เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

คนใจร้าย นี่มันเดจาวูชัด ๆ ฉันต้องมาพลาดตกอะไรแบบนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว วินาทีที่กำลังจะตกลงไป เหมือนภาพทุกอย่างอยู่ในโหมดสโลโมชั่น เห็นทุกอย่างชัด ๆ แบบช้า ๆ แต่ทำอะไรไม่ได้เลยแต่ที่แย่กว่านั้น คือ วินาทีที่ฉันตกลงมา ฉันพยายามจะคว้าคนตรงหน้าไว้ แต่เขาคนนั้นกลับก้าวถอยหลัง แถมยังแสยะยิ้มร้ายราวกับปีศาจที่พึ่งล่อลวงมนุษย์ให้หลงกับดักใจฉันหล่นวูบไปพร้อมกับตัวฉันที่กำลังจะหล่นลงไปในอะไรก็ไม่รู้ เหวเหรอ หรือแม่น้ำ หรืออาจเป็นทะเลเลยก็ได้ ฉันทำได้แค่หลับตาและภาวนาขออย่าให้ตายอย่างเจ็บปวดเลยทันทีที่ตกลงไปฉันกับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านข้อเท้าและความเปียกแฉะ ตอนนี้เองฉันก็ได้รู้ว่ามันคือบ่อน้ำ มีน้ำขังอยู่ประมาณหัวเข่า โชคดีที่น้ำไม่สูง ไม่อย่างนั้นฉันคงตายเพราะจมน้ำ แต่ด้วยความสูงของบ่อเกือบ 3 เมตร มันทำให้ทันทีที่เท้าถึงพื้นเกิดเป็นความเจ็บปวดขึ้นมา ใช่มันไม่ถึงกับหักแต่มันก็ทำให้ฉันไม่สามารถปีนขึ้นไปได้เช่นกัน“ไอรีน เป็นอย่างไรบ้าง”“เลดี้เอวา ช่วยด้วยค่ะ ข้าเจ็บขา”“เดี๋ยวข้าจะรีบไปตามคนมาช่วยนะ”ตามคนมาช่วยเหรอ หึ หึ ที่ฉันตกลงมา เธอช่วยฉันได้แท้ ๆ แต่เธอเลือกที่จะไม่ช่วย แล้วจะให้ฉันเชื่อว่าเธอจะตามคนมาช่วยเนี่ยะนะ“เดี๋ยวค่ะเลดี้เอวา”“อยู่นิ่ง ๆ ซิ อย่าขับ ข้าจะรีบพาคนมาช่วย”“ค่ะ ข้าจะรอท่านนะคะ”นี่ฉันโง่ใช่มั้ย ที่ยังพูดดีกับเขาอยู่ ทั้ง ๆ ที่เขาจะฆ่าฉัน เอวามีเวทวิเศษ แถมมานายังแข็งแกร่งอีก แค่ใช้เวทยกฉันขึ้นไป มันก็เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับอีกฝ่าย แต่เขากลับไม่ทำ แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่าเขาคงหวังให้ฉันตายอยู่ที่นี่แถมที่นี่คือตรงไหนของวังก็ไม่รู้ ตอนที่ฉันมองไปรอบ ๆ ก็รู้แค่ว่าเป็นสวนแห่งหนึ่ง ที่ไม่มีใครเลย ที่ฉันมาที่นี่ก็คงเป็นเพราะเวทของเอวาอีกนั่นแหละ จงใจฆ่ากันขนาดนี้ ฉันคงทำได้แค่ก้มหน้ารับกรรมที่ฉันไม่ได้ก่อ แล้วตายอย่างช้า ๆ ในบ่อนี่แหละตอนอ่านนิยายฉันจำได้ว่าเอวาฆ่าไอรีนแบบง่ายมาก คือ โยนลงเหว ตายแบบชัวร์ ๆ ไม่ใช่ปล่อยให้ทรมานอยู่แบบนี้“พระเจ้าคะ หนูไม่เอาพรแบบนี้แล้วนะคะ หลังจากนี้ขอให้ตายแล้วตายเลย ขอบคุณสำหรับพรที่ทำให้หนูได้ใช้ชีวิตนะคะ ถึงจะแค่แป๊บเดียว แต่หนูก็ได้มีเกือบทุกอย่างที่โลกเก่าไม่มีแล้ว