ตอนที่ 20 นายไม่ได้อาบน้ำ
ถังอวี่นอนหลับสบายตลอดทั้งคืน ตอนที่ตื่นขึ้นมามองเพดานตามความเคยชิน มองไปมองมาจู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
อืม เพดานนี่ดูแปลกไปหน่อย เหมือน...ไม่ได้อยู่บนยานอวกาศ
จริงสิ เมื่อวานเขาลงจากยานอวกาศแล้ว กำลังทดสอบเพื่อเข้าเรียนรอบสุดท้าย แม้ว่าการทดสอบจะค่อนข้างหลอกคน แต่สุดท้ายก็ยังคงรายงานตัวสำเร็จ
อืม จากนั้นเขาได้ไปพบรองผู้อำนวยการที่ดูจริงจังแต่ก็แอบเ้าเล่ห์ แล้วยังไงต่อนะ
ถังอวี่ที่เพิ่งตื่นนอนความดันโลหิตต่ำเล็กน้อย ทำให้คิดเื่ต่อจากนั้นไม่ออกชั่วขณะ
ช่างมัน เดี๋ยวก็คงนึกออกเอง
ถังอวี่ไม่หมกมุ่นต่อ ถือโอกาสลุกจากเตียงไปอาบน้ำ เมื่อวานเขาถามรองผู้อำนวยการแล้ว รองผู้อำนวยการบอกว่าวันมะรืนถึงจะเปิดภาคเรียนอย่างเป็ทางการและจัดพิธีเปิดการศึกษา ส่วนวันนี้ให้เวลาพวกเขาทั้งวันเพื่อปรับตัวเข้ากับโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง
หลังจากจัดระเบียบเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ถังอวี่สวมหมวกตามปกติแล้วก็เตรียมเปิดประตูออกไป
ถังอวี่ก็หยุดชะงักทันทีที่มือแตะลูกบิดประตู จู่ๆ ถังอวี่ก็หยุดชะงัก ดูเหมือนเขาจะลืมอะไรไปนะ มักรู้สึกเหมือนว่าตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ
เขาเปิดประตูพร้อมกับความสับสน จู่ๆ ร่างหนึ่งก็กระโจนเข้ามา!
“คุณชาย!”
เป็เบลล่า
“คุณชาย ทำไมเมื่อคืนท่านเข้านอนเอง ไม่พาเบลล่าไปด้วย”
ถังอวี่ชะงัก ไม่ถูกสิ ถ้าเขาเข้าไปนอนเอง เขาต้องเอาเบลล่าไปด้วยแน่นอน เพราะที่นี่...
ถังอวี่ได้สติขึ้นมาทันที นี่คือบ้านเดี่ยวหลังเล็กของรุ่นพี่ป๋ายจิ่น! ที่นี่คือสถานที่ของรุ่นพี่ป๋ายจิ่น! ความทรงจำที่นึกไม่ออกชั่วขณะพรั่งพรูกลับมาแล้วในเวลานี้
ตอนนี้สีหน้าของถังอวี่คงใช้ได้แต่อิโมจิ (/□\) มาแสดงแทน เขานึกออกหมดแล้ว เพราะ่นี้เขานอนเร็วมากและเมื่อคืนก็เห็นชัดว่าเกินขีดจำกัดของตัวเอง จึงหลับฟุบไปในจังหวะที่เพิ่งจับประตู! เขาจำได้ว่าเหมือนเขาจะนอนบนพื้นด้วย!
แต่วันนี้เขาตื่นขึ้นมาบนเตียง! ส่วนเบลล่ากลับอยู่ข้างนอก แถมยังบอกว่าเขาไม่ได้พามันเข้ามาด้วย นี่หมายความว่าเบลล่าไม่ได้อุ้มเขาเข้ามา
ทันใดนั้นถังอวี่ก็หนาวสั่นไปทั้งตัว เขาจะถูกฉีกเป็ชิ้นๆ ไหมนะ
เห็นชัด ๆ ว่ารุ่นพี่ป๋ายจิ่นรังเกียจตน เพราะอีกฝ่ายแผ่กลิ่นอาย “นายอยู่ให้ห่างๆ ฉัน” ออกมาทั่วร่างกาย ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนถึงอดทนอยู่ร่วมกับตนได้ แล้วเมื่อคืนตนต้องถูกรุ่นพี่ลากเข้ามาแน่นอน...
ยิ่งถังอวี่คิดถึงเื่นี้มากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไม่ปลอดภัยมากเท่านั้น หรือว่าเขาไปหาเฉิงเวยดี อยู่ที่นี่เขารู้จักแค่เฉิงเวยคนเดียว ถูกเฉิงเวยและเพื่อนร่วมห้องของเขารังเกียจดีกว่าชีวิตต้องจบสิ้นซะอีก
ขณะที่ถังอวี่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ตัวเอกที่อยู่ในสมองเขาก็ปรากฏตัว
ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกกวาดผ่านถังอวี่ ความรังเกียจที่ถังอวี่ไม่เคยอ่านผิดฉายวับผ่านดวงตาสีฟ้า
ดูสิ รังเกียจเขาจริง ๆ ด้วย!
