ตอนที่ 20
ปางตาย
ปฏิบัติการใต้ดินว่องไวผ่านพ้นแต่การไล่ล่าบนดินก็หาได้ชักช้า อึดใจที่แมงมุมพิษน้ำแข็งพ่นใยเข้าใส่หลงจิวเมิ่ง แมงมุมพิษน้ำแข็งก็เคลื่อนไวตามติดแถมยังพ่นใยปิดทับลงไปอีกสองครั้ง ก่อนที่มันจะขยับตัวเคลื่อนที่ไปคร่อมอยู่บนร่างที่ถูกพันธนาการอยู่ข้างใต้ของหลงจิวเมิ่งแต่ในจังหวะที่กำลังจะลงมือสังหาร เสียง...กี๊ซซซซซซแว่วสะท้อนมาจากในความมืด ทำให้ปลายขาแกร่งที่กำลังจะพุ่งเสียบทะลุร่างของเหยื่อที่มันเพิ่งจะจับได้ให้ตกตายในคราเดียวกลับกลายเป็ชะงักงันนิ่งค้าง
ดวงตาแปดข้างกลอกกลิ้งไปมาด้วยความรวดเร็วจับจ้องสำรวจผ่านความมืดมิดของป่าโปร่ง แม้แมงมุมพิษน้ำแข็งเป็เพียงสัตว์อสูรลมปราณระดับต่ำแต่ได้ชื่อว่าสัตว์อสูรลมปราณ สมองและความคิดล้วนพัฒนา หัวใจของผู้เป็บิดาก็มิแตกต่างจากมนุษย์เมื่อได้ยินเสียงร้องของลูกแมงมุมอันคุ้นหู เส้นทางเลือกระหว่างสังหารและช่วยเหลือล้วนตัดสินใจได้ไม่ยาก
ร่างแปดขากระโจนสูงหายลับเข้าไปในความมืดก่อนที่เพลิงไฟจะปะทุขึ้นเหนือพื้นที่มันเคยหยุดยืน
หลงจิวเมิ่งที่หลบพ้นจากพันธนาการไม่คิดจะหันมอง เมื่อทะยานออกจากช่องโพรง เร่งใช้ท่าร่างลับลับล่อล่อจนสุดกำลังทะยานวูบหายลับเข้าไปในความมืดมิดอย่างไร้ทิศทาง จนมั่นใจว่าหลบหนีพ้นจึงค่อยทรุดกายลงนั่งพักผ่อน โดยหารู้ไม่ว่าจุดสูงที่อยู่เบื้องบนยังมีดวงตาแดงแปดคู่จับจ้องตนเองอยู่
เสียง...กี๊ซ กี๊ซ ดังแ่ สองแมงมุมพิษน้ำแข็งพ่อลูกสื่อสารเข้าใจศัตรูมิอาจอยู่ร่วมฟ้าของทั้งสอง หาใช่เด็กหนุ่มผู้ช่วยชีวิตลูกแมงมุมโดยบังเอิญเมื่อรับฟังถ้อยคำสื่อความหมายของลูกแมงมุมเสร็จสิ้นแมงมุมพิษน้ำแข็งตัวพ่อจึงออกคำสั่งให้แมงมุมพิษน้ำแข็งตัวลูกกระโจนขึ้นแผ่นหลัง ก่อนจะทะยานหายลับกลมกลืนไปกับความมืดมิดในพริบตา
การเดินทางกลับของหลงจิวเมิ่งซึ่งาเ็ปางตายเป็ไปอย่างยากลำบาก แต่เมื่อหลงจิวเมิ่งคิดถึงอาการเจ็บป่วยของบิดาที่ผูกเชื่อมอนาคตของเส้นทางฝึกตนกับเวลาที่ผ่านพ้น เด็กหนุ่มก็กัดฟันอดทน เมื่อลมปราณฟื้นคืนก็เร่งทะยานลิ่วสุดกำลังยามลมปราณขาดห้วงก็หยุดพักฟื้นคืน ทำเช่นนี้วนเวียนอยู่หลายคราในที่สุดก็สามารถเดินทางกลับเข้าเขตแดนป้อมพายุหิมะได้ก่อนรุ่งอรุณจะมาเยือน
.
