.
.
..โรงพยาบาลแห่งหนึ่งบนพื้นโลก
“ผอ. คะ!! แย่แล้วค่ะ การรักษา แล้วก็ยาที่จ่ายให้คนไข้มันผิดไปหมด ตอนนี้คนไข้หลายรายกำลังอยู่ในภาวะวิกฤตค่ะ”
“มันเกิดขึ้นได้ยังไง!! แล้วหมอที่ดูแลล่ะ”
“ตอนนี้คุณหมอเข้าวอร์ดหมดแล้วค่ะ กำลังออกตรวจแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้ากันอยู่ค่ะ”
“รู้สาเหตุรึยังว่าเื่บ้านี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง”
“เบื้องต้นน่าจะเกิดจากข้อมูลการรักษาในระบบเครือข่ายเกิดผิดพลาดครับ”
“ข้อมูลการรักษาคนไข้เนี่ยนะ”
“ครับ”
“เท่าที่ทราบข่าว หลายโรงพยาบาลเองก็เจอปัญหาคล้ายกันกับเราแล้วครับ”
“ผอ. คะ!! ตอนนี้ห้องฉุกเฉินเกิดเื่วุ่นวายค่ะ คนไข้หลายคนเสียชีวิตแบบฉับพลันญาติๆ ไม่พอใจถามหาความรับผิดชอบอยู่ค่ะ”
“นี่มันวันอวสานโลกรึไง!!”
“ผอ. ค่ะ ท่านสุรพล ญาติของคนไข้ VVIP ขอเข้าพบค่ะ”
“ทำไม?”
“คุณพ่อของท่านสุรพลอาการทรุดลง..”
“ท่านสุรพล.. เดี๋ยวก่อนนะ ผมจำได้ว่าพ่อของท่านอาการดีขึ้นใกล้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
“ใช่ค่ะ แต่คำสั่งการให้ยามันถูกเปลี่ยนค่ะยาที่ให้ไปเร่งการเต้นของหัวใจ ก็เลย..”
“บ้าจริง!! รีบแจ้งสถานการณ์ฉุกเฉินไปที่กระทรวง ..เราคงรับมือเองไม่ไหวแล้ว”
“ครับ ผอ.”
.
..เรือนจำกลางขนาดใหญ่ของโลก
“วันนี้ทุกคนอยู่ในความเรียบร้อยดีนะ”
“ครับท่าน”
“พวกนายทำได้ดี พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจด้วยซ้ำ”
“ขอบคุณสำหรับคำชมครับ”
“…”
“ท่านครับ!! นักโทษทั้งหมด..”
“ทำไม?”
“พวกมันนอนไม่ได้สติกันทั้งหมดครับ!”
“หมายความว่าไง ไหนเปิดห้องนี้สิ”
…………..
“..ไม่มีลมหายใจแล้วครับท่าน”
“!!!!”
“นักโทษห้องนี้ก็เหมือนกันครับท่าน”
“ห้องนี้ก็ด้วยครับท่าน”
“ตรวจสอบแดนอื่น”
“..แดนอื่นก็ด้วยครับ”
“ต่อสายถึงท่านผู้บัญชาการ..เดี๋ยวนี้!”
“ครับท่าน!”
.
..ห้องประชุมของกองกำลังพิเศษ
“มีรายงานเข้ามาจากทุกมุมโลกครับท่าน”
“โนอาห์เริ่มลงมือแล้วสินะ”
“เป้าหมายคือสถานพยาบาลกับที่กักขังนักโทษ”
“สถานพยาบาล ผมเข้าใจว่ามันแฮกเข้าระบบฐานข้อมูลการรักษาแล้วเรือนจำล่ะ..”
“อาจจะเป็ทางระบบอากาศภายในเรือนจำ ถึงจะมีช่องระบายหมุนเวียนอากาศแต่โครงสร้างของห้องขังมักเป็ห้องแคบที่อากาศถ่ายเทได้ไม่สะดวก เข้าทางพวกมันที่ชอบใช้สารหลอนไม่ก็อาจจะเป็สารพิษที่ทำให้ถึงตาย”
“อาจจะเป็ไปได้”
“ตอนนี้กระทรวงความมั่นคงกับเครือข่ายโรงพยาบาลทั่วโลกกำลังเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด”
“พวกเราคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว จะมานั่งดูพวกมันโชว์ผลงานแบบนี้ไม่ได้”
“มีความคืบหน้าเื่พิกัดไหมครับ”
“ทางเรากำลังพยายามติดตามร่องรอยอยู่”
“ทำไมเราไม่ลองสำรวจด้วยอากาศยานไร้คนขับตรงพิกัดที่โนอาห์เคยปรากฎตัวเมื่อหลายปีก่อน”
“..ผมเห็นด้วย”
“ผมก็ด้วย”
“พวกเราที่อยู่ใกล้พิกัดจะรีบส่งพลขับที่มีความชำนาญออกบินสำรวจทันที”
“ทางเราจะคอยเตรียมกำลังรบ และอาวุธที่จำเป็ให้พร้อม”
“เอาล่ะ แยกย้ายกันปฏิบัติงานได้”
.
