บทที่ 11 เธอ้าที่จะยั่วยวนเขา
โจวเหวินเยี่ยนไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะถูกตบหน้าแบบนี้ เขาไม่เคยถูกตบหน้าต่อหน้าผู้คนจำนวนมากขนาดนี้มาก่อน
กู้เหยาเป็คนแรกที่สงสัยว่าพี่สาวของเธอเสียสติไปแล้วหรือเปล่า? หนิงหนิงต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ
มีมากกว่าหนึ่งคนที่มีความคิดนี้ แต่มีเพียงจ้าวกุ้ยฮวาเท่านั้นที่รู้สึกว่าหนิงหนิงสู้กลับได้ดี พวกเขามาฉีกหน้าเธอถึงที่บ้าน เธอจะตบแก้มของเขากลับคืนไปบ้างจะเป็อะไรไป?
และเมื่อถูกรังแก ก็ต้องตอบโต้กลับไป!
จ้าวกุ้ยฮวาและกู้เจี้ยนเซ่อเหลือบมองตากัน หญิงชราเยาะเย้ยทันที "หนิงหนิงของเรารวมถึงคนตระกูลกู้ทุกคน้าจะบอกว่า โจวเหวินเยี่ยน นายไม่ตอบแทนน้ำใจและไม่รักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับพวกเราเลย ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงสามคนวุ่นวายไปหมด พวกเราตระกูลกู้ไม่สามารถให้นายเป็ลูกเขยที่ดีได้ แต่ถ้านาย้ารักษาหน้า ก็โปรดออกไปด้วยเท้าของตัวเองซะ มิฉะนั้นตระกูลกู้ของเราจะจับนายโยนออกไปเอง!”
เมื่อคนในครอบครัวพูดออกมา ย่อมหมายความว่าพวกเขาสามารถทำได้จริง นับประสาอะไรกับคำพูดอันยาวเหยียดของกู้หนิงก่อนหน้านี้ ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว โจวเหวินเยี่ยนถูกทำลายภาพลักษณ์ย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี
โจวเหวินเยี่ยนไม่เคยเสียหน้าแบบนี้ั้แ่เขาเกิดมา และเขาเกลียดบรรดาคนที่คอยยุยงมากที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำ "กู้หนิง อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ"
กู้หนิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ และพูดประชดประชันว่า "ฉันทำมากเกินไปเหรอ? นักศึกษาโจว ก่อนหน้านี้ฉันก็ถามคำถามนายแล้วนะ ถ้านายสามารถหาคำตอบมาหักล้างกับคำถามของฉันได้ ฉันกู้หนิงคนนี้จะขอยอมรับผิดทั้งหมดเอง"
โจวเหวินเยี่ยนจะสามารถหาคำตอบที่้าได้เหรอ? แน่นอนว่าเขาหามันไม่พบ แต่ในใจของเขามีแต่ความโกรธแค้นเท่านั้น
เมื่อเขาพบกับการจ้องมองของกู้เหยา เขาก็หายใจเข้าลึก ๆ ทันที "ก็ได้ ก็ได้ สมมติว่าสิ่งที่เธอพูดออกมาถูกต้องทั้งหมด แต่ที่เธอบอกเมื่อกี้ว่าเราได้ถอนหมั้นกันอย่างเป็ทางการแล้ว มันเป็ความจริงหรือเปล่า? เธอจะไม่มาเสียใจทีหลังใช่ไหม?"
"อะไรกัน โจวเหวินเยี่ยน ถ้าเถียงไม่ได้ก็คือเถียงไม่ได้ ถ้าแพ้ก็คือแพ้ ทำไมต้องหาข้ออ้างทำให้ตัวเองดูสูงส่งด้วย" กู้หนิงส่งเสียงพูดดูถูกดูแคลนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเดินไปที่ตู้เก็บของในห้องและหยิบเอกสารการหมั้นหมายออกมา
แล้วเธอก็จุดไฟเผาเอกสารนั้นต่อหน้าโจวเหวินเยี่ยน ไฟเริ่มไหม้จากด้านล่างและลุกลามราวกับจะเผาความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไปพร้อมๆ กัน เธอพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "โจวเหวินเยี่ยน ฉันไม่ใช่นาย นาย้าให้ฉันเสียใจ นายคิดว่าตัวเองคู่ควรแล้วเหรอ?"
