ยมทูตหมายเลข 0

  หลังจากเหตุการณ์รถเมล์สีชมพูวิ่งผ่านไปได้ 10 นาที แว่นก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้านขณะนั้นในสมองอันวุ่นวายและยุ่งเหยิง ในความคิดตอนนี้ภาพเหตุการณ์แปลกๆตลอด 3 เดือนที่ผ่านมาได้ผุดขึ้นมาให้เห็น ซึ่งแต่ละเหตุการณ์มันก็แปลกจริงๆนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็๲การข้ามทางม้าลายก็มักจะเจอรถเบนซ์ รถBMW จอดติดไฟแดงอยูเป็๲คันแรกแทบจะทุกครั้งที่ข้ามทางม้าลาย  น้ำหนักลดลงทั้งที่กินเท่าเดิม  มีความสุขเหมือนมีอะไรกับผู้หญิงตลอดเวลา  รู้สึกว่ามีคนเฝ้าดูตลอดเวลา

สิ่งที่เกิดเหล่านี้สร้างความทุกข์ใจมากเพราะว่าทำได้เพียงรับผลของเหตุการณ์เท่า  ไม่สามารถบังคับสิ่งเหล่านี้ได้เลย  มันคือปัจจัยภายนอกทึ่อยู่เหนือการควบคุมของตนเอง

  รถเมล์มาแล้วแว่นรีบวิ่งขึ้นเพื่อหาที่นั่งที่จะได้สงบจิตใจ เพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร บังเอิญ กรรมเก่า โชคชะตาหรือมีคนสรัางเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างสับสนปนเปกันไปหมด เมื่อลงรถเมล์ที่ป้ายเดิมเหมือนทุกวันแต่วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวานเพราะเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นตอนเย็น  เมื่อถึงบ้านก็นั่งคุยเล่นซักพักกับลูกพี่ลูกน้อง  แว่นก็เลยขอตัวไปนอนแต่ก็อดใจไม่ไหวเลยถามลูกพี่ลูกน้องทุกคนไปว่าเคยเห็นรถเมล์ที่มีสีชมพูทั้งคันมั้ย ลูกพี่ลูกน้องทุกคนบอกไม่เคยเห็นแถมยังบอกอีกว่าใครมันจะไปทาสีชมพู 

  หลังจากอาบน้ำอาบท่าแว่นก็นอน แต่เวลานี้กลับนอนไม่หลับจึงคิดจะลงไปคุยกับลูกพี่ลูกน้อง  ปรากฎว่ามีลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆมาอีก 3-4 คน กำลังนั่งคุยกันอยู่เมื่อทุกคนเห็นแว่นก็แทบจะถามพร้อมๆกันว่ายังไม่หลับอีกหรอ แว่นตอบกลับไปว่าใช่ครับ หนึ่งใน 5 คนที่นั่งคุยกันอยู่ก็หยิบยาจากกระเป๋าให้กินบอกว่าจะทำให้หลับง่ายขึ้น แว่นก็กินยาไปและก็ร่วมนั่งคุยกับลูกพี่ลูกน้องทั้งหลาย แต่แว่นกลับรู้สึกปวดหัวมากๆทุกๆคนจึงบอกว่าไปนอนบ้านพวกเขาดีกว่าอยู่กัน 2 คน ถ้ามีเหตุฉุกเฉินจะลำบากดังนั้นทุกคนจึงเดินทางไปบ้านของลูกพี่ลูกน้องเพื่อจะได้นอนกันคืนนี้

  ระหว่างทางแว่นคิดแต่เ๱ื่๵๹รถเมล์สีชมพูตลอดเวลา แว่นจึงโทรไปบอกแม่และน้องชายให้มาที่กรงเทพเผื่อจะลางานไปอยู่บ้านซัก 2-3 วัน เมื่อถึงบ้านญาติที่ลูกพี่ลูกน้องอยู่รวมกัน แว่นเดินไปหาป้า(เมียพี่ชายแม่)และแว่นก็เหมือนเหม่อลอยได้พูดกับป้าว่า

"ถ้าผมรับผิดชอบผมจะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ถ้าผมไม่รับผิดชอบผมจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง" หลังพูดจบแว่นก็งงกับตัวเองว่าพูดอะไรออกไปสงสัยจะมึนยาที่กิน แต่ทุกคนในบ้านที่ได้ยินต่างก็มีสีหน้า๻๷ใ๯แต่ไบ่มีใครพูดอะไรซักคำ บรรยากาศเคร่งเครียจถึงขีดสุดจนป้าต้องบอกว่าไปอาบน้ำมั้ยจะได้สดชื่นขึ้น  นี้คือจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงที่จะเกิดขึ้นต่อไปอีก 10-20 ปีข้างหน้า