.
..อาณาจักรโนอาห์
..อาร์
การรู้ตัวก่อนล่วงหน้าว่าจะต้องตาย ไม่ได้ทำให้เราพร้อมตายขึ้นสักนิด..ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกหลังจากอิชะตัดบทสนทนาเพียงเสี้ยวนาที มันมากันห้าคน ดาหน้าเข้ามาแบบไม่แจ้งวัตถุประสงค์คนที่อยู่ด้านหน้าสุดวาดอาวุธขึ้นชี้ตรงมาทันที และยิง ..เจ็บจุกที่ท้องต่อให้เป็แค่ลมอัดจากกระบอกปืนแต่มันก็แรงมากพอให้ลำตัวที่ไม่มีอะไรป้องกันเกิดอาการ ผมกุมท้องตัวเองทันทีทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ไม่ได้แอคติ้งสักนิด เพราะเจ็บจริงๆ แถมยังมีของเหลวไหลซึมตามมือกลิ่นคาวคลุ้งบอกว่านี่เป็เืของจริง ผมมองหน้าของเพชรฆาต ตามทฤษฎีการโดนยิงแค่นี้ไม่ได้ทำให้ถึงตายในทันที ..ผมเป็หมอ ผมเรียนมามันเองก็คงรู้ว่าผมไม่ยอมแกล้งตายง่ายๆมันถึงได้ถีบผมให้ล้มลงนอนและยิงซ้ำแบบเืเย็น ..ที่เดิม เจ็บจนอยากจะร้องแต่ก็กัดฟันและเอียงคอพับ มือตกข้างตัวตามสูตร ผมกลั้นหายใจทันทีเพราะรู้ว่าทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาเพียงชั่วอึดใจ ผมก็โดนผ้าปิดหน้า และถูกยกขึ้นบนเปลหาม ผมตั้งสติเพื่อจดจำเส้นทางไม่คิดว่าตอนที่ต้องแอบกลับมาจะมีป้ายคอยบอกทางให้ ..ตลอดทางเดินเริ่มได้ยินเสียงบสนทนาที่มีความตื่นใแผนการของอิชะกำลังสั่นคลอนระบบของโนอาห์..ผมสนใจฟังเพียงเล็กน้อยแล้วก็กลับมาจดจ่อกับเส้นทางการเดินทางของตัวเองต่อทั้งตื่นตัวและตื่นเต้นไปกับการปลอมตัวเป็คนตาย
“จะไปไหน” มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น การเดินทางของผมสะดุดลง
“จะเอาไปที่ห้องพักศพ”
“งั้นเหรอ”
“...”
“..ใคร”
“มิสเตอร์ที่มากับคิล”
“ออ” ผ้าที่ปิดหน้าผมกำลังถูกจับให้เปิดขึ้น
“ตายแล้วแน่?” ผมกลั้นใจนิ่ง เพราะรับรู้ได้ว่าคนๆนี้กำลังยื่นหน้าลงมาใกล้เพื่อเช็คลมหายใจของผม แต่ถ้ามันจับชีพจรที่คอความลับคงแตก ..ผมคงได้ตายจริง
“สองนัด” ผ้าที่คลุมร่างผมถูกกระชากออกเพื่อเปิดให้ชายผู้ขี้สงสัยดู
“อืม ยังไงก็ตายสนิทสินะ ..เสียดายจัง”
“...”
“..ไปได้” ผมถอนใจโล่งเมื่อผ้าปิดหน้าของตัวเองอีกครั้ง
ผมสูดอากาศเข้าปอดทันที เมื่อเสียงของประตูถูกปิดลง และรอบตัวเหลือแต่ความเงียบสงัดผมค่อยๆ เปิดผ้าขึ้น ..เหมือนห้องเก็บศพในโรงพยาบาลแสงไฟสีขาวอมฟ้าถูกเปิดไว้เพียงหนึ่งดวง ผมเปิดผ้าออกและลุกขึ้นนั่งเมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนี้แล้วแต่พอมองไปรอบตัวก็อดใไม่ได้.. ศพไม่ต่ำกว่าสิบกำลังนอนรอการกำจัดอยากจะสำรวจดูว่าตายเพราะอะไร..แต่นี่ไม่ใช่เวลา ผมพุ่งตัวไปที่ประตูทันทีแง้มมันออกเพียงนิดเพื่อมองสถานการณ์ด้านนอก ..ไม่มีใครอยู่ ผมรีบออกเดินไปตามทาง..เดินตรงสิบเมตรแล้วเลี้ยวซ้าย อีกห้าเมตรเลี้ยวขวา อ๊ะ.. มีพวกมันกำลังเดินมาผมเดินหลบฉากเลี้ยวไปอีกทาง ..น่าจะทะลุถึงกันได้ ผมเดินตรงต่อไปตามที่คิดแต่กลับเจอทางที่ต้องเลี้ยวต่อไปอีกด้าน ถ้าเลี้ยวต่อไปต้องหลงแน่ ..จู่ๆก็มีเสียงเดินเท้าใกล้เข้ามา ผมตัดสินใจเปิดประตูของห้องที่อยู่ขวามือ และหายเข้าไปในเงามืดของห้องภาวนาให้ไม่หนีเสือปะจระเข้ ..แต่แต้มบุญผมคงไม่มีเพราะทันทีที่ปิดประตูลงก็รู้สึกได้ว่าที่หลังคอมีท่อนเหล็กเย็นจ่ออยู่
“...”