ทั้ง พ่อ แม่ พี่สาว เพื่อน แล้วก็ศัตรู หนูคิดว่าหนูมีครบแล้วค่ะ ถึงแม้อย่างหลังจะไม่อยากมีก็เถอะค่ะ”“เอ่อ ท่านอย่าหาว่าหนูเป็นคนโลภเลยนะคะ ไหน ๆ ก็จะตายแล้ว หนูขอพรอีกสักข้อนะคะ ขอให้หนูตายไปเลยตอนนี้ อย่าให้หนูต้องอดข้าวอดน้ำตายเลยนะคะ”“เห้ออออ โชคดีจังที่น้ำเย็น ข้อเท้าเลยไม่เจ็บ เหมือนประคบเย็นเลยแฮะ แต่ถ้าแช่นาน ๆ ตัวเปื่อยแน่เลยยย”“หิวจัง รู้งี้น่าจะกินอะไรมาก่อนให้เยอะ ๆ เมื่อกี้น่าจะกินเค้กชิ้นนั้นเข้าไปด้วยนะเนี่ยะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิว ถ้ามียาพิษเป็นของแถมด้วยก็ดีจะได้ตายเร็ว ๆ”“ถ้ารู้ว่าจะตายก็น่าจะลาท่านพ่อกับท่านแม่ด้วยนะเนี่ยะ คอยตามใจกันตลอดเลย แถมยังชอบมาโอ๋อีก ทำผิดก็ไม่เคยว่าเลยสักครั้ง ถ้าฉันตายทั้งสองคนคงเสียใจมากแน่ ๆ เลย ถึงจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ แต่ก็ดูแลฉันมาอย่างดีเลยนะ อย่างน้อยก็น่าจะได้มีโอกาสบอกลากันบ้าง”“ส่วนพี่เบตตี้ก็คอยดูแลฉันมาตลอด คอยทำนู่นทำนี่ให้ตลอด ถึงหลัง ๆ มาจะเริ่มมีการบ่นบ้าง แต่ก็บ่นเพราะเป็นห่วงกันแหละ ฉันไม่อยู่พี่เขาอาจจะสบายใจที่ไม่มีภาระก็ได้นะ”“ในชีวิตที่ได้มาใหม่นี้ก็พึ่งมีเพื่อนจริง ๆ คนแรกเลยนะ การเรียนโฮมสคูลมาทั้งชีวิตมันก็เหนื่อยนะ การได้มีเพื่อนพาไปเดินเล่น ช้อปปิ้ง พาไปกินโน่นนั่นนี่ มันดีจริง ๆ เลยนะ ที่นี่มีที่สวย ๆ ของกินอร่อย ๆ อีกเยอะเลย น่าจะชวนองค์หญิงไปเที่ยวบ่อย ๆ นะ”“เห้ออออ ไหนจะเงินทองอีกเยอะแยะมากมายที่ไม่ค่อยได้ใช้อีก เอาไปซื้อเค้กอร่อย ๆ ได้อีกตั้งเยอะ จะซื้อร้านเค้กเป็นของตัวเองยังได้เลย น่าเสียดายจริง ๆ ที่จะไม่ได้เห็นอีกแล้ว ยังกินเค้กไม่ครบทุกร้านเลย”“ฮึก ฮึก ฮือออออออ ยังไม่อยากตายยยยย!!!!!!”“ถึงฉันจะเป็นนางร้าย แต่ทำไมฉันต้องตายด้วย”“ใครจะรอให้ยมทูตมารับกันฉันไม่รอแล้ววว ปีนก็ปีนวะ”...หลังจากที่นางร้ายตัวน้อยนั่งตัดพ้อชีวิตตัวเองรอความตาย อยู่ในบ่อที่ไร้ซึ่งวี่แววของคนที่จะมาช่วย จนกาลเวลาผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง อยู่ ๆ ความหิว? ก็ทำให้ลุกขึ้นสู้ชีวิตอีกครั้งเธอรู้ว่าร้องให้ช่วยไปก็คงไม่มีใครมาช่วย เลยพยายามลุกขึ้น กล้ำกลืนลืมความเจ็บปวดบริเวณขา แต่ด้วยชุดที่เปียกน้ำและหนักอึ้ง ส่งผลให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า“เอาก็เอาวะ อาย ก็ดีกว่าตายแหละ” ไอรีนตัดสินใจถอดชุดตัวนอกออก