หน้าประตูจวนตระกูลจาง
"พวกเจ้าเป็นใครบังอาจมาขว้างทางข้า พวกเจ้าคงไม่รู้ว่าข้าเป็นใครข้าซูหลิ่งฟู่เป็นพี่ชายของลู่ซิ่นนายท่านของพวกเจ้าอย่างไรหละ ถอยออกไปอย่าเอามือของเจ้ามาจับข้า"หลิ่งฟู่ยังคงดึงดันจะเข้าไปให้ได้ แต่ยามหน้าจวนยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขันด้วยในรั้วของจวนตระกูลซูมีสิ่งของที่มีคราควรเมืองมากมายตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าไปก็เริ่มด้วยพืชปราณประเภทไม้ดอกเมื่อลึกเข้าไปอีกหน่อยจะพบกับสมุนไพรปราณหายากที่อาจจะแซมตกแต่งตามรายทางอีกมากมายดังนั้นพวกตนจึงต้องปกป้องบ้านของพวกเขายิ่งชีพ แต่เดิมพวกตนบ้างเป็นขอทานบ้างเป็นทาสที่ต้องใช้ชีวิตให้รอดไปวันๆทุกวันต้องทนรับสายตาดูถูกจากผู้คนแต่เมื่อพวกตนได้มาเจอกับคนตระกูลจางชีวิตที่ไร้ค่าก็ได้พบกับแสงสว่างมีที่อยู่อาศัยพร้อมด้วยข้าวอีกสามมื้อ และบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้คือการที่พวกตนได้รับการสนับสนุนในการฝึกปราณเพื่อทำหน้าที่เป็นยามเฝ้าจวนและองครักษ์ของคนในจวนแห่งนี้
"ไม่ได้ขอรับพวกข้าน้อยคงปล่อยให้ท่านเข้าไปไม่ได้หรอกขอรับ ผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องได้รับอนุญาตแล้วเท่านั้นขอรับ"ยามหน้าประตูเริ่มคิดว่าวันนี้ตนก้าวเท้าข้างใดออกจากบ้านเหตุใดจึงต้องมาพบกับตาลุงที่พูดไม่รู้ความคนนี้ด้วย
"พวกเจ้ายืนเฉยอยู่ทำไม มาช่วยให้ข้าเข้าไปในตระกูลจางเร็วเข้า เจ้าลูกหมาลู่ซิ่นลืมหลิ่งฟู่คนนี้หรือเป็นแค่ลูกอนุอย่ามาบังอาจเมินข้าที่เป็นบุตรของฮูหยินอย่างนี้นะ"หลิ่งฟู่หันไปเรียกคนติดตามที่ยืนทำอะไรไม่ถูกด้านหลังตนแล้วหันไปตะโกนด่าลู่ซิ่นต่อด้วยความโกรธที่มันบังอาจเมินเฉยต่อเขาในตอนนี้
"เจ้าต้องการอะไร ถึงมารังควานหน้าจวนตระกูลจางเยี่ยงนี้"นางจางถามด้วยความรำคาญที่ต้องมาเจอกับคนตระกูลซูที่นางไม่อยากเกี่ยวข้องด้วยที่สุด
"เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงออกมารับหน้าแทนเจ้าคนเนรคุณพันธุ์นั้นตระกูลซูต้องเสียข้าวเสียน้ำไปเท่าใดกว่าจะเลี้ยงพวกมันจนมามีหน้ามีตาเข้าหน่อยจึงเนรคุณคิดทอดทิ้งได้แม้กระทั่งบิดาของมันเอง"หลิ่งฟู่ได้ทีก็กล่าวเสียดังเพื่อกดดันให้ลู่ซิ่นออกมาพบตนออกมาให้ได้ ด้วยคิดว่าหากลู่ซิ่นออกมาพบตนอย่างไรก็ต้องไว้หน้าที่ตนเป็นพี่แล้วยอมร่วมมือทางการค้าอย่างแน่นอน
“เจ้าพูดพอรึยัง ข้าจะได้พูดบ้าง”นางจางอดทนมานานกับแม่ลูกคู่นี้ไม่ว่าจะเป็นแม่หรือลูกก็ร้ายพอกันกลับขาวเป็นดำเก่งทั้งคู่เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ นางเหลือบตามองชาวบ้านที่มามุงดูตอนนี้ตามองมาที่นางอย่างเคลือบแคลงสงสัยนางจึงเอ่ยพร้อมแฝงปราณเข้าไปด้วยทำให้เกิดเสียงดังฟังชัดโดยที่ไม่ต้องมาค่อยเงี่ยหูฟังแล้วฟังความผิดๆไป นางจึงใช้โอกาสนี้ซักล้างคราบสกปรกอย่างตระกูลซูออกจากชีวิตของพวกนางซักที
"เรียนทุกท่านตัวข้านั้นมีนามว่าจางลู่ชิงได้นำเห็ดหลินจือเจ็ดสีที่เป็นสมบัติประจำตระกูลมามอบให้แก่ชายเห็นแก่ตัวอย่างซูหลิ่งเหวินด้วยไม่รู้ว่าเขามีภรรยารออยู่ที่บ้านอยู่แล้วถึงสามคนเจ้าคนเห็นแก่ตัวนั้นหลอกข้าว่าเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปื่อยไม่มีลูกและภรรยาแต่เมื่อข้ามาถึงแคว้นอู่ก็พบว่าซูหลิ่งเหวินนั้นมีภรรยาพ่วงด้วยลูกอีกสี่คนด้วยข้ามาจากแดนไกลจึงต้องจำยอมอยู่ในฐานะอนุแต่ข้าและลูกต้องอยู่อย่างยากรำบากอดมื้อกินมื้อด้วยทุกอย่างในบ้านฮูหยินซู(จิ้นเย่วซิน)เป็นผู้ดูแลจัดการทั้งสิ้น หลังจากที่ข้าและลูกหมดประโยชน์ซูหลิ่งเหวินก็ไม่มาใยดีข้าอีกเลยจนกระทั่งคุณหนูเฟยอ้ายเย่วได้มาหลงรักบุตรชายข้าในตอนนั้น เรื่องนี้ทำให้หลิ่งฟูโกรธเป็นอย่างมากเพราะอ้ายเย่วเป็นคู่หมั่นของหลิ่งฟู่สองแม่ลูกจึงร่วมมือใส่ร้ายบุตรชายข้าพร้อมทั้งวางยาพิษกลืนปราณทำให้ลู่ซิ่นบุตรของข้าต้องกลายเป็นคนพิการ.เมื่อตระกูลซูเห็นว่าเขาหมดประโยชน์แล้วจึงได้ขับไล่พวกเราออกจากตระกูลทั้งๆที่ตอนนั้นภรรยาของลู่ซิ่นกำลังตั้งครรภ์อยู่ทำให้สะใภ้ที่น่ารักของข้าต้องมาเสียชีวิตทั้งที่ยังสาวอยู่มาตอนนี้พวกเราได้ดี พวกเขาจะมาเรียกร้องสิ่งใดจากเราอีก ในเมื่อตอนนั้นตระกูลซูได้ลบพวกเราออกจากผังของตระกูลแล้ว"นางจางเอ่ยเสร็จจึงได้หันไปมองหน้าของหลิ่งฟูด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงตา
"ดังนั้นข้าจึงต้องขอเชิญท่านออกไปจากจวนตระกูลจางของเราด้วย"นางจางเอ่ยพร้อมฝายมือไปทางออกจากตระกูลของนาง
213K
