ตอนที่ 2 (1)
หน้าประตูวิลล่าริมทะเลสาบ หานิซิวขมวดคิ้วมองเซี่ยเหยี่ยที่ล้มนอนอยู่ในแอ่งน้ำ นี่คือแผนอะไร ไอ้บ้านี่รู้จักใช้แผนเจ็บตัวเข้าแลกแล้วสินะ
เขาย่อตัวลงหมายจะฉุดแขนอีกฝ่ายขึ้น ััร้อนผ่าวที่ผิดปกติกลับแผ่ซ่านมาเสียก่อน จึงเปลี่ยนเป็ยื่นมืออังหน้าผากตามด้วยหน้าอก ร้อนจริงๆ ด้วยสิ เ้านี่เป็ไข้สูงจนหมดสติไปแล้ว เรือนกายใต้ฝ่ามือ เซี่ยเหยี่ยตัวสั่นเทา เห็นทีไข้คงจะขึ้นสูงยิ่งกว่านี้
“ลุงเกา เตรียมรถ” หานิซิวะโลั่น มือหนึ่งสอดใต้วงแขนเซี่ยเหยี่ย อีกข้างเกี่ยวขาช้อนตัวขึ้น
พ่อบ้านเกาได้รับแจ้งจากหานิซิวล่วงหน้าั้แ่เมื่อคืนว่านัดหมายเพื่อนฝูงมาปาร์ตี้ที่วิลล่าแห่งนี้ในวันนี้ โดยสั่งให้เขาพาคนไปตระเตรียมข้าวของ เขาจึงมาถึงแต่เช้าตรู่ แต่หานิซิวกลับหมกตัวอยู่แต่ในห้อง จนเพิ่งลงจากชั้นบนเมื่อสักครู่นี้ แถมยังไม่ไปร่วมสนุกกับกลุ่มเพื่อน เพียงยืนมองออกนอกหน้าต่างเงียบๆ พ่อบ้านเกาผู้คอยสังเกตปฏิกิริยาที่นับว่าผิดวิสัยของคุณชายมาั้แ่ต้น ไม่แปลกที่จะคอยเฝ้าอยู่ข้างกายยามหานิซิวเปิดประตูออกไปนอกบ้าน พอได้ยินคุณชายะโก็รีบวิ่งออกมา นำเสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่เตรียมไว้ในทีแรกคลุมตัวเซี่ยเหยี่ยไว้ ค่อยวิ่งไปขับรถมาตามคำสั่ง
บนรถ หานิซิวติดต่อหานอวิ๋นโจวเอาไว้แล้ว ทันทีที่ตัวรถขับเข้าช่องจอดสำหรับเหตุฉุกเฉิน หานอวิ๋นโจวก็รีบพาคนเข็นเตียงมารอรับ
ถึงจะชุลมุนวุ่นวายทว่ายังเป็ขั้นเป็ตอน เมื่อทำการตรวจสุขภาพตามลิสต์ยาวเหยียด ไม่นานเซี่ยเหยี่ยก็ถูกจัดแจงให้ไปรอรับน้ำเกลือในห้องพักผู้ป่วย
“เกิดอะไรขึ้น เขาคือใคร เพื่อนของนายเหรอ” หานอวิ๋นโจวย่นคิ้วอ่านผลตรวจเืของเซี่ยเหยี่ย สีหน้าฉายชัดว่าผลตรวจไม่เป็ที่น่าไว้วางใจนัก “คนไข้สุขภาพอ่อนแอพอสมควร แนะนำว่าหลังไข้ลด ให้มาตรวจสุขภาพอีกรอบ แล้วก็นะ ค่าดัชนีฟีโรโมนเขาต่ำเกินไปมาก กลัวจะมีปัญหาเอาได้”
หานิซิวพยักหน้ารับ เขาฉุกนึกถึงต่อมเพศแฟบลีบที่ไร้ประโยชน์ของเ้าตัวก็พอจะเดาได้ว่าคงเกิดปัญหาขึ้นจริงๆ รอหานอวิ๋นโจวออกจากห้องพักผู้ป่วยไป เขานั่งมองเซี่ยเหยี่ยอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยเงียบๆ อยู่อย่างนั้น อีกฝ่ายผอมลง เขารู้ว่าเซี่ยเหยี่ยผอมลงจากสามปีก่อนมาก แต่ในเวลาเพียงสิบกว่าวันที่ห่างกันไป ไม่รู้ว่าเพราะเห็นอีกคนนอนซมอยู่บนเตียงผู้ป่วยจนคิดไปเองหรือเปล่า หานิซิวรู้สึกว่าเขาผอมลงอีกแล้ว
ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกที่ค่อนข้างหนักหน่วงของเซี่ยเหยี่ย ทันใดนั้นก็มีเสียงสายโทรเข้าดังสนั่น เป็เสียงสายเรียกเข้าที่ไม่คุ้นหู ซึ่งแผดเสียงมาจากฝั่งเตียงของเซี่ยเหยี่ย ทำให้หานิซิวต้องรีบไปค้นหาต้นเสียง จนเจอมือถือในกระเป๋าข้างกางเกงของอีกฝ่าย แต่ก็ถูกตัดสายไปแล้ว หานิซิวไม่ทันตั้งตัวปลายสายก็โทรเข้ามาอีกรอบ ท่าทางจะใจร้อนน่าดู
หานิซิวมองหน้าจอที่ขึ้นว่า ‘ป้าหวัง’ เขาชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย
“เสี่ยวเซี่ยเหรอ ป้าหวังเองนะ ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ รีบกลับมาสิ” ป้าหวังได้ยินเสียงกดรับจากปลายสายก็พูดร่ายยาว
“พอเสี่ยวหลีตื่นก็ร้องหาแต่เธออยู่เรื่อย เดี๋ยวป้ามีธุระจะออกไปข้างนอกด้วยสิ จะอยู่ได้อีกแค่ชั่วโมงเดียวนะ”
“สวัสดีครับป้าหวัง ผม หานิซิวเองครับ” หานิซิวได้ยินน้ำเสียงที่ทั้งสูงทั้งพูดเร็วของป้าหวังก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเธอคือใคร เธอคืออดีตเ้าของบ้านเซี่ยเหยี่ย พักอาศัยอยู่ติดๆ กัน นึกไม่ถึงเลยว่าปัจจุบันพวกเขายังติดต่อกันอยู่
“หานิซิวงั้นเหรอ” กลับเป็ป้าหวังเสียเองที่ใช้เวลากว่าสามสิบวินาทีถึงจะนึกออกว่าหานิซิวคือใคร “เสี่ยวหานเองเหรอ โอ๊ย ในที่สุดก็กลับมาสักที ไม่รู้เลยสินะว่าหลายปีมานี้เสี่ยวเซี่ยเลี้ยงลูกคนเดียวมันลำบากแค่ไหน เธอก็นะดันเลือกไปเรียนต่อต่างประเทศจังหวะนั้นซะได้…เอาเถอะ กลับมาก็ดี กลับมาก็ดี” เสียงป้าหวังเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ
หานิซิวกลับมีแต่คำถามอยู่เต็มอก เหตุใดเซี่ยเหยี่ยถึงอ้างว่าเขาไปต่างประเทศ แล้วเหตุใดถึงต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง อัลฟ่าของเขาล่ะ คราวก่อนตนเคยถามเ้าตัวแล้ว เซี่ยเหยี่ยตอบกลับว่าเขาไม่มีอัลฟ่า จนตนคิดไปเองว่าเซี่ยเหยี่ยแค่ตอบแบบขอไปที พอได้ยินป้าหวังพูดแบบนั้นถึงรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่คนเดียวมาตลอดจริงๆ ทำไมล่ะ อัลฟ่าของเขาไร้ความรับผิดชอบขนาดนั้นเชียวเหรอ
พานนึกไปถึงบุคคลผู้เคยเป็ที่รักยิ่งดั่งดวงใจของตนถูกคนอื่นย่ำยี ไฟโทสะก็ลุกโชติ แม้จะนึกเคืองเซี่ยเหยี่ยไม่น้อย แต่วันที่เซี่ยเหยี่ยอุ้มท้องยืนต่อหน้าเขา เขาก็ยังทำใจทำร้ายอีกฝ่ายไม่ลง ครั้นที่ต้องควบคุมฟีโรโมนที่ะเิฟุ้งเพราะความโกรธกลางห้องทำงานในวันนั้น ก็เพราะกลัวว่ากลิ่นอายของตนจะเผลอไปทำร้ายเขากับลูกในท้องของเขาโดยไม่ตั้งใจ
เขามองเซี่ยเหยี่ยที่ยังหมดสติอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง คิดในใจ ‘ดูสิว่านายเลือกคนชั่วช้าแบบไหนไป’
823