ผมไม่รอให้พวกมันเปิดบทสนทนา หันหลังและคว้าเข้าที่กระบอกปืนก่อนจะถีบส่งเ้าของเดิมของปืนให้กระเด็นออกไปไกลแต่ก็ดันมีพวกของมันอีกคนเตะเข้าที่ท้องของผมจากด้านข้าง ..ปืนหลุดจากมือลอยตกไกลออกไปอาการจุกจากแรงอัดของะุปืนปลอมยังไม่ทันหายสนิทก็ถูกเสริมอาการเข้าที่ซี่โครง ..เจ็บจนตัวงอร่างของผมถูกซัดกระแทกเข้ากับประตูแข็ง มันตามเข้ามาจะซ้ำหมัดเข้าที่ท้อง แต่ผมอาศัยความไวพลิกตัวครึ่งรอบเพื่อหลบมือของมันกระแทกเข้ากับวัสดุแข็งเต็มๆ ผมจับประตูเปิดออกทันทีอยู่ตรงนี้ต่อไม่ได้แล้ว พวกของมันจะต้องตามมาเพิ่มแน่ แค่สองคนผมน่ะไหว แต่ภารกิจที่สำคัญกว่ากำลังรอผมอยู่ไม่มีเวลาจะอยู่เล่นกับพวกมัน ..แทนที่พวกมันจะปล่อยให้ผมจากไปง่ายๆไอ้คนแรกที่โดนผมถีบดันลุกขึ้นได้และคว้าเอามือของผมไว้ แต่เพราะเืที่เปื้อนมือผมเลยหลุดจากการจับกุม มันโดนผมยันด้วยเท้าอีกรอบส่วนเพื่อนของมันอีกคนที่โผเข้ามาล็อกตัวผมไว้ ผมจัดการอัดศอกเน้นๆเข้าที่ท้องของมันบ้าง ..ทีที่หนึ่งมันยังทน ..ทีที่สองมันก็ยังไหว จนทีที่สามมือมันถึงหลุดออกจากลำตัวของผม ..ผมหอบเหนื่อยเพราะการออกแรงรู้ลิมิตของตัวเองดีว่าคงสู้ต่อได้อีกไม่นานแน่ ทั้งร่างกายก็ยังไม่หายดีจากศึกที่มีต่อเนื่องผมรีบกลับหลังหันไปหาทางออก ขาสองข้างเริ่มอ่อนแรง หวังว่าพวกมันจะไม่อึดมากไปกว่านี้และขออย่ามีใครมาเติม ..หึ คำอ้อนวอนไม่มีผลใดๆตัวของผมปะทะเข้ากับร่างแกร่งของใครสักคนที่ยืนขวางอยู่นอกประตูนั่น..มันดันตัวผมให้กลับเข้ามาในห้อง คิดจะปิดประตูตีแมวอย่างผมรึไง ไม่มีทาง ผมเงยหน้าขึ้นมองร่างมันอย่าคิดว่าจะยอมตายง่ายๆ ผมง้างหมัดกะต่อยเข้าที่ท้องเต็มแรง แต่ก็ต้องชะงักเพราะเ้าของร่างนี้คือคิว..มันผลักผมให้พ้นทางก่อนจะพุ่งเข้าเคลียร์โจทย์ของผมทั้งสองคนที่ยังไม่ยอมสลบสักที..มันทำภารกิจเสร็จภายในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนจะพาผมออกจากห้องและลากผมให้เดินตามมันกลับมาที่ห้องของตัวเองอย่างปลอดภัยจนกระทั่งเราทั้งสองคนเข้ามาแอบอยู่ในตู้เก็บของสำเร็จตามแผนที่อิชะวางไว้ให้
“ไปทำอะไรโง่ๆ ตรงนั้น”คำทักทายแรกจากคิวหลังจากที่ผมเริ่มกลับมาหายใจได้เป็ปกติ
ผมไม่มองหน้ามัน รีบเปิดโน๊ตบุ๊คที่อยู่ข้างตัวจะพูดว่าข้างตัวก็ไม่ถูก เพราะตอนนี้ข้างตัวผมไม่เหลือที่ว่างด้วยซ้ำขนาดที่จะเหยียดขาก็ไม่มีเพราะไอ้คนร่างั์ดันเข้ามากินพื้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของผม ขาของเราสองคนอยู่ในสภาพทำมุมประมาณร้อยสิบเจ็ดองศาและวางงอซ้อนกันอยู่ ..ไอ้คิวขยับเข่าดันเข่าของผม เมื่อเห็นว่าผมไม่สนใจจะตอบมันทำแบบนั้นอยู่หลายทีจนผมต้องยอมแพ้ “..หลงทาง”
