ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

เซ็นทรัลสตรีท, 

ธนาคารหลงต้า 

เซี่ยรุ่ยคางขยับฮูดของเสื้อกันลมขึ้นคลุมศีรษะพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปในธนาคารอย่างรีบร้อน หลังจากเดินทะลุผ่านพื้นที่หน้าเคาน์เตอร์ธนาคารที่มีผู้ใช้บริการหนาแน่น เขาก็มาถึงยังห้องโถงโล่งที่เป็นทางผ่านให้ไปยังส่วนถัดไป เซี่ยรุ่ยคางตรงเข้าไปทาบนิ้วลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือที่ตั้งอยู่หน้าประตูห้องนิรภัยขนาดใหญ่ตรงสุดทางเดินของโถงก่อนจะยืนรอให้ระบบทำการยืนยันสถานะและเปิดประตู เมื่อกวาดสายตามองรอบบริเวณจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครหรือสิ่งใดผิดสังเกตเขาก็เดินตรงไปยังตำแหน่งลิ้นชักนิรภัยของตัวเอง ใช้กุญแจเปิดเซฟและหยิบของด้านในออกมาก่อนจะบรรจงสอดมันเข้าไปใต้เสื้อฮูด เมื่อสำรวจจนมั่นใจว่าสิ่งของนั้นถูกห่อจนมิดชิดดีแล้วก็ทำการปิดตู้เซฟแล้วเดินออกไปจากห้องนิรภัยนั้นทันที 

“คุณเซี่ย จะรีบร้อนไปไหนเหรอครับ”

ขณะนั้นเอง จู่ ๆ เสียงทักทายของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เท้าที่กำลังจะก้าวออกไปอย่างรีบร้อนชะงักกึกลงในทันที เซี่ยรุ่ยคางค่อย ๆ หมุนตัวกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น ภาพรอยสักขนาดใหญ่บนใบหน้าซึ่งกินบริเวณกว้างไปถึงลำคอของฝ่ายตรงข้ามทำให้เซี่ยรุ่ยคางถึงกับผงะถอยหลังไปสองสามก้าวพร้อมกับกอดของที่ถูกซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมไว้แน่น  

อาหวินที่ยืนพิงผนังฟากหนึ่งของโถงธนาคารด้วยท่าทีสบาย ๆ เลิกหมวกที่สวมอยู่ขึ้นก่อนจะหันไปมองเซี่ยรุ่ยคาง ชายหนุ่มผู้มีรอยสักสาวเท้าเข้าไปหาคู่สนทนาของตนทีละก้าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยทว่ากลับทำคนมองรู้สึกหวาดผวาจนขนลุกกราวไปทั่วทั้งร่าง กระทั่งเหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงตัวเป้าหมาย

“หลบ! หลบไป!”

เซี่ยรุ่ยคางหมุนตัววิ่งตรงไปยังประตูทางออกอย่างไม่คิดชีวิต เขาวิ่งไปพลาง ในขณะที่มือก็ปัดป่ายพร้อมกับส่งเสียงตะโกนไล่ผู้คนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าให้หลีกทางไปด้วย เมื่อพ้นประตูธนาคารออกมาได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขา เซี่ยรุ่ยคางป่ายมือพร้อมกับออกปากไล่ดังเช่นที่ทำมาตลอดทาง ทว่าครั้งนี้เขากลับถูกอีกฝ่ายคว้าแขนเอาไว้ 

ฝ่ายอาหวินเองก็ไล่ตามเซี่ยรุ่ยคางออกมาจนถึงหน้าธนาคาร แต่แล้วในตอนที่ปลายเท้ากำลังจะก้าวพ้นขอบประตูออกมานั้น ลูกเตะน่ากลัวของใครบางคนก็ตวัดเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว อาหวินกระชากตัวหลบลูกเตะนั้นตามสัญชาตญาณก่อนที่ลูกน้องของเขาที่ถูกสั่งให้ซุ่มรออยู่ภายนอกจะกรูกันออกมาปิดล้อมทั้งเซี่ยรุ่ยคางและบุคคลปริศนาที่ให้การช่วยเหลือเป้าหมายของพวกตนในทันที

“ส่งสมุดบัญชีนั่นมาให้ฉัน”

“ไม่...ฉันไม่ให้...”

