Loving Quarrel มีเรื่องจนได้รัก

"ยัยนั่นมันจะออกไปจากบ้านยังนะ"เมฆคิดในใจ ขณะนี้เมฆก็กำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านนัทและได้จ้องมองบ้านของเนเน่ไปด้วย เวลาผ่านไปไม่นาน

ประตูบ้านของเนเน่ก็ได้เปิดออก

"ยะ...แย่แล้วต้องอย่าให้สองคนนี้เจอกันเด็ดขาด"เมฆที่ไม่รอช้าก็ทักทายเนเน่

"อะ...อรุณสวัสดิ์เนเน่ จะไปโรงเรียนแล้วหรอ"

:"ใครใช้ให้มาทักฉันกัน แล้วนี่เธอมายืนอยู่หน้าบ้านของนัททำไม"

"อ๋อผมกำลังรอนัทน่ะ จะไปโรงเรียนด้วยกัน"เมฆที่ตอบคำถามของเนเน่ออกไปก็ตกใจทันที

"หะ!!!นี่เธอรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นบ้านของนัทน่ะ"เมฆได้เอ่ยปากถามเนเน่

"นี่เธอคิดว่าฉันจะไม่รู้หรอ เมื่อคืนคุยกันเสียงดังมากเลยนะ ฉันเองก็ตกใจเหมือนกันที่มีเพื่อนอีกคนมาอยู่ใกล้บ้าน"

"งะ...งั้นหรอ แหะๆ"

"ความแตกซะแล้ววว แต่เราจะให้นัทรู้ไม่ได้เด็ดขาด!"เมฆยืนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดกับเนเน่ออกมาว่า

"ไปโรงเรียนด้วยกันเถอะเนเน่!"เนเน่ที่ได้ฟังดังนั้นจึงบอกกับเมฆ

"จะทำไรก็เชิญ!!! แค่อย่ามาเดินใกล้ฉันก็พอแล้ว เข้าใจ๋?"เนเน่พูดเสร็จก็เดินจากเมฆไป

"เกือบแย่เลย เดี๋ยวไว้ขอโทษนัทเรื่องนี้ละกัน"เมฆคิดอยู่ซักพักและก็ได้เดินตามเนเน่ไปอย่างห่างๆ

"นายไม่อยากให้ผมรู้สินะเมฆ ฮะฮ่า ผมคงต้องตามน้ำไปก่อนละก่อนนะ"นัทที่กำลังแอบดูอยู่ในบ้านก็เดินออกมาจากเพื่อที่จะไปโรงเรียนเช่นกัน

ระยะห่างที่บ้านเมฆกับโรงเรียนถือว่าไม่ไกลมากประมาณ500เมตรได้ซึ่งต้องเดินข้ามถนนซัก2-3รอบ

"ตอนนี้หวานกำลังทำอะไรอยู่นะ คิดถึงจังเลยคืนนี้จะโทรไปคุยดีมั๊ยน้าา"เมฆที่เดินระหว่างทางก็พลางคิดถึงหวานผู้หญิงที่ตนเองชอบที่โรงเรียนเก่า

"ยัยเนเน่นี่นิสัยไม่เหมือนหวานเลยซักกะนิด ทำไมผมต้องมาเจอคนอย่างเธอด้วยเนี่ยแถมต้องนั่งข้างกันจนตลอดเทอมอีก"เมฆที่เดินไปพร้อมกับบ่นอยู่ในใจ

เมฆเดินตามเนเน่อย่างห่างๆก็เห็นว่าข้างหน้านั้นมีทางข้ามถนนและแน่นอนว่ารถกำลังสัญจรอยู่

แต่แล้วเมฆก็สังเกตว่าเธอนั้นยังไม่หยุดเดิน เมฆจึงรีบวิ่งไปทันที

เนเน่ที่กำลังก้าวขาลงไปถนนที่มีรถเคลื่อนผ่านอยู่มากมาย ก็ถูกเมฆดึงตัวออกมา

"นี่เธอ!!!"เมฆตะโกนใส่เนเน่

"เหม่ออะไรของเธอน่ะ กำลังจะถูกรถชนเข้าให้แล้วนะ"เนเน่ที่พึ่งได้สติก็ตอบกลับเมฆ

"เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ ก็เลยเพลียๆนิดหน่อย"เนเน่ก็ตอบเมฆด้วยเสียงที่ดูน่าเป็นห่วง เมฆที่ได้ยินดังนั้นจึงเอามือของตัวเองไปแตะ