“..หลงทาง อยากจะขำ”
“งั้นก็ช่วยขำเงียบๆ ฉันต้องใช้สมาธิ” ..ได้ผล คิวเงียบและนิ่งไปผมกลับมาตั้งสติกับการแฮกระบบ มันไม่ได้ง่ายเหมือนในหนัง การเขียนโค้ดหรือภาษาคอมมันต้องใช้เวลา แต่ผมก็ต้องทำมันให้ได้ภายในสามชั่วโมงไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเป็สามชั่วโมง แค่ตั้งใจและทำให้ได้ก็พอ ชะตาของโลก..อยู่ในมือของผมคิดงั้นนะ ..ถึงระบบไฟร์วอลล์จะถูกปิดการทำงานไว้ แต่การท่องออกไปโลกภายนอกโดยต้องไม่ระบุตัวตนระบุไอพีแอดเดรสไม่ใช่เื่ง่าย คิดเผื่อไว้.. ระวังคนในของโนอาห์ไว้บ้างก็ดี ถ้าพวกมันรู้ว่าคนในเป็คนส่งข่าวออกไปอิชะอาจจะเดือดร้อน ผมกำลังคิดอะไรเยอะไปหมด นอกจากโค้ดที่ต้องเขียน ในหัวก็แยกส่วนคิดว่าจะส่งข้อความอะไรออกไปและส่งถึงใคร ..กล่องข้อความมุมขวาล่างของจอเด้งแจ้งเตือนจากระบบโนอาห์ดาวเทียมและระบบป้องกันตัวเองจะกลับมาใช้ได้ในอีกสามสิบนาที ..กดดันทั้งเวลาสถานการณ์ และสถานที่ ผมพิมพ์โค้ดได้ไม่ถนัดมือ เพราะโน๊ตบุ๊คถูกวางอยู่บนต้นขาในมุมห้าสิบองศาความเร็วในการป้อนคำสั่งเลยไม่ค่อยลื่นคล่อง
.
..คิล
การนั่งจ้องมองเด็กนี่ในเวลาแบบนี้..รู้สึกดีแปลกๆ ยิ่งพื้นที่ที่ใช้ร่วมกันมันคับแคบยิ่งทำให้ได้ใกล้ชิดสีหน้าเคร่งเครียดที่แสงสีฟ้าอ่อนของจอกำลังสะท้อนทำมุมส่งให้เด็กนี่มีความน่ามองมากขึ้นไปอีกคิ้วโด่งกำลังขมวดขด ดูจากตำแหน่งที่วางโน๊ตบุ๊ค..คงไม่สะดวกเท่าไหร่นึกยังไงไม่รู้ถึงได้เอามือไปจับข้อเท้าของคนตัวเตี้ยกว่าให้ยืดเหยียดออกมาเต็มความยาวส่วนตัวเองก็หนีบเข่าจนชิดติดผนังตู้ มันเงยหน้าขึ้นมอง ทำหน้าสงสัย ..ตอนนี้อยากทำอีกอย่างรู้ตัวอีกทีก็ตอนนิ้วชี้ของตัวเองยื่นไปััเข้าที่ระหว่างกลางของคิ้วคู่คมมันคลายตัวออกเป็ปกติก่อนจะถูกผูกเป็ปม ..แวะสบตามัน แถมมันเองก็มองตอบ ชักไม่ค่อยดีใจไหวแปลก ยิ่งไปมองมันนานขนาดนี้ ..เสียฟอร์ม
“อิชะบอกให้ฉันมาดูแลนาย” พูดจบก็หลบตามองไปทางอื่นถึงจะมีแค่ผนังไม้ทึบกับช่องเล็กๆ ของรอยต่อประตู
“..งั้นเหรอ” เด็กนั่นตอบ เหมือนจะเห็นรอยยิ้มของมันจากหางตา..รู้สึกดี
“ไม่รู้หรอกนะว่ากำลังทำอะไร”
“…”
“แต่ช่วยรีบๆ หน่อย ฉันหิวข้าว”
“ก็นึกว่าหิวกูซะอีก” ไอ้เด็กนั่นพูดทั้งที่ก้มหน้าทำงานตรงหน้าต่อรู้สึกหายใจไม่คล่อง จะตอบโต้ก็..