“งั้นแสดงว่าแกอยากถูกคนพวกนี้ฆ่าตายอยู่ที่นี่งั้นสิ?”

เซี่ยรุ่ยคางไม่รู้จักคนที่ถลันเข้ามาช่วยและกำลังพูดอยู่กับเขาในขณะนี้ ไม่รู้ว่าทำไมคนคนนี้ถึงรู้ว่าสมุดบัญชีธนาคารเล่มนี้อยู่กับเขาและยิ่งไม่มีทางรู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้หาเขาเจอ แต่ที่แน่ ๆ คือชายหนุ่มตรงหน้าดูไม่เหมือนพวกลูกน้องของหรงอันชิ่งที่ถูกส่งมาตามล่าเขา ถึงอย่างนั้นนายตำรวจใหญ่ก็ยังคงเลือกที่จะกระชับสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของตนไว้แน่นและไม่มีทีท่าว่าจะส่งมันให้กับใครก็ตาม

เว่ยเชียนเฉินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ สาบานได้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะสมุดบัญชีเจ้าปัญหาเล่มนั้นล่ะก็ ป่านนี้เขาคงเป่าสมองตาลุงนี่ให้กระจุยไปนานแล้ว

“ไอ้น้อง ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็ถอยไป นี่ไม่ใช่ธุระของแก อย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง...” อาหวินที่ไม่อยากลงมือกับเซี่ยรุ่ยคางต่อหน้าธารกำนัลตัดสินใจใช้ช่วงจังหวะที่พวกตำรวจยังมาไม่ถึงออกปากไล่คนที่เข้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านไปให้พ้นทาง

“...ไม่งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนละกัน”

นานมากแล้วที่เว่ยเชียนเฉินไม่ได้ถูกใครขู่ด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เมื่อได้ยินคำขู่แสนกระจอกนั่นเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที ดวงตาคมไล่เรื่อยมองกลุ่มนักเลงที่ไม่รู้จักกลัวตายกลุ่มนั้นทีละคน ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ปลายหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้าพอดี 

คนพวกนั้นเป็นตำรวจแน่นอน ที่เดินนำอยู่ด้านหน้านั้นคือเจียงหยางและที่สำคัญคือพวกเขากำลังมุ่งมายังทางทิศที่พวกตนอยู่ 

“ไอ้หนู ไม่ได้ยินที่พี่หวินพูดรึไง? รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”

“ฉันว่าพวกแกนั่นแหละที่ต้องถอยไป”

เว่ยเชียนเฉินตอบกลับไปเมื่อได้ยินคำไล่จากหัวหน้านักเลงกระจอกเป็นครั้งที่สอง ถึงปากจะว่าแบบนั้นแต่มือกลับล้วงลงไปหยิบอมยิ้มในกระเป๋ากางเกงออกมาแกะด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะยื่นให้อาหวิน 

“กินมะ?”

เมื่อมองเห็นอมยิ้มที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย ใบหน้าของอาหวินก็พลันเปลี่ยนสี

เว่ยเชียนเฉินยังคงหัวเราะร่าพร้อมกับยื่นส่งอมยิ้มไปตรงหน้ากลุ่มนักเลงอย่างไม่ลดละ บรรดานักเลงที่ได้เห็นดังนั้นก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่ได้มีใครยื่นมือไปหยิบอมยิ้มนั้นตามคำชวน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครรับไมตรีจากตน เว่ยเชียนเฉินก็ดึงมือกลับพร้อมกับส่งอมยิ้มแท่งนั้นเข้าปาก เขาอมมันอยู่สองสามครั้งก่อนจะเอาออกมาเพ่งพินิจคล้ายมีสิ่งใดน่าสนใจนักหนา ชายหนุ่มเลียริมฝีปากของตนเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปพูดกับฝ่ายตรงข้าม 

