[ติ๊ง! ยินดีด้วยเ้าค่ะ! ท่านเดินครบหนึ่งหมื่นก้าวแล้ว ทำให้ผ่านเงื่อนไขของระบบตอนนี้ท่านสามารถใช้ ตัวช่วยส่งเสริมร่างกายได้แล้วเ้าค่ะ] เสียงหวานใสดังขึ้นพร้อมกับแสดงหน้าต่างรายละเอียดให้ไป๋หลิงหลินได้อ่านข้อมูล
ไป๋หลิงหลินยกแขนขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า นางเดินตรงไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่แล้วย่อตัวนั่งลงเพื่อพักเหนื่อยถึงอย่างไรก็เดินตามน้องสาวไม่ทันแล้วจึงขอพักเอาแรงก่อนแล้วค่อยว่ากัน จากนั้นจึงอ่านข้อมูลรายละเอียดที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านาง
ตัวช่วยส่งเสริมร่างกาย - ตัวช่วยส่งเสริมร่างกายนี้จะช่วยในการเพิ่มกำลังกายให้กับร่างกายของท่านทั้งยังช่วยฟื้นฟูร่างกายของท่านจากอาการเหนื่อยล้าและอาการาเ็ต่างๆ รวมไปถึงการขจัดพิษออกจากร่างกายอีกด้วย
[ตอนนี้ตรวจพบว่าท่านมีอาการเหนื่อยล้าและอาการบอบช้ำที่แขนข้างซ้ายจะทำการฟื้นฟูให้ท่านเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ] เสียงหวานใสของซูซูดังขึ้นอีกครั้ง
ทันทีที่ซูซูกล่าวจบอาการเหนื่อยล้าและอาการปวดแขนของไป๋หลิงหลินค่อยๆ จางหายไป นางยกแขนขึ้นสะบัดไปมาแรงๆ ก็พบว่าความเ็ปได้อันตรธานหายไปแล้วช่างวิเศษยิ่งนัก
“นี่ข้าไม่กลายเป็ยอดมนุษย์ไปแล้วหรือ” เนื่องจากอาการเหนื่อยล้าและอาการปวดแขนหายไปแบบปลิดทิ้งจึงทำให้นางนึกถึงภาพเหล่ายอดมนุษย์จากหนังที่นางเคยดูเมื่อชาติก่อน ถ้าหากนางยิงแสงเลเซอร์ออกจากตาได้นางคงได้กลายเป็พ่อหนุ่มชุดน้ำเงินผ้าคลุมแดงจากดาวคริปตัลเป็แน่
[ท่านก็ยังคงเป็ท่าน อย่าได้กังวลไปเลยเ้าค่ะ] ซูซูกล่าวปลอบใจ ถึงแม้มันจะไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นก็ตาม
“ซูซู เ้าค้นหาที่อยู่ของอาถิงให้ข้าได้หรือไม่” ร่างกายของนางหายเหนื่อยแล้วและไม่รู้ว่าตอนนี้น้องสาวจะเดินเข้าป่าไปลึกขนาดไหนหรือห่างไกลจากนางไปมากเท่าไหร่แล้ว ทางที่ดีนางควรจะรีบตามไปให้ทันจะดีกว่า
[ได้เ้าค่ะนายท่าน] เมื่อซูซูขานรับก็มีสัญลักษณ์รูปคนสีน้ำเงินขนาดเท่าฝ่ามือของนางปรากฏขึ้นลอยสูงกลางอากาศ พร้อมทั้งมีรายละเอียดที่อยู่ด้านข้างสัญลักษณ์เขียนว่าไป๋ถิงถิงและยังมีตัวเลขระบุระยะทางว่าอยู่ห่างจากนางประมาณเท่าไหร่ ตำแหน่งที่สัญลักษณ์รูปคนสีน้ำเงินปรากฏอยู่นั้น คงเป็ตำแหน่งเดียวกันกับที่ไป๋ถิงถิงอยู่
