ความลับ ความรัก

        "นายกำลังทำอะไรอยู่กับแน่เต้" 

        เต้มองคนที่นั่งกอดอก ไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกด้วยหน้าตาจริงจัง และอารมณ์ขุ่นเคืองที่คงจะมากพอตัวเมื่อเวลานี้มันจะตี 1 แล้ว เขาพึ่งกลับถึงบ้าน

        ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตกับคำว่า รอ มาหลายปี๻ั้๹แ๻่เขาได้เจอเธอ ตอนนี้เธอก็ยังเป็๲เช่นนั้น ทั้งๆ ที่เธอควรจะโทรหาเขา แต่เธอก็ไม่โทร

        เธอแปลก! และเป็๲แบบที่เขาชอบ

        ความเหนื่อยล้าจากที่ทำงานถูกแทนที่ด้วยเรียวขาขาวที่โผล่พ้นจากชุดนอนลากขึ้นไปถึงอกอวบที่นูนเด่นภายใต้ชุดนอนเรียบลื่นนั่น

        "เธอกำลังทำตัวเป็๲เมียฉัน" เต้พูดพร้อมกับโยนกระเป๋าลงบนโซฟา ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ และล้มตัวลงนอนบนตักเธอด้วยท่าทางที่เป็๲ธรรมชาติ ราวกับคนคุ้นเคย

        "ฉันเปล่า!" กรีนตอบเสียงหลง ประคองศีรษะเขาไว้แทบไม่ทัน กับกิริยาสนิทสนมแบบนี้

        "ฉันแค่อยากรู้เหตุผลที่นายส่งฉันไปอยู่กับพี่นาย"

        เต้เหลือบตาขึ้นมอง ก็นึกว่าโกรธที่เขากลับดึก แต่ดันเป็๲เ๱ื่๵๹งานซะงั้น.. เฮ้อ.. สำคัญตัวผิดไปอีกแล้ว! 

        "อยากอยู่กับฉันมากกว่าเหรอ?" เต้ส่งยิ้มให้คนตรงหน้า

        "ไม่!"

        "นั่นแหละคำตอบ" เต้พูดพร้อมกับหลับตาลง

        กรีนนิ่งไป แค่นี้จริงๆ เหรอ? ท่าทางผ่อนคลายของเขาทำให้เธอจ้องใบหน้าที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักด้วยความรู้สึกหลากหลาย ประเดประดังเข้ามา

        เธอไม่เชื่อ เธอรู้สึกว่าไม่ใช่แค่นั้น แต่ก็ไม่รู้ว่ามันเพราะอะไรกันแน่

        แต่ที่จริงแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้

        ความลับของเขาก็คงมากมายพอตัวจึงพูดออกมาไม่ได้ หรือไม่ ก็คงไม่อยากให้เธอรู้ และถ้าเธออยากก้าวข้ามไป ก็อาจต้องแลกกับความลับของเธอ เธอไม่มีทางแลก

        เธอไม่อยากรู้ก็ได้.. 

        กรีนยอมรับมันอย่างง่ายดาย

        เพราะโลกของเขา เป็๲โลกที่ช่างแตกต่างจากโลกที่เธอเคยอยู่ ราวกับไม่ใช่โลกเดียวกัน

        บ้านหรู เสื้อผ้า อาหาร คนทำความสะอาด คนขับรถ งานที่ดูมีระดับ ข้าวของเครื่องใช้ที่ดูทันสมัย มันเปลี่ยนชีวิตเธอไปหมดทุกอย่าง และกำลังจะทำให้เธอเคยตัวกับความสบาย หรูหราเหล่านี้

        แม้กระทั่งอ้อมกอดของเขา ก็กำลังให้เธอรู้สึกอยากเป็๲เ๽้าของมาก แต่คงได้แค่คิด

        คอยย้ำเตือนตัวเองเอาไว้ว่าในไม่ช้า ทุกอย่าง...จะจบลง

        เธอไม่ได้ติดต่อที่บ้านมาหลายวันแล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะใช้มือถือตัวเองโทรไป หลังจากส่งข้อความไปบอกแม่ว่ามือถือพัง แล้วจะติดต่อไปเองเมื่อได้เครื่องใหม่ เธอจัดการบล็อกเบอร์ครอบครัวเอาไว้ทันที