 “แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”

ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าของอาหวินมืดครึ้มลงในทันที เขาโบกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องสองคนเข้าไปเอาตัวเหยื่อของพวกเขาออกมาและรีบไปจากที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด

ลูกน้องของอาหวินเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าใส่เว่ยเชียนเฉินและเซี่ยรุ่ยคางตามคำสั่งในทันที!

เมื่อตำรวจสายตรวจในพื้นที่บริเวณนั้นเริ่มสังเกตเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นหน้าธนาคารหลงต้าก็รีบพุ่งเข้าไปเพื่อระงับเหตุ แต่เจียงหยางกลับสั่งให้ลูกน้องขวางพวกเขาไว้ ตำรวจสายตรวจจึงได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่อาจทำอะไรได้ เจียงหยางเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ 

“หัวหน้าเจียงครับ พวกนั้นจะสู้กันแล้ว เราจะยืนดูเฉย ๆ ไม่เข้าไปช่วยจริง ๆ เหรอครับ?”

“ช่วยอะไร เหตุนักเลงตีกัน นายจะเข้าไปช่วยตีกับเขาหรือไง?”

“มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ก็หัวหน้าเซี่ยอยู่ในนั้นไม่ใช่เหรอครับ”

“ดูสถานการณ์ไปก่อน”

เจียงหยางจำได้ดี เขารู้ว่าคนที่เข้าไปช่วยหัวหน้าเซี่ยคือเว่ยเชียนเฉิน ลูกน้องคนสนิทของโอดินที่เขาเคยเจอบนเรือวิกตอเรียเมื่อก่อนหน้านี้ คนคนนี้เป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่งมาก แม้แต่หรงอันชิ่งก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ด้วยเหตุนั้นเจียงหยางจึงเลือกที่จะสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ รอดูท่าทีของคนทั้งสองฝ่ายและรอดูว่าเว่ยเชียนเฉินนั่นจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

ไม่ถึงนาทีหลังจากหัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามออกคำสั่ง เว่ยเชียนเฉินก็ซัดกลุ่มคนที่ล้อมพวกเขาไว้จนร่วงลงไปกองกับพื้นทั้งหมด นี่ยังนับว่าเขาปรานีมากแล้วเพราะครั้งนี้เขาแค่สะบัดแขนสะบัดขาสั่งสอนคนพวกนี้นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น และในเวลานี้อีกฝ่ายก็เหลือเพียงคนออกคำสั่งเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ได้

เว่ยเชียนเฉินยิ้มมุมปากพร้อมกันนั้นก็ล้วงเอาอมยิ้มอีกอันออกมาแกะ เขาเดินเข้าหาอาหวินด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ก่อนจะยื่นอมยิ้มให้อีกครั้ง 

“กินมะ?”

“แกเป็นใครกันแน่?”

“ไม่กินเหรอ?”

“ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ฉันยกไอ้หมอนั่นให้ แต่ต้องเอาของที่อยู่กับมันมาให้ฉัน”

“ไม่ ฉันต้องการทั้งคนทั้งของ” 

เว่ยเชียนเฉินเลียอมยิ้มในมือแล้วยื่นเข้าไปใกล้ปากของอาหวินพร้อมถามอีกครั้ง 

“ไม่กินจริง ๆ เหรอ? นี่รสบลูเบอร์รี่เชียวนะ”

อาหวินจ้องเว่ยเชียนเฉินด้วยสายตาโกรธจัด

เว่ยเชียนเฉินหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะหมุนตัวพาเซี่ยรุ่ยคางที่ทำตัวลีบยืนสั่นระริกอยู่ด้านหลังของตนออกไป ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นอาหวินก็ดึงมีดเล่มยาวออกมาและพุ่งตัวเข้าใส่เว่ยเชียนเฉินในทันใด 

