ตอนที่ 1 สองพ่อลูก
ศรศิลป์ เด็กนักเรียนมัธยมปลายที่การเรียนก็ธรรมดาๆไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็พิเศษแต่เื่กีฬาโดยเฉพาะฟุตบอลเค้าเก่งฉกาจถึงขนาดติดตัวจริงของโรงเรียนได้ั้แ่เพิ่งเข้าม.4ด้วยซ้ำ ศรศิลป์เสียคุณแม่ด้วยโรคร้ายั้แ่ตัวเค้าอายุได้เพียงแค่ 5 ขวบเท่านั้นทำให้ศักดิ์ชัยพ่อของเค้าเลี้ยงดูเค้ามาเพียงลำพัง
ศักดิ์ชัยตอนหนุ่มใช้ชีวิตเกเรเป็นักเลงหัวไม้ต่อยตีมีเื่กับเค้าไปทั่วไม่เว้นวันเข้าออกคุกเป็ว่าเล่นแต่ดันไปตกหลุมรักกับนางพยาบาลคนสวยของโรงพยาบาลประจำจังหวัดชื่อว่า น้อยซึ่งน้อยก็ชอบพอกับศักดิ์ชัยอยู่จึงตกลงคบเป็แฟนกันก่อนพัฒนาความสัมพันธ์จนไปเป็ผัวเมีย
แต่หลังจากแต่งงานมีลูกกันศักดิ์ชัยก็ยังทำตัวสำมะเลเทเมาไม่เลิก มีอยู่ครั้งนึงทีเ้าตัวไปมีเื่กับนักเลงเ้าถิ่นโดนมีดฟันที่ใบหน้าจนเป็แผลเ้าตัวโกรธจัดเลยใช้มีดแทงเข้าไปที่ท้องนักเลงเ้าถิ่นคนนั้นเื่ถึงตำรวจเลยโดนจับเข้าคุก ระหว่างที่อยู่ในคุกน้อยก็มาเสียไปโดยที่เค้าไม่ได้ไปดูใจซึ่งทำให้เ้าตัวเสียใจมาก
พอออกจากคุกเค้าก็สัญญากับตัวเองว่าเค้าจะไม่กลับเข้าไปในนั้นอีกเด็ดขาดแล้วเค้าจะต้องเลี้ยงดูลูกชายให้ได้ดิบได้ดียิ่งกว่าเค้าศักดิ์ชัยจึงออกหางานสุจริตทำ แต่ไม่ว่าจะที่ไหนๆก็ไม่อยากรับอดีตคนคุกแถมยังมีแผลเป็บนใบหน้าเข้าทำงานแต่หลังจากพยายามบากบั่นหางานในท้ายที่สุดก็มีคนเห็นใจจ้างศักดิ์ชัยทำงานเป็กรรมกรอยู่ที่โรงสีข้าวแห่งนึงแล้วั้แ่วันนั้นศักดิ์ชัยก็หาเงินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวมาโดยตลอด
สองพ่อลูกอาศัยกันอยู่ในบ้านไม้สองชั้นที่เช่าอยู่อาจจะไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายแต่ก็พอจะอาศัยกันได้อย่างไม่อัตคัตจนเกินไป
“ไอ้ศรเอ็งเรียนยังไงของเอ็งเนี่ย ทำไมเกรดมันถึงได้ตกลงมาขนาดนี้วะ” ศักดิ์ชัยถามลูกชายที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้า
“พ่อครับแต่ผมก็พยายามเรียนเต็มที่แล้วนะครับ” ศรศิลป์ตอบ
“แต่ในใบเกรดเนี่ยมันไม่ได้บอกอย่างนั้นนี่หว่า” ศักดิ์ชัยมองลูกชายด้วยความเอือมระอาแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ ศรเอ๋ยพ่อก็ไม่ได้มีเงินมากมายมากองให้เอ็งนะพ่อมีก็แต่ร่างกายที่จะทำงานหาเงินส่งเอ็งเรียนจนถึงที่สุดนั่นแหล่ะถ้าเอ็งไม่ตั้งใจเรียนวันนึงเอ็งก็จะลำบากแบบพ่อนี่แหล่ะ เอ็งต้องไปเข้าเรียนมหาลัยให้ได้เข้าใจไหม”
“แต่ต่อให้ผมจะเรียนไม่เก่งแต่ถ้าผมได้โควตานักฟุตบอลผมก็จะเข้ามหาลัยได้นะครับ” ศรศิลป์เงยหน้าขึ้นมาตอบพ่อด้วยแววตาจริงจัง
“แต่พ่อไปคุยกับครูที่โรงเรียนเค้าบอกว่าอย่างน้อยๆเกรดเฉลี่ยของเอ็งต้องได้2.00 ขึ้นไปนะโว้ย ไอ้ลูกชาย” ศักดิ์ชัยตอบ
ชัยตอบ
ลได้ 2.00 ขึ้นไปนะยๆเกรดเผมได้
“อ้าวงั้นหรอครับ แล้วผมจะทำยังไงดีหล่ะเนี่ย แต่ไม่เป็ไรครับ พ่อเดี๋ยวผมจะตั้งใจเรียนมากขึ้นเดี๋ยวเกรดมันก็ดีขึ้นเองหล่ะครับ” ศรศิลป์ตอบ
“เฮ้อเอ็งนี่มองโลกในแง่ดีจริงๆนะ ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็ดีนะซิแต่พ่อว่าเดี๋ยวพ่อจะไปหาครูสอนพิเศษมาให้เอ็งก็แล้วกัน” ศักดิ์ชัยถอนหายใจก่อนตอบยาว
“ไม่เป็ไรหรอกครับพ่อผมเรียนเองได้”
“พ่อก็บอกอยู่นี่ไงหล่ะว่าเดี๋ยวพ่อจะหาครูสอนพิเศษมาให้”
“แต่ว่าพ่อครับมันจะสิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุนะครับ”
“เออน่าเื่เงินน่ะไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพ่อจัดการเองเอ็งน่ะสนใจแค่เื่เรียนไปอย่างเดียวก็พอ เข้าใจไหม”
“ข...เข้าใจแล้วครับ”
“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปไปกินข้าวกัน”
หลังจากกินข้าวเรียบร้อย พอศักดิ์ชัยอาบน้ำเสร็จศรศิลป์ก็เข้าไปอาบน้ำต่อทันทีแล้วทั้งสองพ่อลูกก็เดินขึ้นชั้นสองของบ้านเพื่อไปยังห้องนอน
พอศรศิลป์เข้านอนไปได้ไม่ถึงชั่วโมงดีก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมาจากห้องของศักดิ์ชัยแล้วก็ตามมาด้วยเสียงเดินลงบันไดแล้วก็เสียงเปิดประตูบ้านศรศิลป์รู้ได้ในทันทีว่าพ่อของเค้าไปที่ไหน รอเวลาผ่านไปซักพักเ้าตัวจึงเดินตามพ่อไปที่บ้านข้างๆผ่านรั้ว
850
