ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

"ณัชชาเธอเป็นคนโลภและพ่อเลี้ยงคนเดียวยังไม่พอตอนนี้คือผู้กำกับอีก"“ณัชชาสงสัยว่าเธอจะออกจากแวดวงบันเทิงในเร็วๆนี้แหละ”"มาวินหลุดออกจากกรงเล็บของแม่เสือสาว"“มาวินมาดูนี่สิ คนที่คุณชอบสลับรางเก่งเป็นอย่างไร”"ผู้กำกับยังไม่รู้จักเธอดีพอ ดูใบหน้าที่แท้จริงของเธอ""พ่อแม่ของเธอไม่สั่งสอนเหรออย่างไรหรือว่าตายหรือยัง"ดวงตาของณัชชากระโดดขึ้นมองไปที่ความคิดเห็นต่อไปบนเฟสบุ๊คของเธอและรู้สึกว่าเส้นประสาทเริ่มบาดเจ็บอีกครั้งเธอแค่อยากมีปีใหม่ที่ดีและมั่นคงอาทิตย์เดินเข้ามาและเห็นณัชชานอนอยู่บนเตียงและถอนหายใจ“ เป็นอะไรไป เจ็บแผลหรือเปล่า?”ณัชชาโยนโทรศัพท์มือถือของเธอและ "เป็นข่าวดังอีกแล้ว"ทุกคนเห็นณัชชาเมื่อเธอวิ่งไปที่อีกด้านของชายหาด และเมื่อเธอปีนขึ้นไปบนโขดหินเธอแทบไม่เห็นใครเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนถ่ายภาพจากท้องฟ้าอาทิตย์เปิดภาพบันทึกและส่งไปยังไลน์ของเขา เขามองไปที่มันอย่างเป็นกลางและพูดว่า "มันก็เป็นรูปที่สวยดีนะ"“มันไม่ใช่ประเด็น” ณัชชาเลิกคิ้วและประคองคางของเธอ “ ถ้าฉันรู้ว่าสุสานบรรพบุรุษของฉันอยู่ที่ไหน ฉันจะรีบไปเผาทันทีเลย”ณัชชาไม่สนใจที่ชาวเน็ตพูดจาพาดพิงเกี่ยวกับพ่อกับแม่ของเธออย่างไร ไม่ว่าพวกเขาจะตายหรือไม่ก็ตาม แต่เธอไม่ชอบที่จะเก็บเอาเรื่องพวกนี้มาแบกไว้ในสมองของเธอมันไม่สำคัญมานานแล้ว“คุณต้องการให้ผมช่วยไหม?” เรื่องนี้ง่ายและเรียบง่ายอาทิตย์สามารถช่วยได้"ช่างมันเถอะ เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง" ณัชชาอารมณ์เสียมากขึ้นและผิวหนังของเขาก็หนาขึ้น พอบ่นไปก็ไม่รู้สึกอะไร หลังจากนั้นเขาก็ไปที่การค้นหาที่ร้อนแรงอีกครั้ง ผู้จัดการต้นในฐานะยอดนักประชาสัมพันธ์ของบริษัท เห็นว่าศิลปินของตัวเองกลับมาสร้างเรื่องฉาวอีกครั้ง เขาต้องการโทรหาณัชชาเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่ว่าเธอมีความสัมพันธ์กับมาวินหรอกหรือ เหตุใดเธอจึงหันทิศทางอีกครั้งและไม่มีเวลาโทรมาถามเขา CEO ของ บริษัท โทรหาเขาและบอกว่าสิ่งต่างๆไม่สำคัญ“แล้วพ่อเลี้ยงมาวินล่ะ?” ผู้จัดการต้นตะลึงงัน"ฉันจะทำอะไรได้ สองคนที่กำลังตามจีบผู้หญิงคนเดียวกัน" ผู้จัดการกำลังสูบบุหรี่ดวงตาของเขาลึกล้ำ เขาไม่ต้องการสนใจเรื่องนี้อีกต่อไป ทั้งอาทิตย์และมาวินเขาไม่สามารถรุกรานได้ในวันส่งท้ายปีเก่าร้านค้าทั้งหมดบนถนนปิดและถนนก็เงียบเหงาเมื่อวานอาทิตย์บอกว่าครอบครัวของเขานัดกันมาเลี้ยงฉลองที่บ้านพักริมทะเล เขาจึงไปร่วมกับครอบครัว ในช่วงนี้ณัชชาจึงพักผ่อนอยู่ที่โรงแรมเพียงลำพัง บรรยากาศด้านในห้องพักมีความอบอุ่น และวิวทะเลค่อนข้างดีมาก ช่วงนี้เธอจึงอยู่ภายในห้องเท่านั้นโรงแรมที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาพักผ่อน บางกลุ่มมากับครอบครัว หรือบางคนก็ไม่มีครอบครัวให้กลับไปแบบเดียวกับเธอ ส่วนใหญ่ก็ยังอาศัยอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้เช่นกันสำหรับปีใหม่ณัชชา ไม่มีความประทับใจที่ดี