“ไม่ต้องพูดอะไรมาก รีบๆ ทำงานไป อย่าทำให้อิชะต้องผิดหวัง”
“ดูมึงจะเทิดทูนอิชะ?”
“ก็อิชะเป็คนดูแลฉันมาตลอด”
“…” จู่ๆ หน้าของมันก็เปลี่ยนเป็ตึงเครียด แล้วก็เงียบไปหยั่งกับใครไปปิดสวิตช์..อารมณ์ไหนของมัน เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่ หรือจะโกรธ ..โกรธงั้นเหรอ ..ไปทำอะไรให้โกรธตอนไหนไม่ชอบแบบนี้เลยแหะ
“เงียบทำไม”
“…”
“ฉันถามว่..”
“ก็ตั้งใจทำงานอยู่ อิชะของมึงจะได้ไม่ผิดหวัง”
“…”
……………..,,.
“..โกรธฉันรึไง”
“ทำไมกูต้องโกรธ”
“ก็เพราะนายรักฉันมากก็เลยหงุดหงิดที่ฉันเอาแต่พูดถึงอิชะ”เด็กนั่นเงยหน้าขึ้นจากจอและจ้องตรงมา ดวงตาจริงจังเอาเื่ ..น่ากลัว
“อย่าหลงตัวเองให้มาก เพราะมึงคนนี้..ไม่ใช่มึงคนนั้น”
“…” ..รู้สึกเจ็บที่หัวใจ ผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก เด็กนั่นพูดเสร็จก็ก้มหน้าทำงานต่อไม่สนใจกันสักนิด โธ่เว้ย!!
.
..อาร์
ไอ้บ้าคิว!
..แต่ละคำที่พูดออกมาโคตรน่าต่อยให้ถึงขั้นต้องหยอดน้ำข้าวต้ม ถ้าไม่ติดว่างานตรงหน้าสำคัญกับมนุษยชาติ..ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ใช่..กูหงุดหงิดที่มึงเอาแต่พูดถึงอิชะ ..ตั้งสติไว้ไอ้อาร์ไม่รู้ว่าอีกสามสามชั่วโมงต่อจากนี้จะเป็หรือจะตายก็ไม่รู้ แต่ที่รู้นี่คือภารกิจและความรับผิดชอบครั้งสำคัญการทำลายล้างคนจำนวนมากจะเกิดขึ้นถ้าโนอาห์ยังอยู่ มันเลยไม่ใช่เวลาจะมามัวสนใจเื่ของตัวเอง..โอเค สร้างโกสต์แอดเดรสเรียบร้อย แทรกตัวผ่านระบบของโนอาห์สำเร็จ ข้อความมีพร้อมอยู่ในหัวแต่จะส่งถึงใคร? ถ้าส่งไปที่กองกำลังพิเศษ กองทัพ หรือแม้แต่พ่อ.. คงต้องผ่านการตรวจสอบที่วุ่นวายหลายขั้นตอนแต่ถ้าเป็พลเรือนที่น่าเชื่อถือ และไว้ใจได้ ..นึกออกอยู่คนนึง
.
..โรงพยาบาล B
..ห้องทำงานหมอชิน
การทำงานในวันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาที มีแต่เื่ท้าทายความสามารถเพราะความเป็ความตายล้วนอยู่ในมือ ไม่มีอะไรน่าเบื่อในเื่ของการทำหน้าที่ แต่ที่แย่คือสภาพของหัวใจเมื่อไหร่อาร์จะกลับมาทำงาน รอบนี้หายหน้านานเกินไป แรงบันดาลใจในการมาทำงานเลยพลอยบางไปด้วยถึงจะรู้ว่าอาร์มีใครแล้ว แต่แค่ได้เจอหน้า ได้พูดคุย ก็รู้สึกดีมากแล้ว ไม่รู้ตอนนี้ฝึกซ้อมหรือปฏิบัติภารกิจอยู่ที่ไหนหวังว่าจะไม่เจ็บไม่ป่วย ..เสียงเตือนว่ามีเมลล์เข้า อืม จดหมายยืนยันการเข้าร่วมสังเกตการณ์งานวิจัยการถ่ายเทความทรงจำจากสมองเป็การศึกษาที่น่าสนใจมาก มีความเป็ไปได้ แต่คงไม่ง่าย มันอาจเกิดขึ้นได้แต่คงไม่เกิดขึ้นใน่ชีวิตที่เหลืออยู่อีกเมลล์นึงก็ข่าวประชาสัมพันธ์งานใหญ่ของแพทย์ด้านสมอง นำเสนอนวัตกรรมใหม่ๆในการรักษาผู้ป่วย ..จัดขึ้นที่ประเทศเดียวกัน ถ้าเวลามันได้ก็น่าเข้าร่วม ..