.
เวลานี้หน้าร้านโอสถสุขสันต์ยังคงปิดประตูแน่น เพราะเพิ่งจะเข้าสู่ย่ำรุ่งวันใหม่แต่แล้วกลับปรากฏเด็กหนุ่มโลหิตแดงฉานอาบชโลมกาย ยืนเคาะประตูด้านหน้าร้าน พลางส่งเสียงดังวุ่นวาย
บ่าวรับใช้ที่อยู่เฝ้าเวรยามคุ้นชินกับอาการเดือดเนื้อร้อนใจของคนป่วยและญาติที่้ารักษาเป็อย่างดี รีบเดินมาเปิดช่องเล็กด้านหน้าส่องดูสองตามองผ่านช่องไม้แคบเห็นเด็กหนุ่มสกปรกไม่สวมเสื้อ โลหิตไหลอาบทั่วร่างดูน่ากลัวไม่กล้าเปิดประตูออกรับ เพราะเกรงจะเกิดจากผู้คนทะเลาะไล่ฆ่าฟันกันมา
เด็กหนุ่มร้อนใจยกมือปัดป่ายใบหน้าจนสะอาด ก่อนจะเอ่ยดังกำชับว่า “ข้าคือ...หลงจิวเมิ่งสหายรักของนายน้อยต้าฮวน”
บ่าวรับใช้ที่อยู่เฝ้าเวรยามขยี้ตามองให้ชัดค่อยรับรู้ความจริง ไม่กล้าชักช้า ทะยานพรวดออกประตูเล็กด้านข้างไปรับตัวของหลงจิวเมิ่งเข้ามาภายในก่อนจะรีบปิดประตูปังด้วยความร้อนรน
ต้าฮวนที่ยังหลับใหล ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงปลุกยังคงงัวเงียไม่หายจนเมื่อรับรู้ว่าหลงจิวเมิ่งาเ็ ก็ตาสว่างในทันที รีบเร่งไปพบกับหลงจิวเมิ่งพลางะโปลุกผู้คนให้จัดเตรียมโอสถรักษาชั้นดีที่สุดตามติดไปพร้อมกัน
ต้าฮวนเห็นอาการของหลงจิวเมิ่งที่คล้ายหลับคล้ายตื่นล้วนใจหายด้วยกลัวว่าสหายรักคนแรกและดาววาสนาของตนผู้นี้จะตกตาย เร่งยัดโอสถรักษาและโอสถบำรุงโลหิตนานาชนิดให้หลงจิวเมิ่งในคราเดียว
สามชั่วยามผ่านพ้นหลงจิวเมิ่งที่ถูกย้ายมายังเรือนรับรองใหญ่ค่อยฟื้นตื่น บ่าวรับใช้ที่เฝ้าดูอาการเห็นดังนั้นจึงรีบไปแจ้งต่อต้าฮวนตามคำสั่ง
เพียงครู่เดียวต้าฮวนก็เร่งรุดมาถึง สองสหายพบหน้าไม่เอ่ยมากความหลงจิวเมิ่งยื่นส่งขวดโลหิตของตนที่ผสมปนกับพิษของลูกแมงมุมพิษน้ำแข็งให้ต้าฮวน“ข้าต้องวานเ้าช่วยสกัดโลหิตออก ทำให้พิษที่ได้มาบริสุทธิ์ด้วย”
ต้าฮวนรับขวดบรรจุโลหิตพลางพยักหน้ารับ “ไว้ใจข้าได้เลย”เมื่อรับคำเสร็จต้าฮวนก็เดินจากไป ส่วนหลงจิวเมิ่งที่ฟื้นแล้วจึงนั่งทำสมาธิฟื้นฟูลมปราณที่เหือดแห้ง
.
.