ป๋ายจิ่นมองถังอวี่ด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก น้ำเสียงเ็าเจือความรังเกียจอย่างสุดซึ้งพูดว่า “นายไม่ได้อาบน้ำ”
ถังอวี่ “...”
ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าเขาลืมอะไรไป!
ใช่ เขาไม่ได้อาบน้ำ! ความคิดนี้กำลังท่วมท้นอยู่ในสมองของเขาทันทีที่เขาคิดถึงว่าตัวเองยังสวมชุดของเมื่อวานอยู่ สกปรกมาก! มีแต่กลิ่นเหม็นเหงื่อ แม้แต่ชั้นในก็ด้วย!
ถังอวี่ขนลุกไปทั้งตัว ลืมไปหมดแล้วว่าตัวเองกลัวป๋ายจิ่น เขาพูดเพียงประโยคเดียว “ผมไปอาบน้ำก่อน!” เกิดเสียงเปิดปิดประตูปึงปังสองครั้ง!
ป๋ายจิ่นมองประตูห้องสักพักจึงไปเตรียมอาหารเช้าให้ตัวเอง
ห้องของถังอวี่มีห้องน้ำในตัว นี่เป็สิ่งที่ถังอวี่พอใจมาก หลังชำระกายด้วยน้ำอุ่นๆ ขัดถูตัวทั้งด้านในด้านนอกซ้ำไปมา แม้แต่ผิวหน้าก็ถูอยู่เป็เวลานาน เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยแบคทีเรีย! ขัดถูจนตัวแดงแล้วจึงหยุดลง
เมื่อเปลี่ยนมาสวมชุดสะอาดสะอ้านแล้ว ถังอวี่ก็รู้สึกว่าตัวเองกลับมามีชีวิตในที่สุด เขาส่องกระจกจัดรูปลักษณ์ให้เรียบร้อย เวลานี้เส้นผมเปียกโชกสีน้ำตาลแนบติดใบหน้าของเขา รอยคล้ำใต้ตาบนหน้าหายไปไม่น้อย แต่ยังคงเหลือรอยสีเทาจางๆ อยู่
ผมเปียกไม่ดีต่อการใส่หมวก ถังอวี่ถือหมวกไว้ในมือ ตั้งใจรอให้แห้งก่อนค่อยสวมใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องของตัวเอง
เพียงเปิดประตูก็ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมของข้าว
รุ่นพี่ป๋ายจิ่นลงมือทำอาหารเช้าด้วยตัวเองงั้นเหรอ ถังอวี่มึนงง ดูจากลักษณะของเขา เขาดูเหมือนคุณชายใหญ่ที่สิบนิ้วไม่เคยแตะน้ำเย็น
“มานี่” ป๋ายจิ่นเห็นถังอวี่ออกมาแล้วก็เรียกเขา
ที่นี่มีแค่เขาคนเดียวและอีกฝ่ายไม่มีทางเรียกเบลล่า ดังนั้นถังอวี่จึงเดินเข้าไปอย่างรู้ตัว
ป๋ายจิ่นชี้ไปยังโจ๊กเปล่าและไข่ดาวชุดหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามเขา “ส่วนนั้นเป็ของนาย” จากนั้นเขาก็กินส่วนของตัวเอง
ถังอวี่รู้สึกเขินเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ยังสงสัยว่าตัวเองจะถูกหั่นเป็ชิ้นๆ หรือเปล่า ตอนนี้เขากลับเชิญตนทานอาหารเช้า...ถังอวี่รู้สึกละอายใจยิ่งนัก...
“ขอบคุณครับรุ่นพี่” ถังอวี่นั่งลง ลิ้มรสโจ๊กเปล่าไปหนึ่งคำแล้วจึงพูดว่า “เมื่อคืน ขอบคุณรุ่นพี่ที่พาผมเข้าไปในห้อง”
ป๋ายจิ่นซดโจ๊กเปล่าช้าๆ ราวกับว่ามันเป็อาหารที่อร่อยที่สุดในโลกโดยไม่พูดจาสักคำ
ขณะที่ถังอวี่กำลังคิดว่าเขาคงไม่ได้รับคำตอบจากป๋ายจิ่น ป๋ายจิ่นก็พูดว่า “ฉันแค่ไม่อยากเห็นคนนอนอยู่บนพื้นเหมือนศพก็เท่านั้น”
ทันใดนั้นถังอวี่ก็รู้สึกว่าเหนือศีรษะของเขามีอีกาบินผ่านไปเป็แถว ศพเนี่ยนะ...
เขาถึงกับเกี่ยวข้องกับศพไปแล้ว...
คนที่ว่ารุ่นพี่ป๋ายจิ่นเป็คนดีอะไรพวกนั้น เขาคงสมองฝ่อถึงคิดแบบนี้ได้
1K