ครอบครัวปฏิบัติต่อณัชชาอย่างเฉยชามาโดยตลอด ในช่วงปีใหม่ณัฐพลสามารถถือเงินปีใหม่ได้อย่างใจกว้างและเงินปีใหม่ของเธอคือเศษเสี้ยวของณัฐพลและยังขึ้นอยู่กับใบหน้าของแม่ณาด้วยเธออยากจะมีเสื้อผ้าใหม่ๆและของเล่นใหม่เช่นเดียวกับณัฐพลบ้าง แต่เมื่อเธอมาหาแม่ณา เธอจะได้รับเพียงคำอธิบายว่าเธอต้องเสียสละเนื่องจากเธอเป็นพี่สาวในตอนนี้เธอมีเงินเพียงพอที่จะซื้อให้ตัวเองได้แล้ว แต่ในวันนี้ความว่างเปล่าในใจของเธอจะขยายออกไปแม้ว่าข้ออ้างนั้นจะแข็งแกร่งขึ้น แต่เธอก็อยากมีครอบครัวและที่ที่จะกลับไปเธอมองดูนาฬิกาบนผนังและคิดว่ามันช้าเกินไป จู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ณัชชาเปิดออกมาพบว่าเป็นอาทิตย์"อ้าว..คุณไม่อยู่กับครอบครัวเหรอ มีอะไรกับฉันหรือเปล่า?""แผลของคุณเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?""ฉันหายแล้ว" เดินได้สบายๆ ณัชชาเดินไปมาเล็กน้อยเพื่อแสดงให้อาทิตย์เห็นว่าเธอหายเป็นปรกติ"กินเลี้ยงส่งท้ายปีเก่า ทุกคนในครอบครัวไปเล่นไพ่กัน" วันส่งท้ายปีเก่าของครอบครัวของเขามักจะเร็วเสมอและหลังจากนั้นพวกเขาต้องหาสถานที่ของตัวเอง"แล้วทำไมล่ะ คุณไม่สนุกเหรอ?" ณัชชารู้ว่าคนรวยมีความสนุกสนานมากมาย เมื่อเธอเคยเป็นเด็กของพ่อเลี้ยงเช่นเดียวกับเวลานี้โดยทั่วไปแล้วเธอไม่สามารถมองเห็นผู้คนของมาวินได้ มาวินมักจะรีบวิ่งจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ที่แห่งหนึ่งตอนที่ฉันกลับถึงบ้านเป็นเวลาเที่ยงคืนมีกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ค่อนข้างแรง"ผมเบื่อ" อาทิตย์หัวเราะ เขาไม่ได้ชอบกิจกรรมแบบนี้สักเท่าไหร่อาทิตย์มองไปที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขมวดคิ้ว “ กินข้าวหรือยัง?”ณัชชาพยักหน้า“ ยังเร็วอยู่และยังไม่ถึงเวลาอาหาร”ณัชชาไม่มีงานเลี้ยงที่จะไป เธอแค่รู้สึกอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพอประทังความหิวเท่านั้นอาทิตย์คิดจะพาณัชชาไปพบกับพ่อและแม่ของเขา แต่เขากลัวที่จะทำให้เธอตกใจ ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลของเขาเป็นครอบครัวใหญ่ เมื่อถึงช่วงเวลาเทศกาลปีใหม่แบบนี้สมาชิกทุกคนจะนัดมารวมตัวกันที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลเป็นประจำทุกปี"คุณอยากไปที่ไหนไหม?" อาทิตย์เขย่ากุญแจรถรอคำตอบของณัชชา"ไปห้างกันเถอะ" ณัชชา ไม่ต้องการเบื่อหน่ายในโรงแรมเช่นกัน เมื่อมีคนอยู่กับเธอเธอจึงออกไปหายใจคิดว่าเป็นความหรูหราเมื่อซื้อชุดใหม่ในปีที่ผ่านมา ณัชชาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในครั้งเดียวและรูดบัตร พนักงานขายชอบณัชชาลูกค้าที่ดูเท่และดูดีโปรโมตสินค้าใหม่ในร้านอย่างหลงใหล"ครับ..