เอเดินผ่านด่านตรวจคนออกมาจากเมืองชั้นกลาง เขาเดินตามถนนผ่านไปยังตลาดเสียงผู้คนมากมายคุยกันจอแจ การค้าขายของที่นี้ถือว่าคึกคักเมื่อเทียบกับที่โลก เหล่าร้านรวงต่างๆเสนอขายสินค้าแต่ที่เอสังเกตเห็นจากร้านเ่าั้ก็จะมีร้านขายเสื้อผ้ากับร้านขายเครื่องประดับจะคึกคักเป็พิเศษ บรรดาหญิงสาวต่างคัดเลือกสินค้ากับอย่างคับคั่ง เอเดินค่อยๆเดินผ่านไปเมื่อเขาเดินออกจากเมืองชั้นกลางแล้วเขาก็เจอเข้ากับบ้านหลังเล็กๆแออัด แต่ก็มีการจัดสรรค์อย่างเป็ระเบียบชาวบ้านของเมืองชั้นนอกจากที่เอสังเกตดูเขาก็พบว่าไม่มีคนที่อดอยากหรืออย่างน้อยก็ที่เขาเห็นตอนนี้เขาเดินต่อไปตามถนนเสียงดังก็องเป็จังหวะก็ดังขึ้นมาเขาเดินตามเสียงไปดูเขาก็เจอเข้ากับร้านเสือเกราะและร้านขายอาวุธ ทั้งสองร้านนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกันด้านหน้าของร้านมีชายกลางคนสองคนยืนจ้องหน้ากันอยู่โดนทั้งสองมีหญิงสาวและชายหนุ่มกอดเอวไว้
“พ่อ พอเถอะนะ พวกเรามันเพื่อนบ้านกันนะอย่าไปทะเลาะกันเลยนะ”
“พ่อ พอเถอะผมอายคนอื่นเขา”
“ไม่ อาวุธของข้าเหนือกว่าเกราะของมัน”
“เกราะของข้าเหนือกว่าอาวุธง่อยๆของมึงเหมือนกัน”
“ฮืม!!! "x2
" แน่จริง มึงก็ฟันเกราะข้าให้เข้าสิวะ”
“เออ เออ มึงยืนอยู่ตรงนั้น ยืนให้ดีๆละไม่งั้นตัวขาดกุไม่รู้เื่นะเว้ย” ว่าแล้วชายชราก็สาวเท้าเข้าไปกะจะฟันชุดเกราะที่คู่อริสวมใส่แต่ลูกสาวก็กอดเอวเน้น
“พอเถอะพ่อ หนูอายเขา”
“พี่ฟิราทพาพ่อพี่เข้าร้านเถอะ” เมื่อชายกลางคนพ่อของหญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็ฉุนขาดขึ้นมาจนควันออกหู
“อีหนู เข้าบ้านไปเดี่ยวนี้ ข้ารู้นะว่าพวกเอ็งทำอะไรกัน เข้าบ้านไปเดียวนี้" เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ร้องออกไป
“ริรู เข้าบ้านไปก่อนเถอะ”
“เรียกชื่อกันต่อหน้าข้า…”
"เอ็งจะแต่งกับใครก็ได้ในโลกใบนี้ยกเว้นคนเดียวคือลูกไอ้นั้น ไปเข้าบ้านไป” ริรูได้แต่เดินหง่อย คอตกเข้าบ้าน
“พะ พะ พะ พ่อ”
“ใครพ่อเอ็ง อย่ามาหาลูกข้าอีกนะมึงไม่งั้นกูจะฟันมึงให้ขาดเลย”
“เห้ยๆ มึงอะเห็นหัวกูบ้างเด็กมันจะรักกันแล้วทำไมมึงห้ามเด็กมันวะ ว่าแต่ว่าดาบเอ็งมันดีขนาดนั้นเลยหรอวะ ไหนๆมาลองซิ”ว่าแล้วชายชราก็เอ่นอกเหมือนเป็การถ้าทาย
“ได้ ได้ ได้ ไอ้ซามุยวันนี้แหละเอ็งได้ไปหาก๋งเอ็งแน่” ว่าพลางเดินเข้าไปใกล้