ส่วนช่องเมลล์ขยะมีเข้ามาได้ทุกวัน จะไม่เปิดเช็คก็ไม่ได้ เพราะอาจมีบางเมลล์ที่สําคัญหลงรอดไป..อืม มีมาจากเว็บไซต์โฆษณาขายสินค้า จากเว็บข้อมูลข่าวสาร ..แล้วก็เมลล์ที่ระบุชื่อว่า‘ผมยินดีที่มีพี่หมอเป็ต้นแบบ’ จาก คนคลั่งไคล้ในสมอง ..พี่หมอเหรอ? แค่อ่านก็รู้สึกดีคําเรียกที่อยากได้ยินจากปากอาร์ ยิ่งบอกว่า ‘คลั่งไคล้ในสมอง’ นี่มันอาร์ชัดๆ ..ผมคลิกยืนยันการเข้าถึงข้อมูลทันทีไม่รู้ว่าจริงๆ ถูกส่งมาจากใคร แต่มันก็น่าสนใจมากพอที่จะเปิดเมลล์ดู
‘ขอบคุณที่เปิดอ่าน ไม่มีเวลาอธิบาย แจ้งพิกัด XXX ถึงพ่อด่วน!!’ - R_ER
เป็เมลล์จากอาร์แน่ๆ ไม่รู้ว่าเื่อะไร แต่เดาได้ว่าต้องเป็เื่ร้ายแรงและ้าความปลอดภัยในการส่งข่าวสูงถึงขนาดต้องส่งเมลล์หาคนนอกแทนที่จะเป็ทางกรมทหาร ..อาร์ไว้ใจผมผมเป็คนที่อาร์คิดถึงในเวลาที่เดือดร้อน ..หัวใจพองโต รู้สึกภูมิใจในตัวเองผมยิ้มอยู่คนเดียวขณะที่มือก็ยกหูโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะติดต่อหาฝ่ายบุคคลของโรงพยาบาล
“ผมหมอชินนะ ผมกวนขอเบอร์คนในครอบครัวของหมออาร์ ..ถ้าไงผมขอตอนนี้เลยนะครับ..เป็เคสที่รอไม่ได้”
.
..อาณาจักรโนอาห์
..อิชะ
“ทําไมถึงเป็สามชั่วโมง?” ผมถามคีย์หลังจากที่เราหายหอบเหนื่อยผมกําลังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมอกอุ่นของคีย์ ถือโอกาสเช็คอัตราการเต้นของหัวใจของคนร่างบางไปด้วยในตัว..ยังไงก็กลัวอยู่ดีว่าความสุขที่ได้มาอาจไม่คุ้มค่าหากชีวิตต้องอยู่ในความเสี่ยง..ยังเป็ปกติ ผมหายใจโล่ง
“..ฉันคํานวณไว้แล้ว ทั้งเวลาที่หมออาร์จะต้องใช้แล้วก็เวลาที่ฉันจะยื้อพ่อไว้ได้”
“...” ผมเงยหน้ามองคีย์อยากมองหน้าคนที่เพิ่งให้ความสุขทั้งกับร่างกายและจิตใจของตัวเองภายใต้สีหน้าที่แสนจะเรียบเฉย ผมััได้ถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่..คีย์ลูบหัวผมเบาๆ ก่อนจะตอบ
“ฉันคิดไว้แล้วว่าคนอย่างนายอาจจะทําเื่แบบนี้เข้าสักวัน”
“ทําไม..” ผมถามคีย์ ไม่เข้าใจว่าทำไมคีย์ถึงคาดการณ์ว่าผมจะทำผมว่าผมไม่เคยหลุดพิรุธอะไรสักนิด
“เพราะนายเป็นาย.. เป็คนที่ปรารถนาดีกับคนทุกคน และเคารพในสิทธิ์ของใครใครอะไรที่นายคิดว่าผิด ..นั่นคือผิด และบังเอิญนายเป็คนดี สิ่งที่พ่อของฉันทํา..เลยเป็เื่ที่นายรับไม่ได้ เพราะมันผิด”
“ไม่ถูกทั้งหมด”
“..ฉันรู้ ที่นายทําเื่ทั้งหมดนี่ก็เพราะฉัน เพราะพ่อเลือกคิล..ถูกไหม”
“อืม” ผมกระชับแขนของตัวเองที่พาดวางอยู่ที่แผ่นหลังของคีย์ให้กอดกระชับคีย์มากยิ่งขึ้น..คีย์รู้ใจผม
“..วันนี้คงเป็วันที่ยาวนาน และไม่รู้ว่าจะจบลงยังไง”
“...”
“แต่แค่ฉันมีนายอยู่ข้างๆ ไม่ว่ามันจะสิ้นสุดลงแบบไหน ฉันก็พร้อม”
“อืม เหมือนกัน”
.
..ห้องวิจัยโคลนนิ่ง
“ด็อกเตอร์!!”
“มีอะไร”
“ความดันแล้วก็อุณหภูมิภายในแล็บโคลนเปลี่ยนไปครับ..”