เหลือแต่ชุดซับในที่ตัวบางขึ้นมาหน่อย พยายามลุกขึ้นจนในที่สุดก็ลุกขึ้นมาสำเร็จ“ปีนยังไงดีล่ะเนี่ยะ” หลังจากลุกขึ้นมาได้ ก็พยายามจับหินที่ยื่นออกมาแล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นมาทีละนิด หินในส่วนที่โดนน้ำทั้งเปียกแล้วก็ลื่นจนไอรีนพลาดหล่นอยู่หลายครั้ง ทำให้ข้อเท้าที่เจ็บอยู่แล้วยิ่งระบบเข้าไปใหญ่พอผ่านเหล่าหินที่ลื่นมาได้ หินในส่วนที่ไม่โดนน้ำนั้นแหลมคมเป็นอย่างมาก คนตัวเล็กที่ไม่เคยทำกิจกรรมปีนผามาเลยในชีวิตก็มีจับพลาดจนเกือบตกลงไปอีกบ้าง โดนหินบาดบ้าง เนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลสดขนาดเล็กและรอยฟกช้ำทั่วตัว“ให้ซ้อมตกนรกใช่มั้ยเนี่ยะ ฉันไม่ยอมตายที่นี่หรอก” ไอรีนใช้แรงทั้งหมดที่มีปีนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดความพยายามก็เป็นผล ปากบ่ออยู่ตรงหน้าแค่เอื้อมมือเท่านั้นถ้ามันง่ายแบบนั้นก็คงดี แต่ชีวิตเราไม่เคยมีอะไรง่าย เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็หมดลง จนไอรีนแทบก้าวขาปีนต่อไม่ไหวแล้ว ทำได้เพียงพยายามเกาะอยู่อย่างนั้นไม่ให้ตกลงไป จนในที่สุดก็จับไม่ไหวอีกต่อไป........ทันใดนั้นมีมือหนึ่งมาคว้าร่างเล็กที่กำลังจะร่วงลงไปสู่ก้นบ่อ มือนั้นฉุดรั้งร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นไป“เป็นไงบ้าง ข้าบอกแล้วไง ให้เจ้ารออยู่เฉย ๆ ข้าจะมาช่วยเจ้าเอง”หลังจากที่ดึงอีกฝ่ายขึ้นมาได้ เอวาก็เอ่ยปากบอกไอรีนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร“นี่ เค้กของเจ้าไง รับไปซิ เจ้าคงจะหิวแค่ ข้าหยิบมาให้”ไม่พูดเปล่า มือยื่นเค้กส่งให้ไอรีน และใช่ มันเป็นแค้นชิ้นเดียวกับที่ไอรีนยื่นให้เอวาก่อนหน้านี้ เค้กที่มีรอยตัดของเจ้าหญิงอลิสเบธ“รับไปซิ ข้ากลับไปเอามาให้เจ้าเลยนะ”เอวาชะงักไปเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของอีกฝ่าย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและแววตาที่ราวกับผิดหวังอะไรสักอย่าง ร่างกายที่สั่นเทาจากความหนาวเหน็บ รอยแผลที่ปรากฏทั่วร่างกายทั้งแผลสดและแผลฟกช้ำ ข้อเท้าเล็ก ๆ ที่ปูดบวมจนน่ากลัว ทั้งหมดนี้ เอวาพึ่งสังเกตเห็น.....“เจ้าเป็น...”“ท่านอยู่ตรงนี้มาโดยตลอดเลยซินะคะ”“ข้า...”“ท่านคงเห็นและได้ยินทุกอย่าง”“...”“ท่านคงไม่มี แม้แต่ความคิดที่จะช่วยเหลือข้าสักนิดเลย ใช่มั้ยคะ”ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่ข่มตัวเองไม่ให้ร้องไห้ การกระทำเช่นนั้น...