ชุดที่แฟนคุณสวมอยู่นั้นสวยงามจริงๆ"ณัชชากำลังลองเสื้อผ้า พนักงานขายเห็นชายคนหนึ่งติดตามเธอและรู้สึกว่าพวกเขาน่าจะเป็นแฟนกัน โดยปกติมันจะง่ายกว่าที่จะย้ายมาหาชายคนนั้น ณัชชาลองเสื้อผ้าและเห็นพนักงานขายพึมพำกับอาทิตย์โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร“ เขาเป็นแค่เพื่อนของฉัน” ณัชชาอธิบาย เธอต้องการเพิ่มคำเพื่อไม่ให้อาทิตย์ต้องจ่ายเงิน เพียงแค่ต้องการให้ขายให้เธอณัชชาจ้องมองไปที่ความอึดอัดและกลัวที่จะถูกค้นพบ เธอดึงพวกเขาออกจากกัน"ทำไมคุณไม่อธิบาย." ณัชชาออกมาหลายครั้งและพบว่าอาทิตย์หยิบบัตรธนาคารของเขาออกมาและกำลังจะรูดมันโดยตรง"อธิบายทำไมล่ะ ฉันคิดว่ามันค่อนข้างดี" อาทิตย์ก็ไม่เลว เนื่องจากณัชชาสามารถสวมใส่ชุดได้อย่างพอดี คุณจึงสามารถซื้อได้ณัชชารู้สึกว่าเธอไม่สามารถออกไปข้างนอกกับอาทิตย์ได้ในอนาคต มิฉะนั้นตามแนวคิดการบริโภคของเขา รังเล็ก ๆ ของเธอจะหายไปในไม่ช้า เขาอาจจะสร้างรังใหม่ที่ใหญ่ขึ้นให้เธอเร็วๆนี้"ป่ะ ไปดื่มกาแฟกัน" ณัชชารู้สึกอายเล็กน้อยและดึงเขาให้พาไปที่ห้างสรรพสินค้าในช่วงปีใหม่แต่ถ้าไม่มีการช้อปปิ้งก็ไม่มีอะไรทำจริงๆณัชชาสั่งกาแฟหนึ่งแก้วและเติมน้ำตาลจำนวนมาก แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนรสขมที่พันรอบปลายลิ้นของเธอได้ เธอรู้สึกขมขื่นขณะดื่ม ครึ่งถ้วยสุดท้ายดื่มไม่ได้จริงๆ มันคือหัวใจของเธอเธอคาดว่าเธอจะเกลียดวันปีใหม่มากขึ้นในอนาคต และทำให้เธอนึกถึงความจริงที่ว่าเธอถูกครอบครัวทอดทิ้ง ทุกครั้งที่กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง"อีกสักครู่ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับบ้านและคุณควรจะกลับบ้าน" ณัชชากลัวว่าจะไม่สามารถข่มอารมณ์ได้ เธอรู้สึกเขินอายเมื่อร้องไห้ออกมาในตอนกลางคืนช่างน่าอับอายเพียงแค่รู้ด้วยตัวเองอาทิตย์มองน้ำตาของณัชชาโดยไม่หันมาสบตาเขา เขาอยากจะไปกับเธอ แต่เขารู้ว่าณัชชาเป็นผู้หญิงที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก มิฉะนั้นเธอจะไม่ทำงานหนักในแวดวงบันเทิงเพียงอย่างเดียว"ผมหวังว่าคุณจะกลับบ้านกับผมในปีหน้า" อาทิตย์จิบกาแฟของเขาและมองไปที่ณัชชาด้วยท่าทางที่จริงจังเขากลับมาก่อนเวลาเพื่อสืบทอดธุรกิจของครอบครัวเพียงเพื่อต้องการสร้างความมั่นคงให้กับชีวิตของตัวเอง เพื่อผู้หญิงคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าณัชชารู้ว่าอาทิตย์ชอบเธอ แต่จู่ๆก็บอกว่าจะพาเธอกลับบ้าน นี่จริงจังเกินไปณัชชาให้คำปรึกษาและแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินสิ่งที่เขาบอกเธออาทิตย์ไปส่งณัชชาที่โรงแรม ณัชชาขึ้นไปชั้นบนโดยถือความคิดที่ว่าฉันต้องเข้านอนเร็ว จะได้ไม่คิดมากและฟุ้งซ่านเกี่ยวกับอดีตที่เลวร้ายและเมื่อฉันออกมาจากลิฟต์ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมีกลิ่นบุหรี่แรงตามทางเดินพื้นที่ปิดทำให้สำลักคอและเจ็บตาณัชชาเงยหน้าขึ้นและพบกับดวงตาที่มืดและลึกคู่หนึ่งใบหน้าของชายคนนั้นเย็นชาโครงร่างของเขาแข็งกร้าว คิ้วของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยพลัง เขาบีบข้อมือของณัชชาและกดเข้ากับผนัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 เขาเป็นแค่เพื่อนของฉัน

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 79 เขาเป็นแค่เพื่อนของฉัน

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้