“มาสิวะ ไอ้ดิเซียส” ชายกลางคนซามุยเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกในขณะที่ชายกลางคนดิเซียสกำดาบเดินเข้ามา ดาบของแกค่อยๆเรืองแสงสีแดงจนเป็สีเหมือนเื ในขณะที่เกราะของชายกลางคนซามุยค่อยๆเรืองแสงสีฟ้าขึ้นมาจนเป็สีฟ้าเข้ม ชายชราดิเซียสฟันเข้าอย่างจังใส่ชายกลางคนซามุยเสียงดังสนั่นซอย ชาวบ้านคนอื่นชะโงกหน้าออกมาดูแล้วก็ส่ายหัวกลับเข้าบ้านตัวเองอย่างปลงๆ ใครๆก็รู้ว่าตาแก่สองคนนี้เกลียดขี้หน้ากันอย่างกู่ไม่กลับแต่ลูกของพวกเขากลับเป็คู่รักกันถ้าไม่มีแม่ของพวกเขาก็คงอยู่ไม่ได้ ชาวบ้านได้แต่สงสารสองคนนี้ จนกระทั้งผู้นำซอยเห็นใจถึงขั้นรวบรวมเงินบริจาคจากผู้คนในซอยมาให้สองคนนั้น แต่สองคนนั้นไม่รับเขาเลยได้แต่บอกว่าถ้าเกิดจะหนีไปตั้งครอบครัวก็ค่อยมาเอากับเขา
-เคร้ง-
เหมือนเสียงหยุดลงทั้งดาบและเกราะก็แตกกระจายออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ถือว่าครั้งนี้ เสมอ”x2 แต่แล้วก็มีเงามรณะออกมาจากหลังร้านทั้งสอง ทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว
“ไอ้แก่”x2
“แกเอาของซื้อของขายมาเล่นแบบนี้ได้ยังไง”X2 จากนั้นหญิงวัยกลางคนของแต่ละฝ้ายก็เดินเข้ามาลากหูเข้าไปข้างในร้าน
“เจ็บ เจ็บ เจ็บ เบาหน่อยแม่”x2 เสียงหายไปนานก่อนที่จะมีเสียงดังป๊าปและตามมาด้วยเสียงสะอื่น จากหญิงวัยกลางคนก็เดินออกมาหากัน
“ต้องขอโทษพี่หญิงมารุแทนตาแก่ด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกน้องหญิงเซ พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษ”
“พี่หญิงวันนี้น้องได้ยินมาว่ามีตลาดในเมืองชั้นกลางพวกเราไปเดินดูของหน่อยดีกว่าไหม”
“ได้ๆ พวกเราพาเด็กๆไปด้วยนะ ”
“ได้คะ เดี่ยวน้องไปเตรียมตัวก่อนนะคะ”
“แล้วเจอกัน”x2
เมื่อพวกคุณนายจากไปแล้วเอก็เห็นคนกำลังเดินมาพร้อมกับที่ตักขยะเอก็เดินไปดูชุดเกราะกับดาบที่พังเขาได้แต่อ้าปากกว้าง
-ดิ่ง ท่านได้รับ เศษอาวุธดาบสีชาดแห่งลาเลียด(ตำนาน)-
เศษอาวุธดาบสีชาดแห่งลาเลียด(ตำนาน)
ระดับ:ส้ม
ความเร็วในการโจมตี :+1000
พลังโจมตีกายภาพ : 10000 ~ 10000
พลังโจมตีเวทย์ : 10000~10000
-
-
-
คำอธิบาย: เศษดาบที่ถูกตีจากช่างตีอาวุธในตำนาน ตัวดาบถูกออกแบบจากจักรวรรดิจักรลาเลียดในตำนาน ว่ากันว่าดาบนี้เป็ดาบที่คมมาก และมีความแข็งแกร่งจนไม่มีใครเทียบได้ และสามารถเพิ่มความสามารถของผู้ใช้ได้สองเท่าเพียงแค่ถือ แต่น่าเศร้าที่จักรวรรดิลาเลียดเป็ด่านหน้าของทวีปที่สาปสูญที่รับศึกแรกพวกเขายืนหยัดอยู่ได้นับร้อยปีก่อนที่******จะนำทัพเข้าโจมตีทำให้จักรวรรดิลาเลียดล่มสลายภายใน30นาที
2K