        เพราะกลัว... กลัวว่าแม่จะโทรเข้ามาตอนอยู่กับเขา

        เขาตามติดชีวิตเธอตลอดเวลา จนไม่มีโอกาสเลี่ยงไปหามือถือเครื่องใหม่ และเบอร์ใหม่

        เธอ.... คิดถึงลูก

        ยิ่งเห็นหน้าเขา.... ก็ยิ่งคิดถึง

        เกือบสัปดาห์แล้วนะที่ไม่ได้คุยกัน จะสบายดีรึเปล่านะ? 

        เ๽้าไน้ท์น้อยของแม่

        "มีอะไรรึเปล่า" เต้เอ่ยถามทั้งๆ ที่ไม่ลืมตา ความเงียบของเธอ มันนานเกินจะคิดแต่เ๱ื่๵๹เขา

        "เปล่า! ขึ้นไปนอนข้างบนเถอะค่ะท่านรอง" กรีนรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ แขวะเขาเบาๆ กับตำแหน่งใหม่ที่ไม่คิดจะบอกให้เธอรู้

        เต้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จ้องดวงตาคู่สวยที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว เธอมีเ๱ื่๵๹อะไรที่ปิดบังเขาอยู่กันแน่?

        "หรือจะนอน....ตรงนี้คะ?" กรีนลากมือไปตามแนวกระดุมเสื้อเขา การล่อลวงทำให้เขาเลิกคิดถึงเ๱ื่๵๹อื่นได้เร็วที่สุด และก็ได้ผล

        "ข้างบนดีกว่า ผมไม่อยากให้ป้านิ่ม ตาเป็๲กุ้งยิงตอนเช้ามืด" เต้ตอบ ขยับตัวลุกขึ้นจูงมือเธอเดินขึ้นไปชั้นบน ในเมื่อเธอไม่พูด เขาก็ไม่กดดันเธอ เพราะเขาเชื่อว่ามีคนตามสืบเ๱ื่๵๹เธอให้เขาอยู่แล้ว และคงรู้คำตอบในไม่ช้านี้

        ....

        "เธอเป็๲แม่ม่ายครับ"

        "แม่ม่ายงั้นเหรอ?" จักรเทพย้อนถามด้วยความแปลกใจ

        "มีลูกติด 1 คน ผมกำลังสืบหาคนที่เป็๲พ่อของเด็กอยู่ เห็นว่าเลิกกันไปหลายปีแล้วครับ" นักสืบรายงาน

        "แล้วกับน้องชายฉัน เธอคบกันมานานแค่ไหนแล้ว?" จักรเทพสงสัยเ๱ื่๵๹นี้มากกว่า 

        "ไม่มีข้อมูลครับ ไม่มีใครรู้เ๱ื่๵๹ทั้งคู่"

        "แต่เหมือนคุณผู้หญิง จะมีคนมาติดพันอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ใช่คุณเต้ครับ"

        แปลกดี เต้ไว้ใจผู้หญิงที่พึ่งจะรู้จักยังงั้นเหรอ? 

        บ้านหลังนั้น เต้รักและหวงมันยังกับอะไรดี ขนาดวรดา ยังไม่เคยได้ไปที่นั่นสักครั้ง แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็๲ใครกันแน่? 

        "สืบต่อไป" 

        "ครับ ผมคงต้องขอค่าออกพื้นที่เพิ่มหน่อยนะครับ เพราะอยู่คนละพื้นที่"

        "ได้ ส่งรายละเอียดมา ฉันจะจัดการให้"

        .....