หมับ~

เว่ยเชียนเฉินคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดของอาหวินไว้แล้วบีบอย่างหนัก แรงบีบที่รุนแรงทำให้อาหวินหน้านิ่ว มือที่ถือมีดถูกกดลงจนต่ำ เขาออกแรงต้านจนแขนสั่นสะท้านขณะที่อีกฝ่ายไม่มีอาการผิดปกติอะไรให้เห็นแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเองที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของธนาคารหลงต้าวิ่งเข้ามาในบริเวณที่เกิดเหตุวิวาท เมื่อเห็นดังนั้นเจียงหยางก็รู้ตอนจบของเหตุการณ์นี้ได้ทันที หัวหน้านายตำรวจพาลูกน้องและตำรวจสายตรวจเข้าเคลียร์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทว่าในช่วงที่กำลังชุลมุนอยู่นั้นเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งพุ่งเข้าถึงตัวเซี่ยรุ่ยคางแล้วใช้มีดยาวกระหน่ำแทงอดีตนายตำรวจใหญ่หลายครั้งก่อนจะล้วงเข้าไปคว้าของที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อฮูดของเขาแล้วรีบหลบหนีออกไปทางด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เซี่ยรุ่ยคางถูกฆ่าตายอย่างน่าอนาถ เหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของเว่ยเชียนเฉินทั้งหมด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นยัดของที่ล้วงออกจากใต้เสื้อคลุมของเซี่ยรุ่ยคางเข้าไปในเสื้อนอกของตนแล้ววิ่งลงบันไดที่อยู่ด้านข้างตึกที่ตั้งของธนาคารไป เว่ยเชียนเฉินผลักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ขวางทางอยู่ออกแล้วไล่ตามคนคนนั้นไป 

“หยุด”

“ฉันบอกให้หยุด!”

โจรชุบมือเปิบที่ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่สนใจเสียงของเว่ยเชียนเฉิน เขาวิ่งข้ามทางม้าลายของเซ็นทรัลสตรีทได้ทันในจังหวะสุดท้ายก่อนสัญญาณไฟคนข้ามจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ใบหน้าของเว่ยเชียนเฉินมืดครึ้ม เขาจำเป็นต้องวิ่งฝ่าถนนที่มีการจราจรคับคั่งและกระโดดข้ามรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างทางเพื่อไล่ตามไป ในที่สุดด้วยความเร็วและความสามารถระดับเขา เว่ยเชียนเฉินก็ไล่ตามโจรทัน คนสนิทของโอดินถีบตัวขึ้นแล้วฟาดขาเข้าใส่โจรที่วิ่งอยู่ด้านหน้าทันที โจรในชุด รปภ. สัมผัสได้ถึงอันตรายที่มาจากข้างหลังจึงพุ่งตัวหลบแล้วเปลี่ยนทิศทางการวิ่งอย่างว่องไว คนคนนี้โชคดีอีกครั้งเมื่อไฟสัญญาณของทางม้าลายอีกแห่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นสีเขียวเขาจึงสามารถพาตัวเองข้ามไปยังทางเท้าของถนนอีกฟากหนึ่งได้ในเสี้ยววินาที 

ใบหน้าของเว่ยเชียนเฉินมืดครึ้มลงยิ่งกว่าเดิม แววตาของเขาน่ากลัวราวกับจะแช่แข็งใครสักคนให้ตายได้แค่เพียงจ้องมอง สองขายังคนวิ่งไล่ตามเหยื่อไม่ลดละ 

