ตอนที่7
"บัดซบ! เจ้าสารเลวนี้ไม่อยากตายอย่างสงบ ไปเลยตั้งค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*!"จ้าวหย่งโกรธจัด เขาเคลื่อนตัวไปข้างหน้าพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโส เข้าห้อมล้อมรอบตัวซูเฉินอย่างรวดเร็ว"ค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*!"จ้าวซู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับตกใจ เขาไม่คิดว่าจ้าวหย่งจะใช้ค่ายกลที่ทรงพลังของที่สุดของตระกูล ในหนังสือของประวัติศาสตร์กล่าวว่า ค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*ได้มาจากการต่อสู้กับตระกูลใหญ่แห่งยุคตระกูลหนึ่งในสมัยนั้น ตระกูลนั้นถือเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของทวีปวารีพิสุท กล่าวว่าแม้แต่จักรวรรดิพยัคฆ์สีชาดยังไม่กล้ายุ่งเกี่ยวกับพวกเขาแต่เมื่อเวลาผ่านไปตระกูลนี้ก็เริ่มเสื่อมอำนาจ เนื่องจากการจากไปของผู้นำสูงสุดของพวกเขา เหล่าตระกูลอื่นที่โดนกดขี่มาโดยตลอด เริ่มผลักดันให้ตระกูลนี้ตกต่ำลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายตระกูลยิ่งใหญ่นี้ก็จบลงโดยการกวาดล้างของเหล่าตระกูลทั้งหลาย และค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*เป็นวิชาค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลนี้ เพื่อถ่วงดุลอำนาจให้กลับมาปกติ เหล่าตระกูลทั้งหลายจึงแบ่งปันวิชานี้ร่วมกัน ดังนั้นค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*จึงถือเป็นมรดกของทุกตระกูลด้านซูเฉินที่ได้ยินชื่อค่ายกล*ดาราตะวันฉาย* เขาถึงกับสั่นสะท้าน"เมื่อกี้เจ้าพูดว่าค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*อย่างงั้นรึ"ซูเฉินหันไปถามกับจ้าวหย่ง เขาไม่ได้สนการห้อมล้อมของพวกเขาแต่อย่างใด"เหอะ! สารเลวข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรู้จักค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*ด้วย แต่จงภูมิใจไว้ซ่ะเจ้าได้ค่ายภายในวิชาที่แกร่งแข็งที่สุดแห่งยุค"ขณะนี้ซูเฉินไม่ได้สนใจจ้าวหย่งอีกต่อไป เขากำลังเหม่อลอยแล้วพึมพำกับตนเอง"ค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*นั้นไม่ใช่ค่ายกลของตระกูลปิงอย่างงั้นเหรอ แต่มันอาจจะเป็นชื่อเหมือนกันก็ได้ เพราะตระกูลปิงนั้นมันเป็นเพียงตระกูลหนึ่งในเกมส์ของข้าเท่านั้น!!" เหล่าผู้อาวุโสที่ยืนประกบทุกด้านของซูเฉินได้แต่งวยงง 'เจ้าสารเลวนี้เป็นบ้าอะไร เพียงแค่ได้ยินชื่อค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*ก็พึมพำกับตัวเองราวกับคนบ้า'"ผู้อาวุโสหย่งอย่าสนใจเจ้าสารเลวนี้เลย เรามาจัดการมันให้จบๆเถอะ""ถูกต้องข้าเห็นด้วย ให้เจ้าสารเลวนี้่ประจักแก่ค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*ที่ใหญ่ เพื่อเป็นของขวัญส่งท้ายชีวิตมันกันดีกว่า"ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านข้างไม่อยากรีรอเลยชักชวนให้จ้าวหย่งลงมือจ้าวหย่งได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า"ดี มาทำให้มันจบๆ เจ้าสารเลวจงตายด้วยค่ายกลของพวกเราซ่ะ"เมื่อกล่าวจบ จ้าวหย่งเริ่มปลดปล่อยลมปราณสีแดงฉาน วูม!!! คลื่นลมปราณสีแดงปกคลุมสถานที่นั้น เหล่าผู้อาวุโสต่างปลดปล่อยคลื่นลมปราณสีแดงแบบเดียวกัน ก่อเกิดเป็นกำแพงสีแดงล้อมรอบซูเฉิน "รับไปซ่ะค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*"จ้าวหย่งคำรามลั่นพร้อมกับประสานมือเป็นรูปสี่เหลี่ยม โอมม!!! ภายในกำแพงปรากฏดวงดาวสีแดงที่ส่องประกาย พวกมันค่อยๆเคลื่อนตัวมารวมกันยังจุดกลางศรีษะของซูเฉิน เหล่าดวงดาวเริ่มหลอมรวม จากดวงดาวดวงเล็กๆ ค่อยๆก่อตัวตัวเป็นรูปพระอาทิตย์ดวงใหญ่ คลื่นความร้อนและพลังกดดันถาโถมเข้ามายังซูเฉิน เขารู้สึกแข้งขาเริ่มหนักอึ้งจนแทบยืนไม่ไว้ "รับไปซ่ะ*ดาราตะวันฉาย*พิฆาต!!"จ้าวหย่งคำรามลั่น วูม!! ดวงอาทิตย์ปลดปล่อยคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง ก่อนเริ่มเคลื่อนตัวตกลงมายังซูเฉิน ความเร็วของมันราวกับดาวตกที่ร่วงล้นมาจากท้องฟ้า ซูเฉินมองขึ้นไปยังดวงอาทิตย์สีแดงฉานที่กำลังตกลงมาอย่างประหลาดใจ เขาพึงพำกับตัวเองว่า"แม้แต่รูปแบบวิชาก็ไม่ผิด! นี้คือค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*ของตระกูลปิงจริงๆ!"จากนั้นดวงอาทิตย์ก็ปะทะกับร่างซูเฉินอย่างจัง ปัง!!!! คลืนน!!!ชี!!!เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ คลื่นความร้อนโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง พื้นดินรอบๆค่อยๆละลายจากความร้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ เหล่าผุ้อาวุโสต่างหน้าซีดเผือดเนื่องจากการใช้ลมปราณอย่างมหาศาลไปกับค่ายกล "ในที่สุดแกก็ตายฮ่าๆๆ" จ้าวหยุนที่ยืนอยู่ไกลๆ เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและชิงชัง ในที่สุดเขาก็สามารถทำให้ไอ้สารเลวนี้ตายได้สักที*****อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องลับใต้โถงหลักของตระกูลจ้าว ชายชราคนหนึ่งกำลังบ่มเพาะอยู่คนเดียวอย่างเงียบๆ แต่อยู่ๆร่างกายเขาก้สั่นและลืมตาขึ้น เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มออกมาว่า"ใครใช้ค่ายกล*ดาราตะวันฉาย*" พืบ!!! จากนั้นชายชราก็หายตัวไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นี้