กู้หนิงเผาใบรับรองการหมั้นราวกับว่า้าจะเผาอดีตของพวกเขาสองคนไปพร้อมกัน
เมื่อไฟกำลังจะลุกลามมาถึงขอบกระดาษ้า เธอก็ปล่อยมันไป ลมกระโชกแรงพัดเข้ามาจากหน้าต่าง และเถ้าถ่านสีดำก็ปลิวใส่ใบหน้าของโจวเหวินเยี่ยน ขี้เถ้าที่ร้อนผ่าวทำให้โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกอึดอัด เขาบอกไม่ได้ว่าความรู้สึกในขณะนี้เกิดขึ้นจากความอัปยศอดสูที่ถูกกู้หนิงเยาะเย้ย หรือเกิดขึ้นเพราะความไม่พอใจหลังจากที่อีกฝ่ายกลายเป็ฝ่ายบอกเลิกเขากันแน่
หรืออาจจะทั้งสองอย่าง
ปรากฏว่ากู้หนิงไม่สนใจเขาเลยจริงๆ อย่างนั้นเหรอ? นั่นเป็เหตุผลที่เขาสามารถยุติการหมั้นได้อย่างง่ายดายและไม่ลังเลใดๆ
กู้หนิงไม่มองปฏิกิริยาของโจวเหวินเยี่ยนเลย เธอไม่้าอยู่ในห้องฝั่งตะวันตกอีกต่อไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝูงชนที่ส่งเสียงดังซึ่งทำให้เธอหายใจไม่ออก
กู้หนิงผลักประตูและเดินออกไป หญิงสาวรู้สึกโล่งใจอยู่พักหนึ่ง
ในชาตินี้ ในที่สุดเธอก็สามารถตัดขาดกับโจวเหวินเยี่ยนได้สำเร็จแล้ว ทุกอย่างจะเป็การเริ่มต้นใหม่ และเธอ้าใช้ชีวิตที่แตกต่างออกไป เธอไม่ได้สนใจสามีผู้เป็จิตรกรที่มีชื่อเสียง แม่สามีที่มีคุณธรรม หรือปัญญาชนระดับสูงของครอบครัวเลยแม้แต่น้อย
ด้วยการจากไปของกู้หนิง ห้องฝั่งตะวันตกทั้งหมดก็เงียบสนิทลงไปทันที
เดิมทีกู้เหยาคิดว่าั้แ่พี่สาวของเธอและโจวเหวินเยี่ยนถอนหมั้นกัน เธอก็จะมีโอกาส และโจวเหวินเยี่ยนก็จะต้องพูดถึงเื่ของเธออย่างแน่นอน แต่ใครจะรู้ เมื่อเธอเห็นใบหน้าของโจวเหวินเยี่ยน กู้เหยาก็ตัวสั่นทันที เขาควรดีใจไม่ใช่เหรอที่สามารถถอนหมั้นได้สำเร็จ? แล้วทำไมถึงมีหน้าตาดูลำบากใจแบบนี้
เมื่อกู้เหยากำลังจะเอื้อมมือไปจับมือของโจวเหวินเยี่ยน เขาก็สะบัดแขนออกและกำลังจะจากไป แต่ก่อนที่เขาจะเดินกลับออกไป จ้าวกุ้ยฮวาผู้ซึ่งเงียบมาตลอดก็พูดขึ้นทันทีว่า "ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะเป็หนิงหนิงที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน หรือแม้แต่กู้เหยาที่ไม่มีความรู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย พวกเธอก็จะไม่แต่งงานกับนายอย่างเด็ดขาด โจวเหวินเยี่ยน”
ใบหน้าของกู้เหยาเปลี่ยนไปทันที คุณย่าตัดเส้นทางเจริญเติบโตของเธอไปเสียแล้ว!
โจวเหวินเยี่ยนหยุดชั่วคราว แต่ก็เดินออกจากประตูห้องฝั่งตะวันตกไปโดยไม่คิดถึงเื่นี้แม้แต่น้อย
ทันทีที่โจวเหวินเยี่ยนออกมาจากห้อง เขาก็มองหาร่างของกู้หนิงอย่างรวดเร็ว เขาเห็นแผ่นหลังของเธอจากนอกรั้ว เขากำลังจะไล่ตามเธอด้วยความว่องไว แต่เขาสังเกตเห็นว่ากู้หนิง ผู้ซึ่งแสดงความก้าวร้าวร้ายกาจต่อหน้าเขา เธอกำลังมีลักษณะเอียงอายเมื่ออยู่กับผู้ชายอีกคน
ใช่แล้ว เธอกำลังอยู่กับผู้ชายอีกคน!
เมื่อมองจากมุมสายตาของโจวเหวินเยี่ยน กู้หนิงเพิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของชายร่างสูงคนนั้น ทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่สนิทสนม ศีรษะของเธอปกคลุมใบหน้าส่วนใหญ่ของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นหน้าตาของชายคนนั้นอย่างชัดเจน
แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความรู้ความเข้าใจของโจวเหวินเยี่ยน กู้หนิงคู่หมั้นของเขามีชู้!!!
โจวเหวินเยี่ยนพุ่งเข้าไปอย่างอุกอาจ และดึงกู้หนิงออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายอย่างเืขึ้นหน้า “กู้หนิง! นี่คือสาเหตุที่เธอ้าถอนหมั้นฉันใช่ไหม!?”
จู่ๆ แผนการของเธอก็ถูกขัดจังหวะ ซึ่งทำให้กู้หนิงรู้สึกโกรธเล็กน้อย เธอทุบแขนของโจวเหวินเยี่ยนด้วยมือของตนเองและเยาะเย้ยกลับไปว่า "โจวเหวินเยี่ยน นายลืมไปแล้วเหรอ? พวกเราไม่ได้เป็อะไรกันอีกแล้ว"
โจวเหวินเยี่ยนไม่คาดคิดว่าเธอจะยุติความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น ชายหนุ่มก็โกรธมาก "ฉันเป็ใคร ฉันเป็คู่หมั้นของเธอนะ กู้หนิง อย่าลืมสิ เราหมั้นกันมาได้ครึ่งปีแล้วนะ"
กู้หนิงรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองเพิ่งได้ยินเื่ตลกที่ร้ายกาจที่สุด เธอหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "แต่เมื่อห้านาทีที่แล้ว เราถอนหมั้นกันแล้ว นักศึกษาโจว ฉันคงไม่จำเป็ต้องเตือนคุณอีกครั้งหรอกนะ" หลังจากนั้นเธอก็หันไปหาชายหนุ่มอีกคนด้วยสีหน้าอ่อนหวาน และน้ำเสียงนุ่มนวล “เมื่อเปรียบเทียบกับคุณแล้ว คุณช่างเป็คนจริงจังและเป็คนดี ไม่เหมือนใครบางคนที่้าจะถอนหมั้นฉันเพื่อไปคบกับน้องสาวฝาแฝดแท้ๆ ของฉันเอง นั่นคือการกระทำที่ไร้ยางอายที่สุด ใครคนนั้นสู้คุณไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว!"
โจวเหวินเยี่ยนไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่กู้หนิงพูดออกมาโดยสิ้นเชิง เขาสวนกลับไปด้วยความโกรธแค้น "กู้หนิง เธอต่างหากที่มีคนอื่น แล้วยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็ความผิดของฉันอีก คนร้ายกาจอย่างเธอจะมีใครมารักได้ยังไง?"