ในตอนที่เฉินอันหลานขับรถมาถึงเซ็นทรัลสตรีท เขาก็เห็นเว่ยเชียนเฉินกำลังไล่ตามผู้ชายในชุด รปภ. คนหนึ่งอยู่บนทางเท้า ถัดไปด้านหลังเว่ยเชียนเฉินเป็นเจียงหยางที่วิ่งไล่ตามมาด้วยความเร็วไม่แพ้กัน การไล่ล่ากันของคนสามคนดึงดูดความสนใจของผู้คนบริเวณนั้นไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนที่ถูกล่าอยู่ด้านหน้าสุดสวมชุด รปภ. ของธนาคารชื่อดัง 

ทว่าเฉินอันหลานมาถึงช้าไปเล็กน้อย เมื่อบวกกับรถที่แน่นขนัดบนถนนสายนี้ ทำให้ภาพการไล่ล่าหายลับจากสายตาของเขาไปอย่างรวดเร็ว

รถมากมายที่เคลื่อนตัวช้าอยู่แล้วด้วยการจราจรที่หนาแน่นของเซ็นทรัลสตรีทชะลอความเร็วลงไปอีกด้วยผลพวงจากเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น เฉินอันหลานใช้โอกาสนี้ลอบสังเกตการณ์โดยเลื่อนกระจกลงเมื่อใกล้ถึงหน้าธนาคารหลงต้า ตอนนี้มีตำรวจทั้งในและนอกเครื่องแบบรวมถึงหน่วยรักษาความปลอดภัยมารวมตัวกันเพื่อควบคุมสถานการณ์ กลุ่มผู้ก่อเหตุจำนวนมากถูกจับ ส่วนเซี่ยรุ่ยคางนอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากบันไดหน้าทางเข้าออก ชัดเจนว่าเซี่ยรุ่ยคางถูกฆ่าตายไปแล้ว หลังจากมองสำรวจสถานที่เกิดเหตุอยู่ครู่ใหญ่จนเข้าใจทุกอย่างกระจ่างชัด เฉินอันหลานก็หักพวงมาลัยหลบรถคันหน้าแล้วเหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไล่ตามไปในทิศทางที่เว่ยเชียนเฉินและเจียงหยางวิ่งไป 

ไม่นานนักเฉินอันหลานก็ขับรถไล่ตามเจียงหยางทัน แต่ในจังหวะที่เหลืออีกเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ร่างของหัวหน้าหน่วยปราบปรามการค้าของเถื่อนก็หายลับเข้าไปในย่านการค้าแห่งหนึ่งที่มีผู้คนหนาตา เฉินอันหลานไร้ทางเลือก เขาเหยียบเบรกกะทันหัน หักพวงมาลัยนำรถเข้าจอดข้างทางแล้วรีบลงจากรถ เปลี่ยนเป็นวิ่งไล่ตามเข้าไปในที่แห่งนั้นแทน  

หลังจากฝ่าฝูงชนที่เป็นอุปสรรคในการวิ่งมาได้เกือบ 10 นาที ในที่สุดเฉินอันหลานก็หลุดออกจากพื้นที่แออัด ข้างหน้านั้นเขาเห็นเจียงหยางพุ่งเข้าไปในตรอกแคบและร้างผู้คนแห่งหนึ่ง เฉินอันหลานรีบตามไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเขายังไม่ทันจะก้าวขาเข้าไปในตรอกนั้นเสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตะโกนให้หยุดของเจียงหยาง แน่นอนว่าเสียงของเจียงหยางไร้ผลอย่างสิ้นเชิง การต่อสู้นั้นยังคงทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินอันหลานกระชับแมสที่ใช้ปิดบังหน้าตาให้เข้าที่ ในทันทีที่เข้าถึงตัวเจียงหยาง สายลับหนุ่มก็ล็อกคอเจียงหยางจากทางด้านหลังก่อนจะใช้ผ้าที่หยอดคลอโรฟอร์มปิดปากและจมูกของเขา เจียงหยางพยายามดิ้นรนอยู่ชั่วครู่ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาฤทธิ์ของคลอโรฟอร์มก็ทำให้เขาหมดสติไป เฉินอันหลานลากร่างสลบไสลของเจียงหยางไปพิงไว้กับกำแพงด้านข้าง ก่อนจะยืนดูการต่อสู้ภายในตรอกแคบนั้นอย่างเงียบเชียบ