เวลาผ่านพ้นไวดวงอาทิตย์คล้อยต่ำเงาทอดยาวริมบึงน้ำแข็งยามนี้คึกคักแตกต่าง เพราะหลงจิวเมิ่งที่ยังคงหลงเหลืออาการาเ็ภายนอกมิได้เดินทางกลับมาเพียงลำพัง วันนี้ที่เขาชักชวนต้าฮวนตามมา ด้วยมีเหตุผลสองประการหนึ่งถือเป็การนำต้าฮวนมารู้จักกับสถานที่พำนักของตนเองพร้อมบอกกล่าวว่าหากมีเื่ราวอันใดหาตนเองไม่พบให้ฝากถ้อยคำเอาไว้ที่ลุงหานได้โดยมิต้องเกรงใจสองเพื่อให้ต้าฮวนได้เปิดหูเปิดตาแนวทางการรักษาที่ตัวตนของต้าฮวนในชีวิตก่อนของหลงจิวเมิ่งเป็ผู้คิดค้น
หลงหย่งฝูยินดีที่เห็นบุตรชายมีสหายในวัยเดียวกันแถมยังเชี่ยวชาญวิชาการโอสถรักษา แต่ด้วยตนเองเจ็บป่วยไม่หายดีจึงมิได้ซักถามอันใดมากความ แต่ไม่ทันที่จะหลบฉากให้เด็กสองคนได้พูดคุยเที่ยวเล่นหลงจิวเมิ่งก็เอ่ยจุดประสงค์ที่แท้จริง ว่าความรู้การแพทย์ที่ตนเองใช้เมื่อไม่กี่วันก่อนล้วนได้รับถ่ายทอดมาจากต้าฮวน แต่ครั้งก่อนเป็แค่ตรวจอาการมิใช่รักษาแต่วันนี้สมุนไพรที่้าครบถ้วนตามตำรับจึงลงแรงเชื้อเชิญท่านหมอใหญ่มาด้วยตนเอง
ต้าฮวนงงงันเกาศีรษะแกรกถลึงตามองดูหลงจิวเมิ่งที่เอ่ยไหลลื่นโกหกไม่กระดากปาก รู้สึกละอายใจแทนสหาย แต่อีกมุมมองพลันเข้าใจจุดประสงค์เื่ราวที่หลงจิวเมิ่งตั้งกฎเกณฑ์กับตนเองก่อนหน้าด้วยหลงจิวเมิ่งกำชับหนักแน่นว่าความสามารถลึกลับของเขา ห้ามแพร่งพรายเปิดเผยแม้แต่ผู้เป็บิดาของต้าฮวนยามนี้ค่อยเข้าใจหลงจิวเมิ่งถ่องแท้ ว่าหาได้หวงแหนวิชา แต่เพราะมีความลับที่มิอาจเผยแท้จริงเพราะแม้แต่บิดาของหลงจิวเมิ่งเองเ้าตัวยังปกปิด เช่นนั้นจะไปนับประสาอะไรกับบิดาของต้าฮวนเล่า
ก่อนเข้ามายังเรือนพักหลงจิวเมิ่งได้จัดน้ำแกงบำรุงร่าง สั่งให้ลุงหานไปต้มเคี่ยวเอาไว้สักครึ่งชั่วยามเวลานี้พอดีครบกำหนด น้ำแกงร้อนจึงถูกยกเข้ามาจัดวางเอาไว้
กลิ่นสมุนไพรบำรุงโลหิตผสมผสานอบอวลหลงจิวเมิ่งรอคอยจนน้ำแกงอุ่นครู่นึ่ง ค่อยประคองส่งให้บิดา ต้าฮวนที่อยู่ด้านข้างล้วนจับจ้องด้วยใจเต้นรัวแม้รับรู้มาก่อนว่าวิชาโอสถพิษที่หลงจิวเมิ่งกำลังใช้ออกนั้นพิสดารจริงแท้แต่ยังอดหวาดเสียวแทนมิได้ เพราะผู้ที่กำลังจะดื่มโอสถพิษตรงหน้านั้นคือบิดาของหลงจิวเมิ่งเอง
3K