เขากำลังจะบอกชายหนุ่มคนที่อยู่ข้างๆ เกี่ยวกับสิ่งที่กู้หนิงได้ทำลงไป เพื่อให้ชายหนุ่มคนนั้นยอมแพ้ไปซะ
แต่เมื่อเขาเห็นหน้าของชายคนนั้น โจวเหวินเยี่ยนก็ใและพูดติดๆ ขัดๆ โดยทันที “อาเล็ก…” ชายคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ชายวัยสามสิบ แต่งกายเรียบร้อยในชุดเครื่องแบบทหาร กระดุมเสื้อสีเขียวติดยาวมาจนถึงลูกกระเดือก ไม่มีรอยย่นรอบคอเสื้อ ท่าทางเรียบร้อยและแข็งกร้าว
คิ้วคมเข้มและดวงตาที่จ้องมองมานั้นไม่ธรรมดา ทั้งร่างกายของเขาให้บรรยากาศที่น่ากลัวออกมา และพูดอย่างเ็าว่า "แค่นี้ยังสร้างปัญหาอีกไม่พอใช่ไหม ไม่อายบ้างหรือไง" เพียงสองประโยค โจวเหวินเยี่ยนก็เงียบกริบในทันที
โจวเหวินเยี่ยนค่อนข้างกลัวคุณอาของเขา คุณอาเข้าร่วมกองทัพเมื่ออายุได้ 15 ปี เดินผ่านห่าะุ ข้ามกองเื และฆ่าคนมานับไม่ถ้วนแล้ว
บรรยากาศเริ่มอึดอัดไปชั่วขณะ
ในขณะที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนั้น ดวงตาของหนิงหนิงก็สว่างขึ้นในขณะที่จ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้มีแต่ความน่าหวาดกลัว สายตาของเธอไม่ต่างไปจากสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินค่าเหยื่อของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม กู้เหยาซึ่งบังเอิญเดินตามออกมาด้วยความเป็กังวลก็มองไปที่กู้หนิงอย่างระแวดระวัง เธอวิ่งไปด้านข้างของโจวเหวินเยี่ยนและกระซิบว่า "พี่เยี่ยน ไม่เป็ไรใช่ไหมคะ?"
การมาถึงของเธอทำให้โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกลำบากใจ เขาส่ายหัว แต่พอเห็นใบหน้าของคุณอาที่ไม่พอใจ เขารู้ดีว่าคุณอาของเขาเข้มงวดและจริงจังที่สุด เขาไม่อยากให้คุณอามองว่าเขาเป็คนเ้าชู้ โจวเหวินเยี่ยนจึงถอยห่างออกไปโดยไม่รอช้า
น่าเสียดายที่กู้เหยาดูเหมือนจะไม่เห็นมัน และ้าที่จะเกาะติดเขาต่อไป
เมื่อเธอเห็นใบหน้าของโจวจื้อหย่วน เธอก็พลันสั่นขึ้นมา กู้เหยาเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน และเขาก็เป็คนที่ปรากฏตัวในความฝันของเธอนับครั้งไม่ถ้วน
เขาเป็คุณอาคนเล็กของโจวเหวินเยี่ยน!?
จู่ๆ กู้เหยาก็ยืนตัวแข็งทื่อ เธอเลือกผิด เธอสมควรบอกเลิกโจวเหวินเยี่ยนั้แ่แรก เธอไม่ควรเสียใจและเธอไม่ควรปล่อยให้โจวเหวินเยี่ยนกับพี่สาวฝาแฝดของตนเองถอนหมั้นกันอย่างรีบร้อนเช่นนี้เลย หัวใจของกู้เหยาเต้นแรงเมื่อได้มาเห็นฉากนี้!
กู้เหยา้าจะแก้ไขอย่างรวดเร็ว หญิงสาวยื่นมือของเธอออกไปแล้วพูดออกมาอย่างขี้อาย "คุณอา…"
เธอเพิ่งยื่นมือออกไปเท่านั้น แต่กู้หนิงยื่นมือตัดหน้าไปก่อน ดวงตาของเธอเป็ประกายหยาดเยิ้ม ริมฝีปากสีแดงสดของเธอแวววาว "คุณอาขา" คำว่าคุณอาออกมาจากปากของกู้หนิงด้วยความอ่อนหวานนุ่มนวลยิ่งนัก
ชายคนนั้นมองลงไปที่มือทั้งสองซึ่งถูกยื่นออกมาข้างหน้าเขา เขาลูบที่กึ่งกลางคิ้ว เลือกมือข้างหนึ่งแล้วเขย่าเบาๆ "ฉันโจวจื้อหย่วน" เขาเลือกมือของกู้หนิง หากหลานชายของเขาทำผิดต่อผู้หญิงคนนี้ เขาก็ควรให้ความสำคัญกับเธอก่อนเป็คนแรก
มือของทั้งสองฝ่ายจับกันแน่น
กู้หนิงจับฝ่ามือของเขาด้วยนิ้วมือเรียวยาว และเสียงของเธอก็หวานปานน้ำผึ้ง "ฉันกู้หนิงค่ะ"
สำหรับขั้นตอนแรกในการรุกคุณอา เธอ้าที่จะยั่วยวนเขา!
292
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