ไป๋หลิงหลินลุกขึ้นยืน นางรีบเดินตรงไปทางที่สัญลักษณ์ปรากฏขึ้นทันที ตอนนี้นางเดินเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยแล้ว ร่างกายแข็งแรงขึ้นในชั่วพริบตาซูซูนี่ช่างเก่งยิ่งนัก ไป๋หลิงหลินเดินตามสัญลักษณ์เข้ามาในป่าลึกได้สักพักก็เจอกับน้องสาวของนางที่กำลังนั่งเก็บเห็ดอยู่ โดยมีสัญลักษณ์รูปคนสีน้ำเงินลอยสูงอยู่บนหัวนาง จากนั้นสัญลักษณ์ก็จางหายไป
“น้องรอง” ไป๋หลิงหลินเอ่ยเรียกน้องสาวที่ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเห็ด
"พี่สาว!" ไป๋ถิงถิงเงยหน้าขึ้นมองไปทางที่พี่สาวยืนอยู่ นางมีท่าทีใระคนประหลาดใจที่เห็นพี่สาวมาปรากฏอยู่ตรงหน้านางเพราะนางคาดเดาเอาไว้แล้วว่าหลังจากที่นางเดินทิ้งห่างจากพี่สาว พี่สาวคงจะถอดใจและเดินบ้านไปเอง
"ข้าคิดว่าท่านกลับบ้านไปแล้วเสียอีก"
"น้องรอง เ้าทิ้งข้า!" ไป๋หลิงหลินยืนเอามือกอดอก ทำเสียงเข้มใบหน้าบึ้งตึงท่าทางน้อยใจ
"ข้าไม่ได้ทิ้งท่าน ท่านเดินตามข้าไม่ทันเอง" ไป๋ถิงถิงไม่เคยเห็นพี่สาวมีท่าทีเช่นนี้มาก่อนนางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่หาได้สนใจไม่ นางก้มหน้าลงเก็บเห็ดต่อ
“ข้ายอมรับว่าเป็ข้าเองที่เดินตามเ้าไม่ทัน แต่อย่างน้อยเ้าก็ควรจะรอข้าบ้าง”
“ทำไมข้าต้องรอท่าน ถ้าหากท่านไม่พอใจก็เชิญท่านกลับบ้านไปเถิดพี่สาวตอนนี้ข้ากำลังวุ่น” ไป๋ถิงถิงกล่าวน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองพี่สาวแม้แต่น้อย นางยังคงจดจ่ออยู่กับการเก็บเห็ดราวกับว่าถ้าหากนางไม่จับตาดูเ้าเห็ดพวกนั้นมันอาจจะวิ่งหนีหายไปจากมือนาง
ไป๋หลิงหลินเห็นน้องสาวมีท่าทีไม่สนใจไยดีนางแม้แต่น้อย จึงได้แต่ถอดหายใจเฮือกใหญ่ นางแค่จะลองทดสอบดูเท่านั้น ถ้าหากนางทำท่าทีน้อยใจดูบ้างน้องสาวผู้สุดแสนจะเ็าคนนี้จะมีท่าทีเช่นไร แต่ก็นะอย่างน้อยก็ได้ลอง
ไป๋หลิงหลินเลิกแสดงละครจากนั้นเดินเข้าไปใกล้น้องสาวเพื่อช่วยนางเก็บเห็ด สองพี่น้องเก็บเห็ดอยู่นานเนื่องจากเห็ดมีให้เก็บมากยิ่งนัก จากนั้นก็พักเหนื่อยเพื่อกินอาหารกลาง
“อาถิง พี่สาวเอาปลาย่างมาฝากเ้าด้วย” ไป๋หลิงหลินพกเอาปลาย่างจากบ้านมาสองตัวนางหยิบปลาย่างออกมาจากตะกร้าแขวนบ่ายื่นให้กับน้องสาว
“ข้ามีผลไม้ป่าแล้ว ท่านกินเถอะ” สาเหตุที่ไป๋ถิงถิงไม่กินปลาย่างของพี่สาวคงเป็เพราะนางไม่รู้ว่าพี่สาวจะมาแผนใด พี่สาวกำลังแสดงละครหลอกนางอยู่หรือเปล่า มันคงเป็การดี ถ้าไม่รับของอะไรจากพี่สาวเลย ด้วยมีนิสัยขี้ระแวงจึงทำให้นางคิดสงสัยในตัวพี่สาวคนนี้ อยู่ๆ ก็ฟื้นขึ้นมา แล้วบอกว่าได้รับโอกาสให้มาแก้ตัวจากสิ่งที่ทำผิดพลาดไป คนอย่างพี่สาวนะหรือจะได้รับโอกาสนั้น เห็นได้ชัดว่าไป๋ถิงถิงนั้นไม่เชื่อคำพูดพี่สาวแม้แต่น้อย
“เอาหน่อยเถอะนะ ดูเ้าสิกินแต่ผลไม้ป่าจนร่างกายผอมแห้งไปหมดแล้ว” ไป๋หลิงหลินมองร่างผอมบางตรงหน้าก็อดนึกสงสารไม่ได้ น้องสาวกินแต่ผลไม้ป่าจนร่างกายจะขาดสารอาหารอยู่แล้ว
“ข้าไม่กินเ้าค่ะ” ไป๋ถิงถิงยังคงยืนยันคำเดิม
“ลองหน่อยเถอะ มันอร่อยมากเลยนะ” ไป๋หลิงหลินคะยั้นคะยอจะให้น้องสาวกินปลาย่างให้จงได้
“ข้าบอกว่าไม่ ก็คือไม่อย่างไรเล่า!” ไป๋ถิงถิงปัดปลาย่างในมือของพี่สาวทิ้งกลิ้งตกลงพื้นดินจากยืนขึ้นจ้องมองหน้าพี่สาวด้วยแววตาดุดัน
“น้องรอง ข้า…” ไปหลิงหลินยังไม่ทันกล่าวสิ่งใด ก็โดนน้องสาวพูดแทรกขึ้น
“ข้าไม่รู้ว่าท่าน้าอันใด บางทีท่านอาจจะหลอกให้พวกเราตายใจจากนั้นก็จับพวกเราไปขายอีกใช่หรือไม่ ท่านคงหลอกอาจิงกับอาจูได้แต่ท่านหลอกข้าไม่ได้ที่ข้าไม่ฆ่าท่านเหตุเพราะอาจิงและอาจจูยัง้าท่านอยู่เพราะฉะนั้นได้โปรดเถิดพี่สาวอย่าทำลายความรักที่น้องชายทั้งสองมีให้ท่านเลย” ไป๋ถิงถิงยกตะกร้าแขวนบ่าที่มีเห็ดอยู่เต็มตะกร้าขึ้นสะพายจากนั้นเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย
ไป๋หลิงหลินทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งมองปลาย่างที่ตกอยู่บนพื้นดิน อารมณ์ของนางตอนนี้ช่างสับสนยิ่งนางทำอะไรผิดไปหรือ
“ซูซู”
[เ้าค่ะนายท่าน]
“เ้ามีตัวช่วยที่ทำให้น้องสาวข้าเปิดใจให้ข้าหรือไม่”
[ไม่มีเ้าค่ะ การที่จะให้น้องสาวท่านเปิดใจให้ท่าน ท่านควรจะพยายามด้วยตัวท่านเองจะดีกว่านะเ้าค่ะ คนจะรักยืนเฉยๆ เขาก็รักเ้าค่ะ]
“...”
ไป๋หลิงหลินเดินคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น นางคงคาดหวังมากเกินไปนี่ก็ผ่านไปแค่สองวันเท่านั้นเองที่นางฟื้นขึ้นมา จะให้น้องสาวลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตแล้วยอมรับตัวนางในตอนนี้มันคงเป็ไปได้ยาก น้องสาวดูท่าแล้วจะเกลียดพี่สาวคนนี้เข้ากระดูกดำเป็แน่ คงยากกว่านางจะเปิดใจต้องให้เวลาน้องสาวสักหน่อยค่อยเป็ค่อยไปน่าจะเป็การดีกว่า
9K
