แต่ผมมั่นใจว่าตัวเองยังมีอะไรดีดีอีกหลายอย่างที่เมื่อได้ลองแล้วคุณจะติดใจและหลงใหล”
ชายหนุ่มกล่าวขณะสืบเท้าตามหญิงสาวไปเรื่อยๆด้วยอารมณ์สนุกสนาน
“คุณมันหลงตัวเอง”
“ไม่ใช่เป็เพราะผมคิดไปเองหรอกนะมาลาลิน แต่ใครหลายๆคนทำให้ผมคิดอย่างนั้น”
“โดยเฉพาะผู้หญิงงั้นสิน่ะ”
หญิงสาวทำเสียงเยาะหยัน
“อ๋อ แน่นอน และผมมั่นใจว่าอีกไม่นานคุณก็จะเป็หนึ่งในนั้น”
“หมายความว่าไง”
“หลงผมจนโงหัวไม่ขึ้นไง”
“ไม่มีทาง เพราะฉันเกลียดและขยะแขยงคุณมากที่สุดในโลก”
คำพูดของหญิงสาวที่อยากทำให้เขาได้รับรู้ความเ็ปสักเศษเสี้ยวหนึ่งของที่เธอกำลังรู้สึกอยู่บ้างนั้น เป็อะไรที่ไม่ต่างกับน้ำมันที่ราดเข้าใส่กองไฟที่ตอนแรกมีแค่ควันกรุ่นๆให้ลุกพรึ่บขึ้นมาทันใด
“คำก็เกลียด สองคำก็เกลียด ผมอยากรู้นักว่าคุณวิเศษกว่าผมมากแค่ไหนกันมาลาลิน”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับก้าวพรวดเดียวถึงตัวของหญิงสาวอย่างไม่้าจะล้อเล่นด้วยอีกแล้ว
“ว้าย”
หญิงสาวร้องลั่นด้วยความตื่นใเมื่อร่างถูกเขารวบล๊อกเอาไว้ในวงแขน
“คุณมันก็น่าเกลียด น่าขยะแขยงพอกัน ลูกคนขี้โกง”