ทำให้เอวารู้สึกหนักอึ้งที่ใจจนไม่อาจที่จะเอ่ยคำใดออกมาได้“สภาพข้าเช่นนี้ พอใจท่านหรือยังคะ”“...”“หากยังไม่พอ...ให้ข้ากระโดดลงไปอีกรอบเพื่อชดใช้ความผิดที่ข้าเคยทำไว้กับท่านดีหรือไม่คะ” ว่าพลางไอรีนหันตัวกลับไปที่บ่ออย่างทุลักทุเล“หยุด!! ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนั้น” เอวารีบคว้ามือไอรีน เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กหันกลับไปที่บ่อน้ำ“หากท่านไม่ต้องการเช่นนั้น ครั้งนี้ ถือว่าความบาดหมางในอดีตสิ้นสุดลงตรงนี้นะคะ”“...”“ข้าขอโทษจากใจจริง สำหรับทุกอย่างที่ข้าเคยทำไว้ในอดีต”“...”“ส่วนเค้กก้อนนั้น... ข้าตั้งใจจะให้ท่านจริง ๆ ค่ะ ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงอย่างที่ท่านคิดหรอกค่ะ”“...”ไอรีนเห็นเอวาเอาแต่เงียบ เลยเอื้อมมือไปคว้าเค้กชิ้นนั้น แล้วปาทิ้งลงในบ่อทันที“หากท่านได้ต้องการ ท่านก็แค่โยนทิ้ง”“...”“ทำเหมือนกับที่ท่านโยนข้าทิ้งไว้ในบ่อนี้ซิคะ มันคงไม่ได้ยากเลยสำหรับท่าน”“...”“หลังจากนี้ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะคะ ข้าคิดว่าข้าได้ชดใช้ทุกอย่างให้ท่านแล้ว”พูดจบไอรีนก็ค่อย ๆ ฝืนตัวเองเดินกลับไปทั้ง ๆ ที่สภาพแม้แต่จะก้าวขายังแทบจะไม่ไหว โดยไม่ร้องขอความเห็นใจหรือความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายแม้แค่คำเดียวเอวาเห็นอย่างนั้นจึงรีบถอดเสื้อคลุมที่ตัวเองสวมใส่อยู่ให้กับอีกฝ่าย พร้อมเดินไปพยุงอีกฝ่ายไว้ไอรีนปัดมือและเสื้อคลุมของอีกฝ่ายทิ้ง ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนไป มีแต่ความเย็นชาเข้าครอบงำใบหน้าสวย“ข้าไม่อยากมีอะไรติดค้างท่านอีกค่ะ ข้าไม่ต้องการความสงสารหรือเห็นใจจากท่าน จากนี้ไป แค่ทำเป็นไม่รู้จักกัน แค่นั้นก็กรุณากับข้ามาแล้วค่ะ”ไอรีนค่อย ๆ เดินจากไป ทิ้งให้เอวาได้แต่ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น TALK : งือน้อนนนน เข้มแข็งมากลูก หนีไปให้ไกล ๆ เลยลู๊กกกกกกมาดึกหน่อยแต่มาน้าาาาาา เล่นซะปรับอารมณ์ไม่ทันกันเลยทีเดียววว อิพี่ก็ยืนอึ้งไปซิฮะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9 คนใจร้าย

นิยายแนะนำ

เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 9 คนใจร้าย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้