“?”
“ตอนนี้แคปซูลมนุษย์โคลนร่างสมบูรณ์เริ่มมีปฏิกิริยาที่ไม่ค่อยดี..ผมคิดว่าด็อกเตอร์ควรไปดู”
“มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่”
“คาดว่าจะเมื่อประมาณชั่วโมงที่แล้วครับ”
“ทําไมไม่มีเสียงเตือนจากระบบ ใครเป็คนดูแล!”
“ผมเองครับด็อกเตอร์ ผมเฝ้าอยู่ที่ห้องมอนิเตอร์ตลอด แต่ไม่มีสัญญาณเตือนครับ”
“รีบเพิ่มความดันอากาศ ปรับอุณหภูมิ เตรียมยากระตุ้น”
“ครับ”
“..แล้วก็แจ้งท่านประธาน!”
“...”
.
..ห้องทดลองสารเคมี
..เขตอันตราย
“รีบปิดวาล์วระบายอากาศเร็วเข้า!!”
“ครับ”
“นี่หน้ากากกันแก๊สพิษครับหัวหน้า”
“โอเค นายรีบไปกดปุ่มแจ้งเตือนฉุกเฉินเพิ่มเป็เลเวลเจ็ด ส่วนนาย เปิดการทํางานดูดอากาศพร้อมระบบกรองแล้วก็นาย รีบรายงานไปที่หอควบคุมชั้นบน บอกให้ปิดประตูนิรภัยระดับสามห้ามใครเข้าใครออกเด็ดขาด”
“แล้วพวกเราล่ะครับหัวหน้า”
“อยู่แก้ไขสถานการณ์ตามหน้าที่ ถ้าเคลียร์ไม่ได้ไม่ใช่แค่พวกเราจะตาย แต่ทุกคนในโนอาห์จะไม่มีชีวิตรอด”
“!!!!”
.
..ห้องทํางานประธานโนอาห์กรุ๊ป
“มีความเสียหายเกิดขึ้นหลายจุดครับ”
“...”
“ระบบความปลอดภัย เน็ทเวิร์ก ห้องวิจัยโคลนนิ่ง ห้องทดลองสารแล้วก็..”
“รู้ใช่ไหมว่าฝีมือใคร”
“..เอ่อ”
“คีย์กับอิชะสินะ..”
“ยังไม่มีข้อมูลครับท่านประธาน ..ว่าเป็คุณคีย์”
“...”
“จะเอายังไงดีครับท่านประธาน ลูกแท้ๆ ของท่านอยากเล่นบทฏ”
“คุณโทนี่คิดว่าผมควรจะทํายังไง”
“..ถ้าเป็ผม เนื้อร้ายที่ไม่มีประโยชน์ก็ต้องตัดทิ้ง”
“ท่านประธานครับ! เลิกฟังคนๆ นี้เถอะครับ”
“คุณทิม.. ผมตัดสินใจเองได้”
“...”
“บอกทุกฝ่ายให้แก้ปัญหาในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบให้ดี”
“ครับท่านประธาน”
“..ส่วนคุณโทนี่ ผมมีเื่จะวานหน่อย”
“ขอเื่สนุกๆ หน่อยนะครับ”
“ผมว่าคุณรู้อยู่แล้ว ว่าคุณควรจะทําอะไร”
“...”
.
..อาร์
ผมปิดฝาของโน๊ตบุ๊คลงส่งเมลล์ถึงคนที่น่าจะไม่อยู่ในข่ายถูกติดตามอย่างหมอชินเรียบร้อยอยากจะส่งถึงคนอื่นด้วย แต่เวลาที่นับถอยหลังของระบบป้องกันมันเร็วขึ้นกว่าที่ระบุตอนแรกแค่ส่งหาหมอชินได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่ภาวนาให้หมอชินเปิดอ่านและทําตามที่ผมขอไปในเมลล์ ..เฮ้อผมเป่าลมออกจากปาก การใช้สมองในสถานการณ์ที่บีบคั้นช่างเปลืองพลังงาน..ล้าเหลือเกิน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวในตู้เก็บของผมเงยหน้ามองคิว มันมองมาด้วยสายตาที่มีแต่คําถาม
“มีอะไร”
“ทํางานเสร็จแล้ว?”
“อืม ใช่”
“ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย เื่ของฉันกับนาย”
ผมมองเวลา ..มันผ่านมาได้สักสองชั่วโมงั้แ่ผมโดนยิงแบบหลอกๆระหว่างนี้เราคงทําอะไรไม่ได้ นอกจากรอ.. ก็ดี ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลําพังแค่สองคนสักที“..กูเป็ลูกของนาย ขณะที่มึงเป็ทหารรับใช้ในบ้าน มีอยู่วันนึง มึงเมา กูก็เมา..เราก็เลย..พลาด” ..ไม่อยากจะบอกความจริงว่าตอนนั้นผมชอบมันอยู่ก่อนแล้ว ก็แค่บังเอิญมีแอลกอฮอล์เป็ตัวกลางได้บรรยากาศที่พาไป
“...”