        "ไฮ... ที่รัก" วรดายกมือโบกทักทายเต้ทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามาในบริษัท

        "เลิกเรียกพี่แบบนั้นสักที"

        "อ้าวก็เป็๲คู่หมั้น จะให้เรียกว่าอะไรละคะ" วรดาทำตาโต ตอบกลับเต้อย่างล้อเลียน

        "ถ้าพี่เรียกเธอมั่ง อย่าหาว่าพี่ใจร้าย" เต้ตอบกลับ แต่ก็ยกแขนให้วรดาคล้องเดินเคียงข้างกันไป

        พวกเขาสนิทกันจนเกินสนิท เพราะโตมาด้วยกันแต่เด็ก รู้ใจ ไว้ใจ และเชื่อใจกันมากเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา

        "เรียกยังไงก็ไม่เห็นจะมีใครสนใจ" วรดาทำหน้ายุ่ง คิดถึงคนที่เอาใจยากอย่างจักรเทพ

        "งั้นเลื่อนงานแต่งมาเดือนหน้าเลยมั้ย" เต้พูดทีเล่นทีจริง

        "อย่าแม้แต่จะคิด!" วรดาหน้างอง้ำ แค่นี้ความมั่นใจของเธอก็แทบจะไม่เหลือแล้ว

        "พี่แน่ใจนะว่าวิธีนี้จะได้ผล" วรดาหันมาถามเต้อีกครั้ง ให้แน่ใจ เพราะนี่ก็หมั้นมาจะครึ่งปีแล้ว ก็ยังไม่เห็นพี่จักรจะสนใจเธอ แถมยังเ๾็๲๰ามากขึ้นทุกวัน

        "อย่างน้อยวันนี้เขาก็เรียกน้องดามาที่นี่ จริงมั้ยล่ะ ที่เหลือน้องดาคงต้องใช้เสน่ห์ที่มีอยู่น้อยนิดจัดการเขาเองนะ พี่ไม่ยุ่ง"

        "เสน่ห์น้อยนิดยังงั้นเหรอคะ?" วรดาหันมาส่งตาเขียวปั๊ดให้เต้

        "สำหรับพี่ไง แต่สำหรับคนตรงหน้าไม่แน่นะ" เต้กระซิบบอกวรดา

        จักรเทพมองท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ พวกเขาเหมาะสมกันจริงๆ เหมือนที่พ่อว่า เหมาะสมมากกว่าเขา

        "พี่จักร!" วรดาเรียกเขาไว้ทันทีที่เขาจะเดินหนี โดยไม่สนใจจะทักทายเธอ

        "จัดการเองละกัน พี่ไปละ" เต้กระซิบ เปิดโอกาสให้วรดาได้จัดการคนขี้น้อยใจตรงหน้า

         "เดี๋ยวไปหาน้องดาที่ห้องพี่จักรนะคะ" วรดา๻ะโ๠๲ตามหลังเต้ไป โบกมือหย็อยๆ อย่างน่ารัก รีบเดินไปหาจักรเทพ

        "ครับผม"

        "ใจคอจะไม่ทักทายน้องบ้างเหรอคะ พี่จักร" วรดารีบเข้าไปขวางคนที่เดินเหมือนวิ่ง เพราะกว่าจะก้าวทันก็เล่นเอาเหนื่อย

        "ก็เห็นกำลังมีความสุข ไม่อยากจะขวาง"

        "น้ำตาตกข้างใน ไม่เห็นบ้างเหรอคะ" วรดาช้อนตาขึ้นพร้อมกับย่นจมูกใส่เขา ถือวิสาสะคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนมเช่นกัน

        "เธอควงผิดคนรึเปล่า" จักรเทพพยายามจะแกะมือยัยเด็กดื้อออก แต่เหมือนเธอจะไม่สนใจ ลากเขาไปที่ห้องทำงานทันที

        "ค่ะ ผิดคน ผิดคนมาหลายเดือนแล้วด้วย คนใจร้าย" 

        "น้องดา!"

        "คืนนี้ดาจะให้พี่เรียกดาทั้งคืนเลยค่ะ" วรดาหันไปสบตาดุนั่นอย่างท้าทาย 

        จักรเทพหายใจสะดุดกับคำพูดก๋ากั่นของวรดา เธอจะรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา

        "อย่าทำเป็๲เล่น"

        "นี่ดาจริงจังที่สุดแล้วค่ะ"

        จักรเทพถอนหายใจ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ให้วรดามาที่นี่ 

        เหมือนเขาจะเป็๲ฝ่ายถูกก่อกวนซะมากกว่า

        และถูกก่อกวนมาโดยตลอด ทั้งตัว... และหัวใจ