ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “กินอะไรเล่า!” หวังชุนเฟินสะบัดมือตบโต๊ะอย่างแรง ถลึงตาโตดุจวัว ตะโกนใส่ชวีฮวา “เจ้าลูกกระต่ายสี่ตัวที่เจ้าคลอดมา แต่ละคนรู้จักแต่กินๆๆกินของในหม้อนั่นไปหมดแล้ว จะเหลือให้ข้ากินที่ไหนกัน!”

        ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้แยกบ้านจะกินอาหารด้วยกันทั้งครอบครัวใหญ่หวังชุนเฟินและภรรยาจะให้บุตรชายทั้งสี่ไปกินที่นั่น

        เขาบอกให้บุตรชายทั้งสี่กินมากๆจนแต่ละคนกลายเป็นตัวตะกละตะกลาม กระทั่งหวังซื่อหู่ที่อายุเพียงสี่ขวบ ซึ่งเป็นบุตรชายคนสุดท้องก็ยังกินมากกว่าสตรีวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งเสียอีก

        ตอนนี้เมื่อแยกบ้านก็ต้องหากินกันเองในครอบครัวเล็กหวังชุนเฟินและภรรยาจึงเพิ่งรู้ว่าบุตรทั้งสี่ของตนกินจุมากเพียงใด

        โจ๊กแป้งใส่ฟักทองถ้วยใหญ่ในครัวไม่ทันไรบุตรทั้งสี่คนก็กินไปหมดแล้ว

        นี่คือสาเหตุที่หวังชุนเฟินโกรธจนเขวี้ยงถ้วยทิ้งชวีฮวามีความสามารถยิ่งนัก ถึงกับคลอดบุตรตะกละมาได้ถึงสี่คนความรับผิดชอบในครอบครัวมีมากขึ้น จึงทำให้เขาเกิดความกดดันอย่างหนักทว่าสิ่งที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าก็คือ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้คงไม่ยอมแยกบ้าน

        ในตอนที่ชวีหงเดินเข้ามานางได้ยินหวังชุนเฟินกำลังด่าภรรยาและลูกเข้าพอดี จึงเชิดคางขึ้น มือทั้งสองเท้าสะเอวกล่าวอย่างดูแคลนว่า “น้องรอง หากเจ้าไม่มีเงิน ก็เอาลูกมาให้ข้ากับพี่ใหญ่เจ้าเลี้ยงเอง!”

        ชวีหงตรงข้ามกับชวีฮวาเมื่อแต่งเข้าบ้านหวังมาก็คลอดแต่บุตรสาวสี่คน

        สิ่งที่ชวีหงเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือไม่สามารถคลอดบุตรชายได้

        ตามประเพณีและความเชื่อของคนในเมืองเยี่ยนรวมทั้งกฎเกณฑ์ของราชวงศ์ หากสามีภรรยาไม่มีบุตรชายจะไม่มีใครมาดูใจก่อนตายหลังจากตายไปแล้วทรัพย์สมบัติก็ต้องถูกส่งกลับคืนสู่ตระกูล

        ชวีหงและสามีอยากจะรับบุตรคนหนึ่งของหวังชุนเฟินมาเลี้ยงเพื่อสืบทอดตระกูล

        “คิดจะรับเลี้ยงหรือ” หวังชุนเฟินจ้องเขม็งด้วยดวงตาที่ปูดโปนราวกับตาวัวไปที่ชวีหงผู้มีหน้าตาอัปลักษณ์ทั้งยังรูปร่างอ้วนเตี้ย แต่จะอย่างไรก็ตัดใจมอบบุตรชายให้คนอื่นไม่ลงจึงได้แต่แค่นเสียงเย็น พูดตอบไปว่า “ก็มิใช่ว่าไม่ได้ เจ้าก็ให้พี่ใหญ่เขียนสัญญาไว้ว่าจะให้ข้าสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของท่านพ่อสิ!”

        ชวีฮวายืนอยู่ด้านหลังหวังชุนเฟินด้วยใบหน้าอัดอั้นตันใจส่วนบุตรทั้งสามของนางยืนอยู่ที่ลานบ้าน ฟังเสียงทะเลาะที่ดังออกมาจากในห้องด้วยอาการเคร่งเครียด

        ชวีหงกระทืบเท้า ตะโกนว่า “หึ! พี่ชายเจ้าเป็นบุตรคนโตสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของท่านพ่อก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันจึงกล้ามาแย่งชิงกับพี่ชายเจ้า!”

        หวังชุนเฟินไม่ใช่หวังลี่ตงเขาไม่กลัวชวีหงระเบิดโทสะ ทั้งยังด่ากลับไปว่า “พวกเจ้าสองคนจะเพ้อฝันเกินไปแล้วอยากจะเป็นทั้งหัวหน้าตระกูล ทั้งอยากเอาลูกชายข้าไปเลี้ยงเป็นลูกของตนเองเรื่องดีๆ เอาใส่บ้านเจ้า ส่วนข้าก็ต้องยอมเสียเปรียบหรือ!”

