“ไม่นะ อย่ายิง ไม่ๆ ๆๆ อย่า........”
เสียงร้องสะอื้นของคนฝันร้ายทำพ่อเลี้ยงหนุ่มตื่น สายตามองร่างบางที่นอนขดตัวหนาวสั่นร้องไห้สะอึกสะอื้นเธอคงฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเจอมา แขนใหญ่แข็งแรงช้อนอุ้มคนตัวเล็กเข้ามานอนใกล้กองไฟตอนนี้ตัวเธอร้อนจี๋ยังไม่ทันพ้นคืน เธอก็เป็ไข้หนักซะแล้วเพราะไม่ยอมถอดชุดที่เปียกออกแต่เขาก็พอเข้าใจได้
“ยัยเด็กโง่” ร่างน้อยไร้สติถูกดึงเข้ามากอดให้ความอบอุ่น
สายตาสำรวจร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเธอเป็คนตัวเล็กผิวเนียนขาวสะอาด ผมยาวประบ่าหน้าตาน่ารักเชียวให้ตายเถอะเขาพึ่งเห็นแผลที่ขาเธอคราแรกคิดว่าเพียงข้อเท้าพลิกแต่ที่เห็นตอนนี้คือบวมเขียวช้ำเืค่อนข้างหนักเอาการเชียวพาเธอเดินมาตั้งไกลแม่คุณก็ไม่เอ่ยปากบ่นสักคำ อดทนเก่งจริง ๆ พอพินิจดูดี ๆใบหน้าไร้เครื่องสำอางต่างจากผู้หญิงทั่วไปแสดงว่าเป็คนไม่ห่วงสวย แต่ถึงจะไม่แต่งเติมอะไรเธอก็มีใบหน้าที่สวยเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ร่างน้อยไร้สติมีอาการสั่นเทาเขาทำได้เพียงดึงเขามากอดกระชับแน่นเพื่อให้ความอบอุ่นเท่านั้น ก่อนหลับตาลงพักผ่อนเอาแรง
“ไอ้พวกโง่ งานง่ายๆ พวกมึงก็ทำไม่สำเร็จแถมพาคนไปโดนจับอีก ”
“ขอโทษครับนาย”
“แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกมึงก็ปล่อยให้มันหนีไปได้”
“มันมีคนมาช่วยไว้ครับ”
“ใคร..”
“ผมก็ไม่รู้แต่คิดว่าน่าจะเป็คนในพื้นที่ ผมให้คนไปดูจุดที่พวกมันตกลงไปแต่ไม่พบศพหรือใครเลยคิดว่าพวกมันหนีไปได้”
“กูไม่สนใครขวางเก็บมันให้หมดพวกมึงไปตามเอาของกลับมาให้ได้ แล้วเก็บทุกคนที่รู้เื่นี้ซะ”
“คนของเราด้วยเหรอครับ”
“ก็เออสิวะไอ้พวกนั้นโดนทรมานหน่อยมันก็เปิดปากแล้ว ไปจัดการให้เรียบร้อยซะ”
“ครับนาย”
พ่อเลี้ยงบรรพตนักธุรกิจรุ่นใหญ่เศรษฐีเมืองเชียงราย เปิดโรงแรมบังหน้าแต่เื้ัลักลอบทำธุรกิจผิดกฎหมายหลายอย่างรวมถึงค้าอาวุธและลักลอบส่งยาเสพติดข้ามประเทศด้วย เพราะเป็ผู้มีอิทธิพลมีเส้นสายเป็นายทหารระดับสูงอยู่เื้ัจึงไม่เกรงกลัวใครและไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย
่หลังมีผู้กำกับการหนุ่มไฟแรงที่พึ่งย้ายมาประจำการที่นี่เขากำลังร่วมมือกันหาหลักฐานจับกุมทั้งเครือข่ายแต่ดูเหมือนจะเป็งานที่หินพอสมควรเพราะไม่ได้รับความร่วมมือจากคนในหน่วยงานในพื้นที่สักเท่าไหร่ต้องแอบสืบลับๆจนกว่าจะได้หลักฐานชี้ตัวไปถึงต้นตอแน่ชัด เพื่อเข้าจับกุมโดยมีพ่อเลี้ยงคิมหันต์คอยช่วยอีกแรง
เช้ามืดวันใหม่แสงสว่างเริ่มส่องให้พอมองเห็นรำไร คิมหันต์ที่รู้สึกตัวตื่นก่อนปลุกหญิงสาวที่หลับในอ้อมแขนให้ตื่น
“คุณ..คุณตื่นเถอะเราต้องไปต่อแล้ว” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตรงหน้าก็แหงแหละสิตอนนี้ตัวเธอร้อนยังกับไฟ เห็นท่าไม่ดีจึงรีบจัดการใส่เสื้อผ้าให้เธอและเขาก่อนเดินทางต่อ โดยแบกหญิงสาวขึ้นหลังร่างบางพอมีสติแต่ไร้เรี่ยวแรงจากพิษไข้และแผลที่ขาที่เริ่มอักเสบ
“อดทนหน่อยนะเราใกล้ถึงแล้ว”เขาพยายามชวนเธอคุยแต่ดูเหมือนไม่เป็ผล อาการของเธอทำเขาร้อนใจรีบเร่งฝีเท้าพาเธอออกจากป่า ผ่านไปราวสองชั่วโมงถึงหลุดออกจากป่าเข้าเขตไร่ได้อย่างทุลักทุเลโดยมีร่างไร้สติอยู่ด้านหลัง
“เฮ้ย!พ่อเลี้ยงอยู่นั่น” เสียงคนงานที่กำลังออกตามหาเ้านายหนุ่มะโขึ้นเมื่อเห็นพร้อมวิ่งเข้าไปหา
“เป็อะไรหรือเปล่าครับพ่อเลี้ยง”
“ฉันไม่เป็อะไรเอารถมาแล้วตามหมอด่วนเลย”
3K