ในตอนแรกเฉินอันหลานไม่รู้ว่าเซี่ยรุ่ยคางคือคนที่ครอบครองสมุดบัญชีธนาคารนั่น แต่หลังจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือวันนั้น บาวดี้ก็โทรศัพท์มาบอกให้เขารู้ว่าหรงอันชิ่งส่งคนออกไปตามหาเซี่ยรุ่ยคาง อีกทั้งยังได้ยินมาว่าสมุดบัญชีธนาคารอยู่ในมือของนายตำรวจใหญ่ผู้นี้ ข้อมูลภายในนั้นเป็นหลักฐานบันทึกการซื้อขายยาเสพติดทั้งหมดของเซี่ยรุ่ยคางและหรงอันชิ่ง ด้วยเหตุนั้นเฉินอันหลานจึงได้ให้เหลยจินเลื่อนตู้เซฟมาวางไว้ที่ห้องทำงานของเซี่ยรุ่ยคางเพื่อหันเหความสนใจของหรงอันชิ่ง นึกไม่ถึงว่าคนที่มาจะไม่ใช่ลูกน้องของหรงอันชิ่งแต่ดันเป็นลูกน้องของลานเซลอตเสียได้

และในตอนนี้ที่เว่ยเชียนเฉินมาปรากฏตัวในที่เกิดเหตุซึ่งเซี่ยรุ่ยคางถูกฆ่าตายนี่อีก แถมยังกำลังไล่ตามชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่ด้วย นี่บ่งบอกชัดเจนแล้วว่าเรื่องของสมุดบัญชีเล่มนั้นเป็นความจริง แม้แต่ลานเซลอตยังต้องส่งเว่ยเชียนเฉินมาจัดการด้วยตัวเอง นี่ไม่เท่ากับเป็นการยืนยันแล้วหรอกหรือว่าในสมุดบัญชีเล่มนั้นมีเบาะแสที่ซ่อนของ M3 อยู่ ลานเซลอตอยากได้ของทั้งหมดกลับคืนมาก็ต้องหาทางเอาสมุดบัญชีธนาคารของเซี่ยรุ่ยคางมาให้ได้...

คิด ๆ ดูแล้วเรื่องนี้ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายที่ได้สมุดบัญชีเล่มนั้นไปต่างก็ได้รับผลประโยชน์ทั้งสิ้น ไม่เพียงแต่ลูกน้องของหรงอันชิ่งเท่านั้น แต่เฉินอันหลานเองหากได้มันมา เขาก็จะสามารถแก้แค้นให้เหลียงลั่วหยินได้ด้วยการเปิดเผยหลักฐานการกระทำความผิดของหรงอันชิ่งออกสู่สาธารณชน ขณะเดียวกันหากเจียงหยางได้มันไป กลุ่มปราบปรามการค้าของเถื่อนของเขาย่อมไม่มีวันปล่อยให้พ่อค้ายารายใหญ่หนีไปได้แน่นอน และถ้าหากเป็นเว่ยเชียนเฉินที่ได้มันไปก็คงไม่มีใครกล้ารับรองความปลอดภัยในชีวิตให้กับหรงอันชิ่งอีกเลย 

แต่ในทางกลับกันหากสมุดบัญชีเล่มนั้นกลับไปอยู่ในมือของหรงอันชิ่งแล้วล่ะก็ ตาแก่งูพิษนั่นก็จะสามารถหลบหนีลอยนวลไปได้อย่างง่ายดาย

คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉินอันหลานก็ปรากฏประกายตาวาววาบจ้องเขม็งไปทางชายแปลกหน้าที่กำลังต่อสู้พัวพันกับเว่ยเชียนเฉินอยู่ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเข้าร่วมการต่อสู้เพื่อช่วงชิงสมุดบัญชีเล่มนั้นมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก