ตอนที่2
รักต้องซ่อน..
ร่างเรียวของยูกิค่อยๆขยับตัวตื่นขึ้นมา..
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือห้องที่กว้างใหญ่สีขาวสะอาดตาและแอที่เย็นฉ่ำเหมือนอยู่ที่ขั้วเหนืออย่างนั้นล่ะ..
ร่างเรียวของยูกิถูกวางเอาไวที่พื้นแข็งๆและเย็นเฉียบจนยูกิรู้สึกถึงความหนาวเย็นมากๆ..
"พรึ่บ!!
"โอ๊ยยย!!!
ยูกิร้องออกมาแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นกลัวแต่เขาก็ต้องใช้มือของเขากุมหน้าท้องของเขาเอาไว้เพราะรู้สึกเจ็บมากเพราถูกชกที่ท้องมาอย่างแรง....
"เราอยู่ที่ไหนกัน..
"ทำไมคนพวกนั้นถึงจับตัวของเรามาด้วย...
"พวกเขา้าอะไร
ยูกิเกิดความกลัวและมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวของเขา...
"แกร็ก!!!!
เสียงเปิดประตูที่มีร่างผู้ชายตัวใหญ่ใบหน้าคมเข้มแบบหน้ากลัวเดินเข้ามาด้วยท่าทางอย่างช้าๆแต่สายตาของเขานั้นน่ากลัวสุดๆ
ทำให้ยูกิถึงกับขนลุกขึ้นมาทั้งตัวเพราะรู้กลัวผู้ชายคนนี้มาก.....
ยูกิขยับตัวถอยหนีไปชิดกันขาเตียงด้วยความกลัวตัวสั่น...
"อย่าทำอะไรผมเลยนะ..
ยูกิพูดออกมาด้วยความรู้สึกกลัวจับใจ..
"พรึ่บ...!!!
"อย่าทำอะไรผมเลย.
ยูกิพูดออกมาเสียงดังเมื่อโดนมือของชายร่างสูงคนนี้จับเข้าที่ขาของเขาแล้วบีบอย่างแรง....
"แคร๊ก..แคร๊ก....!!!!..
"ขอร้องล่ะอย่าทำอะไรผมเลย..
ยูกิพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นกลัวมากกว่าเดิมเมื่อผู้ชายตัวสูงใหญ่คนนี้
กระชากเขาไปอย่างแรงและยังฉีกเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดอย่างรุ่นแรง...
ยูกิพยายามดิ้นรนหนีจากผู้คนนี้ด้วยสภาพที่มีเพียงกางเกงในตัวเดียว..
"หยุด...!!!
"หุบปากซะ..!!!
"รำคาญ.!!!
เสียงโหดๆพูดออกมาพร้อมกับค้อมร่างของยูกิเอาไว้...
"ตุบ..ตุบ..!!!
ยูกิพยายามขัดขืนอย่างสุดแรงของเขา..
แต่สุดท้ายก็สู้ร่างของผู้ชายร่างใหญ่คนนี้ไม่ได้..
"จะดิ้นรนไปทำไม..
"ยังไงแกก็หนีไม่รอดเหรอ..
"พรึ่บ..!!!
ร่างสูงใหญ่จับร่างของยูกิคว่ำหน้านอนราบลงไปที่พื้นพร้อมกับถอดกางเกงในชิ้นสุดท้ายออกอย่างรวดเร็ว..
และตอนนี้ร่างกายของยูกิก็เปลื่อยเปล่านอนดิ้นสุดแรงของเขาอย่างขัดขืนแต่ก็สู้อะไรต่อไม่ได้....
"มึงจะดิ้นหาไรว่ะ...!!
"อยู่นิ่งถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัว...!!
เสียงเข้มพูดออกมาอย่างขัดอารมณ์ของเขาตอนนี้...
"หยุดนะอย่าทำอะไรผม..
"ผมขอร้องล่ะ..
"อย่าทำอะไรผมเลย..
ยูกิพูดขอร้องออกมาทั้งน้ำตาและความหวาดกลัว...
"ให้ชั้นเสร็จก่อนแล้วชั้นจะปล่อยแก.
สิ้นเสียงพูดเข้มๆของชายร่างสูงใหญ่คนนี้ความเ็ปทรมานก็เกิดขึ้นกับยูกิทันที..
"สวบ!!!!!...
"โอ๊ย!!!!...เจ็บ..!!!!
เสียงของยูกิร้องออกมาด้วยความเ็ปเหมือนจะขาดใจ..
ช่องทางด้านหลังของเขาฉีกขาดมีเืไหลออกมาอย่างมากแต่ผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนี้กับไม่ยอมหยุดเขาดันแท่นกายอันใหญ่นั้นเข้าไปในช่องท่างด้านหลังของยูกิไม่ไม่หยุด...