หน้าผากของเนเน่

"เห้ย! เธอตัวร้อนจี๋เลยนะ เธอไหวมั๊ยเนี่ย"

"ฉะ...ฉัน วะ...ไหว"เนเน่ที่พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ฟุบหมดสติไปบนไหล่ของเมฆ

"อะไรของยัยนี่กันเนี่ย ป่วยแล้วยังจะมาโรงเรียนอีก ช่วยไม่ได้ละนะ"หลังจากนั้นเมฆก็อุ้มเนเน่มาโรงเรียนผ่านเด็กนักเรียนมากมายซึ่งทำให้เรื่องของเมฆที่อุ้มเนเน่มาโรงเรียนนั้นดังไปทั่วโรงเรียนในชื่อเจ้าชายกับเจ้าหญิง

"เห้อทำไมวันนี้มันซวยอย่างนี้เนี่ย"เมฆที่นั่งอยู่ในห้องพยาบาลก็ตัดพ้อขึ้นมา

"ขอบคุณเธอนะจ๊ะที่อุ้มแฟนที่เป็นลมมาถึงห้องพยาบาลขนาดนี้"อาจารย์ห้องพยาบาลกล่าวกับเมฆ

"ผมบอกว่าเธอไม่ใช่แฟนผมครับอาจารย์"เมฆก็ตอบกลับอาจารย์ที่กำลังแซวเมฆ

"จ้าๆๆ งั้นเธอนั่งเฝ้าเพื่อนเธอก่อนละกันนะ ถ้าเพื่อนเธออาการยังไม่ค่อยดีขึ้นก็นอนต่อได้เลย เดี๋ยวอาจารย์มา"อาจารย์พูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องทันที

"ทำไมเธอถึงต้องฝืนตัวเองขนาดนี้เนี่ย เป็นผู้หญิงที่ซื่อบื้อชะมัด"เมฆที่ง่วงนอนก็ฟุบหลับไปตรงเตียงของเนเน่

เวลาผ่านมาถึงช่วงพักเช้าเนเน่ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมึนงง

"เราสลบไปหรอเนี่ย มึนหัวจัง"เนเน่ที่พูดอยู่ก็สังเกตเห็นเมฆที่กำลังนอนฟุบอยู่ตรงเตียงเธอ

"อย่าบอกนะว่าเมฆพาเรามาถึงที่โรงเรียนน่ะ หมอนี่มันก็คนดีนี่นา"ระหว่างที่เนเน่จ้องมองเมฆที่นอนอยู่ เมฆก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เมฆเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาของเนเน่ที่มองเมฆอยู่เช่นกัน

"นี่เธอจะฝืนตัวเองทำไมกันนะ ถ้าป่วยทำไมไม่นอนอยู่บ้านกันละ หะ"เนเน่ที่ได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับเมฆอย่างหงุดหงิด

"ช่างฉันเถอะน่า!!ใครบอกให้เธอช่วยฉัน ฉันจัดการตัวเองได้"

"เอ๊ะนี่เธอ!!!เธอจะบ้าหรอ อยู่ดีก็หมดสติบนไหล่ผม ถ้าผมไม่อุ้มเธอมาโรงเรียน ป่านนี้ก็ได้นอนข้างถนนกันพอดีเซ่!!!"เนเน่ที่ได้ฟังวิธีการที่เมฆพาเธอมาโรงเรียนนั้นก็พาเธอโมโหขึ้นไปอีก

"หัะ!!!นี่นายอุ้มฉันมาโรงเรียนเลยหรอ นายจะบ้ารึเปล่า"

"มันเหลือวิธีอะไรนอกจากนี้รึเปล่าล่ะ พอละผมไม่อยากจะเถียงกับเธอแล้วละ อาการเธอก็ดีขึ้นแล้วด้วย"เมฆที่พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป

"อะไรของเขากันนะ ขอบคุณซักคำก็ไม่มี"เมฆที่เดินออกมาจากห้องพยาบาลก็ได้บ่นพึมพำกับตนเอง

เนเน่ที่กำลังนั่งอยู่ที่เตียง ก็หัวเราะออกมาด้วยความตลก

"ฮ่าฮ่าฮ่า หมอนี่ก็ไม่ใช่คนไม่ดีนี่นา"

ซักพักเธอก็หยุดหัวเราะพร้อมกับกล่าวขอบคุณเมฆที่ได้เดินจากไปแล้ว

"ขอบคุณนะเมฆ"....