“ทั้งกูทั้งมึงเป็หน่วยลับในกองกําลังพิเศษ เราทํางานด้วยกันอยู่ด้วยกัน จนวันนึง คีย์ไปพาตัวมึงกลับมา เพราะมึงเป็โคลนต้นแบบที่ประสบความสําเร็จที่สุดและกูก็มาเพื่อพาตัวมึงกลับไป”
“ทําไมถึงยังมา ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็แค่โคลน”
“จะให้กูทํายังไง”
“…”
“ถ้ามึงรักคนคนนึงไปแล้ว มึงจะไม่สนหรอกว่าเขาเป็ใครต่อให้เขาไม่ใช่มนุษย์ ..ใจของมึงก็จะยังยืนยันว่าจะรัก”
คิวมองผมด้วยสายตาสลด “..ฉันเสียใจที่จําอะไรเกี่ยวกับนายไม่ได้”
“..ไม่สักนิดเลยสินะ”
“ใช่”
“…”
“..แต่ฉันก็รู้สึกดีกับนายมากกว่าคนทั่วไป อยากปกป้อง อยากมองอยากอยู่ใกล้”
คิวกำลังพยายามปลอบใจผม “…”
“ถ้านายไม่รังเกียจ ฉันก็พร้อมที่จะรู้จักนายให้มากกว่านี้”
ผมพยายามห้ามนํ้าตาไม่ให้ไหล ผมคงไม่มีวันได้คิวคนเดิมกลับมาความทรงจําที่เคยมี.. ่เวลาดีๆ ที่เคยแชร์ร่วมกัน ความผูกพันธ์ระหว่างปฏิบัติภารกิจนาทีเสี่ยงเป็เสี่ยงตายที่เคยเผชิญมาด้วยกัน หรือแม้แต่โมเม้นท์ในวันที่เราสารภาพความในใจ..ถูกลบจนไม่เหลือ แล้วกับคนๆ นี้ ที่เป็คิว เหมือนคิว มีทุกอย่างที่ใช่คิวผมควรจะดีใจไหมที่เขาคนนี้ยังอยากจะรู้จักผม การนับหนึ่งใหม่กับคนๆ เดิมมันน่าดีใจหรือน่าเสียใจกันแน่ คิวยื่นมือมาเช็ดนํ้าตาที่ค่อยๆ ซึมไหล “ขอโทษจริงๆที่จําไม่ได้”
“...” ผมเบือนหน้าหนี ในใจทั้งเจ็บทั้งจุก ไม่รู้จริงๆว่าตัวเองจะทำใจให้ยอมรับความจริงนี้ได้ไหม
“จริงๆ นายควรดีใจนะที่มีคนเพอร์เฟคอย่างฉันมาสนใจ”
“…” ไอ้คนหลงตัวเอง..
“ใครจะรู้ อนาคตฉันอาจจะกลายเป็โคลนไอดอลของโลกที่ใครๆก็ต้องต่อคิวเข้าพบ”
“..ไม่ก็ไปเป็แนวหน้าในสนามรบ”
“รับรองว่านายจะได้ยืนอยู่ข้างๆ ฉันตรงนั้นแน่”
“อยากให้กูอยู่ใกล้ตัวขนาดนั้น?”
“ใช่ เพราะนายทําตัวให้ฉันอยากอยู่ใกล้” คิวยิ้ม ผมมองมัน นิสัยทะเล้นกวนตีนที่ไม่เคยเปลี่ยนไปไม่ว่าจะเป็คิวเวอร์ชั่นไหน..ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ใช่ ผมนับหนึ่งใหม่ได้ ตราบใดที่คนตรงหน้ายังเป็คิว ..คิวโน้มตัวมาข้างหน้า มือที่เช็ดนํ้าตาให้ผมเมื่อก่อนหน้านี้ช้อนประคองอยู่ที่หลังคอผมปล่อยให้แรงรั้งจากคิวดึงให้ตัวเองโอนอ่อนเข้าใกล้ แม้สถานที่จะคับแคบ.. ก็ไม่ได้เป็อุปสรรคให้ผมกับมันหยุดลดระยะห่างระหว่างกันแต่แล้วจู่ๆ ประตูของตู้เก็บของก็ถูกเปิดออก
“โอ๊ะโอว ถูกจับตัวได้ซะแล้ว”
“!!” / “!!!”
“กว่าจะหาเจอ ทำเอาผมเหนื่อยเลยนะครับหมออาร์”
“โทนี่ ฉิน!!”
“ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกของความจริง..ที่แสนโหดร้าย”
.
.
.
1K
![[แฟนฟิค]Regressor Instruction Manual(คู่มือการใช้งานผู้ย้อนเวลา)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682237369_28946168.webp)