"เพี๊ยะ!!..เพี๊ยะ..!!!
"ทำไมมันแน่นแบบนี้ว่ะ..!!!
"รัดจนน้องชายของชั้นอึดอัดหายมจไม่ออก...
ร่างสูงใหญ่พูดสยบคำหยาบมาด้วยความหงุดหงิดในอารมณ์ของเขาตอนนี้
แต่เขาก็ดันจนแท่นกายใหญ่ๆของเขาเข้าไปจนสุดลำในช่องทางด้านทางที่ฉีกขาดมีเลือไหลออกมาของยูกิ
"พับ..!!!..พับ..!!!.พับ..!!!.
"อ้าก...อ้า...เจ็บ..เจ็บ..!!!..
"ได้โปรด..หยุดที..ผมเจ็บ...
ยูกิพูดออกมาด้วยเสียงที่ขาดๆหายๆ
"หุบปากชะ...
"เพี๊ยะ..!!!
มือใหญ่ตบเข้าที่ปากของยูกิอย่างแรงเจนปากของยูกิมีเืชึมออกมา...
"พับ..พับ..พับ..
"สวบ..สวบ.สวบ..
"อื้ม..อื้ม...
"ไม่คิดเลยว่าช่องทางเล็กๆแบบนี้ก็ทำให้ชั้นสนุกได้.....
เสียงพูดออกมาด้วยความพอใจอย่างมาก
พร้อมกับขยับเข้าออกที่ช่องทางด้านหลังของยูกิอย่างรุนแรงป่าเถื่อน...
ยูกิที่ไร้รนทางต่อสู้ไร้รนทางที่จะช่วยตัวเองได้
ที่หนีรอดจากความเ็ปที่เหมือนตกนรกทั้งเป็ในตอนนี้..
"อึก..อึก..!!!!
ยูกิใช้ปากของเขากัดเข้าที่แขนของเขาเอาไว้อย่างแรงไม่ให้ส่งเสียงร้องที่เ็ปออกมาเพราะยูกิไม่อยากถูกตบที่ปากของเขาอีกแล้ว..
ยูกิจึงใช้ปากกัดแขนเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้มีเสียงอะไของเขาดังออกมาตอนที่ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าออกที่ช่องทางด้านหลังของเขาอย่างรุนแรงป่าเถื่อนบ้าคลั่ง....
รอให้ร่างสูงใหญ่ทำให้สิ่งที่เขา้าจนจบด้วยความสนุกและความสะใจ...
แต่ทุกวินาทีทุกชั่วโมงที่ผ่านไปยูกิเหมือนอยู่ในนรกที่ไม่มีแต่อากาศจะใจหายทรมานจนไม่อย่กจะมีชีวิติยู่...
แต่ยูกิก็ทนให้ความเ็ปนี้จบลงไปเร็วๆแต่ไม่รู้ว่าจะจบลงตอนนี้...
ผ่านไปแล้วชั่วโมง.....
เช็กที่ป่าเถื่อนก็ยังไม่มีวี่แววที่จะจบลงแต่ตอนนี้ร่างกายของยูกิอดทนต่อความเ็ปนี้ไม่ไหวแล้ว
สติของเขาจึงค่อยๆดับลงไปอย่างช้าๆทั้งที่ช่องทางด้านหลังของเขานั้นยังถูกกระทำอย่างโหดร้ายป่าเถื่อนไม่ยอมหยุด..
"อ้า..อืม..อื้ม...อ่าาาาาาา...
ร่างสูงใหญ่ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาเพราะเขาถึงจุดหมายแล้วความใคร้แล้ว...
"พรึ่บ...
"ปึก...
ร่างสูงใหญ่ถอดกุงยางออกแล้วหลังจากเสร็จความใคร่แล้วก็เก็บความเป็ชายอันใหญ่โตของเขาเข้าไปข้างในกางเกงราคาแพงรูดชิบเสร็จเรียบร้อยแล้ว...
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนมองเรือนร่างผิวขาวนวลในสภาพที่ยับเยิน..
ตามเรียวขาของชายหนุ่มคนนี้มีแต่คราบเืสีแดงที่เริ่มแห้งติดตามเรียวขาของผู้ชายคนนี้แล้ว
สภาพที่เขามองเห็นนั้นน่าสงสารมากๆ...
ใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตานอนหมดสติก่อนที่เขาจะเสร็จความใคร่เสียอีก..
"น่ารังเกียจ..!!!!
ร่างสูงใหญ่พูดออกมาแล้วเดินออกจากห้องนี้ไปแบบไม่สนใจร่างกายที่เปลื่อยเปล่าที่นอนหมดสติในห้องนี้เลย...
เื่แรกชอบหรือไม่ชอบแต่อย่างใดรับติชมทุกเม้นนะ