เหยาหงซีเดินไปที่ห้องโถง และบอกให้เซหยู่รออยู่ที่จวน
ในตอนที่เดินผ่านที่ต่าง ๆก็ได้ยินเสียงดูถูก เสียงเยาะเย้ยจากเหล่าคนรับใช้เป็ระยะส่วนคนรับใช้ที่เหยาหงซีสั่งสอนไปก็ได้แต่นิ่งเงียบ ก้มหน้าก้มตา
เหยาหงซีไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา นางี้เีจะไปเปลืองแรงกับพวกตัวเล็กตัวน้อยไว้ค่อยจัดการทีเดียว
ส่วนพวกคนรับใช้ที่เห็นเหยาหงซีเดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง หรือ โวยวายเหมือนแต่ก่อนก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลก
หลายนาทีต่อมา เหยาหงซีก็เดินมาถึงห้องโถงที่มีประมุขตระกูลเหยาฟู่เกิน หรือ พ่อเ้าของร่างนี้ กำลังยืนหงุดหงิดอยู่
เหยาหงซียังไม่ทันได้พูดอะไรเหยาฟู่เกินก็ได้เริ่มต่อว่านาง ส่วนคนรับใช้ที่ให้ไปตามแม้จะมีรอยช้ำตามตัวเขาก็ไม่ได้เอามาใส่ใจ เพียงเหลือบมองแว็บเดียวเท่านั้น
“ทั้งเ้าและคนรับใช้ที่ไร้มารยาทของเ้า ทำให้ตระกูลต้องอับอายถ้าไม่เพราะนังคนรับใช้นั่น มีสัญญาฝั่งตระกูลของเ้า คงถูกดินกลบหน้าไปแล้ว”
“ แล้วดูนอกจากเ้าจะน่าเกลียดเหมือนเดิมก็ไม่เห็นจะเป็อะไร คิดจะเรียกร้องความสนใจรึ ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ ”
เหยาหงซีที่ยืนนิ่งไม่ได้โต้ตอบอะไร และ ดูเหมือนไม่สนใจคำพูดพวกนั้นด้วยซ้ำก็ยิ่งทำให้เหยาฟู่เกินโกรธมากขึ้น
“ เ้าก็เหมือนแม่เ้าไม่มีผิดเป็แค่ชาวบ้านธรรมดา ได้แต่งเข้าตระกูลข้านางควรภูมิใจแล้ว แต่กลับไม่เคารพข้าไปตายที่กลางป่าจนหาศพไม่เจอก็สมควรแล้ว เพราะถึงหาเจอนางก็ไม่คู่ควรได้รับการฝังร่วมกับคนตระกูลเหยา”
“ เ้านะเทียบกับเหยาหนานไม่ติดนางทั้งสวย มีจิตใจดี ที่สำคัญฉลาด นำชื่อเสียงมาให้ตระกูลไม่เหมือนกับเ้า ที่วันๆ ไม่ทำอะไร และ ยังเอาคำนินทา คำดูถูกมาฝากตระกูลอีก ”
เหยาหงซีมองไปทางเหยาฟู่เกินอย่างไร้อารมณ์แล้วพูดขึ้น “ ท่านพ่อท่านเกลียดข้า จนอยากให้ข้าตายเลยรึ” เป็เสียงที่ใครได้ฟังก็รู้สึกขนลุก และ รู้สึกหนาวขึ้นมาแปลก ๆ
“ ถ้าเ้าตายไปตระกูลนี้คงสะอาดขึ้น” เหยาฟู่เกินพูดขึ้นทันที ไม่แม้แต่จะหยุดคิดสักนิด
เหยาหงซียกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วถ้าคนอื่นมองคงคิดว่านางพยายามจะอดกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่ด้วยร่างกายที่กำลังสั่นมันปิดบังเื่นี้ไม่ได้
แต่ความจริงนางกำลังปิดบังรอยยิ้มที่ตัวสั่นเพราะใจกำลังเต้นรัวเร็ว นางกำลังตื่นเต้นอยู่
‘ ข้าถือว่าตัวเองได้ให้โอกาสรอดพวกเ้าแล้วเพราะคิดว่าเป็พ่อเ้าของร่างเดิม แต่เมื่อเ้าไม่้า ก็เตรียมรอรับอย่างอื่นแทนได้เลย’
ตอนนี้มันสมบูรณ์แล้วเหยาหงซีคนนี้มีเหตุผลอย่างสมบูรณ์ตามความคิดของนาง ที่จะทำให้นางลงมือได้อย่างเต็มที่