        ชวีหงพูดขึ้นว่า “ใครให้เจ้าเป็นลูกชายคนรองเล่า พี่ชายเจ้าเป็นลูกชายคนโตของครอบครัวสมควรแล้ว... นี่คือชะตาชีวิตของเจ้า เจ้าไม่อยากรับก็ต้องรับ”

        หวังชุนเฟินกล่าวอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “พี่ใหญ่กับเจ้ามีลูกชายไม่ได้เอง นั่นก็เป็นชะตาชีวิตของพวกเจ้าเช่นกันไม่อยากรับก็ต้องรับ”

        “เจ้า!” ชวีหงโกรธจนไขมันบนใบหน้ากระเพื่อม ความโกรธอัดแน่นเต็มอกรีบสะบัดก้นอ้วนๆ เดินกลับไปทันทีลืมไปแล้วว่ามาบ้านชวีฮวาเพราะต้องการนินทาเรื่องของบ้านหลี่ที่จะสร้างเตียงดิน

        หวังซานนิวบุตรสาวคนที่สามของชวีหงเดินออกมาจากห้องครัว พูดเสียงค่อยๆ ว่า “ท่านแม่ ท่านพ่อไปหาท่านปู่ที่ลานด้านโน้นแล้วเจ้าค่ะ”

        ชวีหงบ่นพึมพำ “เขาจะไปหาไอ้แก่ไม่รู้จักตายนั่นทำไม”

        หวังลี่ตงที่มีกลิ่นเหล้าเต็มกายนั่งรออยู่ในบ้านหวังไห่ไม่นานหวังไห่ก็กลับมาจากบ้านหลี่

        หวังไห่เห็นบุตรชายคนโตก็กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “มาแล้วหรือ”

        หวังลี่ตงลุกขึ้นยืนพูดว่า “ท่านพ่อ เรื่องที่บ้านหลี่ปรับปรุงบ้านท่านไม่ยอมมาหาข้า ดูเถิดบ้านหลี่จะสร้างเตียงดินแล้ว หากเรื่องนี้แพร่ออกไปจะต้องถูกคนเมืองเยี่ยนหัวเราะเยาะเอาแน่ ต่อไปคงไม่มีใครกล้าใช้คนของหมู่บ้านเราทำบ้านอีก”

        “เตียงเตาไม่ใช่เตียงดิน” หวังไห่เพิ่งนั่งลงหวังเยี่ยนก็ยกชาเก๊กฮวยสองถ้วยเข้ามาวางลงเบื้องหน้าคนทั้งสอง

        “พี่ใหญ่ท่านดื่มชาเก๊กฮวยก่อนเถิด มันช่วยคลายร้อนได้ ข้าเพิ่งต้มเมื่อครู่ ยังร้อนอยู่ค่อยๆ ดื่มเจ้าค่ะ”

        หวังลี่ตงไม่แม้แต่จะมองหวังเยี่ยนและไม่ยอมดื่มชาเก๊กฮวยด้วย เอาแต่มองไปที่หวังไห่ แล้วพูดต่อไปว่า “เตียงเตาไม่ใช่เตียงที่ใช้ดินทำหรือ ดินเป็นของสำหรับฝังคนตายเตียงดินมันอัปมงคล!”

        หวังไห่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “พูดจาเหลวไหล เจ้าไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดมั่วๆ”

        หวังลี่ตงยังคงพูดต่อไปแต่ใช้น้ำเสียงอ่อนลง “ใครบอกว่าข้าไม่รู้เรื่องข้าก็เคยสร้างบ้านมาเหมือนกัน”

        หวังไห่ตำหนิด้วยสีหน้าที่แสนจะอดกลั้น “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ตอนที่เจ้าไปสร้างบ้านที่ในตำบลและที่อำเภอกับคนในตระกูลแต่ละครั้งก็แอบไปอู้งานอยู่ข้างๆ จะรู้เรื่องทำบ้านได้อย่างไร!”

        หวังลี่ตงหน้าแดงที่มิใช่การแดงเพราะฤทธิ์สุราหรือความเขินอายรีบร้อนพูดขึ้นว่า “ใครมันพูด? ข้าจะไปอัดมัน!”

        “ใครพูดหรือเฮอะ... เขาก็พูดกันทุกคนนั่นแหละ เจ้าจะไปอัดทุกคนเลยหรือไร!” ไม่ใช่แค่หวังลี่ตง หวังชุนเฟินก็ด้วย ขอเพียงหวังไห่ไม่อยู่เฝ้าเวลาทำงานพวกเขามักจะแอบอู้ คนในตระกูลไม่อยากไปทำงานกับพวกเขาแล้วนี่เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมหวังไห่จึงไม่เรียกพวกเขาไปทำงานปรับปรุงบ้านหลี่ด้วยกัน

        เฟิงซื่อนั่งอยู่ในห้องนอนที่อยู่ติดกันเมื่อได้ยินบทสนทนาของสองพ่อลูกในห้องโถงก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

        หวังจื้อเกาเดินมาจากห้องหนังสือถามอย่างแปลกใจว่า “ท่านแม่ท่านรู้หรือว่าเตียงเตาคืออะไร?”

        เฟิงซื่อเพิ่งได้ยินเรื่องเตียงเตาในใจก็นึกฉงนเช่นกัน “หากเจ้าอยากรู้ก็ไม่ยาก เจ้าไปถามพวกพี่น้องหลี่เจี้ยนอันที่บ้านหลี่ดูสิ”

        หวังจื้อเกาเดินออกไปจากบ้านด้วยความสงสัย

        หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังออกไปขายแป้งย่างที่ตัวอำเภอในบ้านจึงมีแค่หลี่อิงฮว๋าและหลี่หมิ่นหานที่อยู่ดูการปรับปรุงบ้าน

        “พี่จื้อเกา เตียงเตาเป็นของที่น้องสาวข้าคิดออกมานี่คือแปลนที่นางวาด ท่านดูสิ”

        “เมื่อครู่ท่านลุงหวังก็มาถามแล้วถามละเอียดเชียว แล้วยังดูดินที่จะใช้ทำเตียงเตาด้วย”

        สองพี่น้องบ้านหลี่พาหวังจื้อเกาไปดูดินแดงที่กองไว้คล้ายภูเขาลูกย่อมๆบริเวณสวนด้านหลัง

        หวังจื้อเกาก้มตัวลงดูถามว่า “ดินนี่ไปขุดมาจากภูเขาหรือ”

        หลี่อิงฮว๋าชี้ไปที่ภูเขาลูกใหญ่ที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นปกคลุม “ใช่ ดินแดงอยู่บนภูเขาของหมู่บ้านพวกเรานี่เอง”

        หวังจื้อเกาลุกขึ้นยืนพูดว่า “ฤดูหนาวที่หมู่บ้านพวกเราจะหนาวมากแล้วยังหนาวนานด้วย หากเตียงเตาใช้ดี ข้าจะโน้มน้าวให้ท่านพ่อสร้างไว้ที่บ้าน”

        หลี่หมิ่นหานเชื่อมั่นในตัวของหลี่หรูอี้มาตลอดคราวนี้ก็เช่นกัน จึงพูดด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจว่า “ใช้ดีหรือไม่อีกสองสามวันเจ้ามาดูก็รู้แล้ว”

        หวังจื้อเกามองไปรอบๆถามว่า “บ้านของพวกเจ้าขุดบ่อชักน้ำบาดาลที่ไหนหรือ”

        หลี่อิงฮว๋ากล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “บ่อชักน้ำบาดาลอยู่ที่ลานด้านหน้าเมื่อครู่เจ้าเพิ่งเดินผ่านบ่อชักน้ำบาดาลมา ไม่เห็นหรือ”

        หวังจื้อเกาเดินกลับไปที่ลานด้านหน้าพร้อมกับพี่น้องฝาแฝดอีกครั้งเห็นหลุมบนพื้นอยู่ไม่ไกลจากห้องครัว ตอนนี้ใช้แผ่นหินปิดอยู่ที่ปากหลุม กลัวว่าตอนกลางคืนถ้ามีใครมองไม่เห็นแล้วอาจจะพลัดตกลงไปได้ “เจ้าขุดบ่อลึกแค่ไหน”

        หลี่อิงฮว๋าถูจมูก “สองจั้ง ได้ยินท่านอาสองคนบอกว่า ขุดอีกหนึ่งจั้งก็จะมีน้ำออกมาแล้ว”

        “บ่อน้ำของตระกูลเราก็ขุดสี่จั้งถึงจะมีน้ำออกมา”

        คนตระกูลหวังยี่สิบกว่าคนใช้บ่อน้ำบ่อเดียวกันคนมากแต่น้ำในบ่อน้อย ทุกครอบครัวตักกลับไปได้แค่ครอบครัวละสองถังต่อวัน

        แค่คนในตระกูลก็ยังใช้ไม่พอไม่ต้องพูดถึงคนนอกเลย

        หลายปีมานี้บ้านหลี่ บ้านสวี่ และบ้านอื่นๆ ต้องไปหาบน้ำจากแม่น้ำเพื่อมากินมาใช้

        ผ่านไปอีกไม่กี่วันบ้านหลี่ก็ไม่ต้องไปหาบน้ำที่แม่น้ำแล้ว ทั้งยังได้ใช้บ่อชักน้ำบาดาลหนึ่งบ่อสำหรับครอบครัวเดียวเมื่อคนบ้านหลี่นึกถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกภาคภูมิใจทุกครั้ง

        เมื่อพระจันทร์ขึ้นเหนือศีรษะหลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังก็กลับมาจากตลาดเล็กในตัวอำเภอแล้ว แป้งย่างขายหมด แต่ทั้งสองก็นำข่าวไม่ค่อยดีกลับมาด้วย

        …………………………………