[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 36 กลอุบายที่ได้ผลที่สุด

เลขาหลี่นำเอกสารมาให้หัวหน้าเซ็นชื่อ

หลังจากที่กู้ซือเซ็นชื่อเสร็จ ก็ถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน “เลขาหลี่ ที่บ้านคุณมีลูกหลานไหม?”

เลขาหลี่ “มีครับ ผมเป็นคนสุดท้อง พี่ชายพี่สาวมีลูกกันหมดแล้ว”

กู้ซือถาม  “ถ้าคุณทำผิดพลาด แล้วหลานสาวหรือหลานชายของคุณโกรธ คุณจะง้อพวกเขายังไง?”

เลขาหลี่คิดในใจว่าหัวหน้าระบุเพศมาชัดเจนแล้ว ก็คงหมายถึงเยาวชนนักเรียนถงฮั่วใช่ไหม

"เด็กผู้หญิงเอาใจง่ายครับ หาเสื้อผ้าสวย ๆ แล้วก็ซื้อของกินของดื่มอร่อย ๆ ไปให้ก็คงหายโกรธแล้ว" เขาคิดว่าหลานสาวของเขาพอได้ขนมหนึ่งชิ้นก็ดีใจแล้ว ไม่รู้ว่าจะใช้กับถงฮั่วได้ผลหรือเปล่า

กู้ซือมีความสัมพันธ์กับเด็ก ๆ ในตระกูลกู้ไม่ดีเสมอ ไม่ใช่ว่าจะมีความสัมพันธ์กับเด็กไม่ดี แต่เขาไม่สนใจใคร ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ เขาไม่เคยปลอบหรือเอาใจเด็ก ๆ มาก่อน ปกติแค่ส่งสายตาไปทางพวกเขา เด็ก ๆ ก็จะสงบลงเอง

เหมือนถงฮั่วที่โกรธเขามาหลายวัน แถมยังไม่ส่งอาหารมาให้เขาอีก เธอเป็นคนแรกที่ทำแบบนี้

หน่วยหงหนิว

พืชผักในไร่หลายอย่างใกล้จะเก็บเกี่ยวแล้ว หากไม่เก็บเกี่ยวก็จะแก่เกินไปเสียก่อน

ถงฮั่วไม่มีที่ดินส่วนตัว เวลาว่างก็ไปช่วยชาวบ้านที่สนิทกันเก็บผัก ทุกครั้งที่กลับบ้านก็จะมีผักเต็มตะกร้า เช่น มะเขือ แตงกวา ถั่วฝักยาว เป็นต้น

ดินที่นี่ดีจริงๆ ปลูกอะไรก็งอกงาม ไม่ว่าจะธัญพืชหรือผักผลผลิตก็สูง

ถงฮั่วจะคัดเลือกอย่างดีทุกครั้ง แล้วจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่มิติ ทำให้ฤดูหนาวเธอจะมีผักกิน

หลังจากที่ข่งมี่เสวี่ยมาอยู่ที่ชนบท ผิวก็คล้ำและหยาบกร้านขึ้น แต่พอมองไปที่ถงฮั่ว แม้จะมองจากไกล ๆ เธอก็เป็นคนเดียวที่ผิวขาวเปล่งประกายท่ามกลางกลุ่มคน

ทำไมเธอถึงไม่ผิวคล้ำขึ้นบ้าง?

ทำไมเธอถึงได้มีเพื่อนที่ชนบท?

"ฮั่วฮั่ว!" ข่งมี่เสวี่ยทนไม่ไหว รีบเรียกถงฮั่วที่กำลังเดินกลับบ้านพร้อมกับคนอื่น ๆ

ถงฮั่วไม่สนใจ ยังคงพูดคุยกับเฉิงเสี่ยวอวี่และเผิงต้าเหม่ยต่อไป

"ฮั่วฮั่ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ" ข่งมี่เสวี่ยเห็นเธอไม่สนใจก็รีบเดินไปดึงแขนถงฮั่วไว้

เฉิงเสี่ยวอวี่มองเธออย่างไม่ชอบใจ กำหมัดทำท่าทาง “พี่ถงไม่สนใจเธอหรอก เธอชอบตามมาวุ่นวายทุกครั้ง เป็นอะไรหรือเปล่า อยากโดนต่อยหรือไง!”

ข่งมี่เสวี่ยเหมือนจะตกใจ ทำสีหน้าอ่อนแอ "ฮั่วฮั่ว ฉันแค่อยากถามว่าเมื่อวานเธอเก็บกระเป๋าสตางค์ได้หรือเปล่า"

ถงฮั่วมองเธอด้วยสายตาเฉยเมย “ไม่ได้เก็บ”

ข่งมี่เสวี่ยมีสีหน้าลำบากใจ "เธอลองคิดอีกครั้งสิ เมื่อวานฉันซื้อของกลับมาจากชุมชน ตอนผ่านจุดที่เธอทำงาน ฉันแบกไม่ไหวก็เลยวางของไว้ตรงนั้นก่อน แล้วก็เป็นพี่กู้ที่มาช่วยฉันยกของกลับไป"

เฉิงเสี่ยวอวี่มีสีหน้าไม่พอใจ "พูดจาวกไปวนมา ไม่ชัดเจนสักทีอย่างกับฉี่ไม่ออก!"

ข่งมี่เสวี่ยหน้าแดงก่ำ รีบพูดออกมา “ตอนนั้นของไม่ได้หาย แต่กระเป๋าสตางค์ที่อยู่ในนั้นหายไป”

ถงฮั่วเลิกคิ้วถามอย่างไม่ใส่ใจ “เธอสงสัยว่าฉันขโมยกระเป๋าสตางค์ของเธอไปงั้นเหรอ?”

ข่งมี่เสวี่ยรีบส่ายหน้า “ไม่นะ ฉันรู้ว่าบ้านเธอมีปัญหา ตอนที่มาก็ไม่ได้เอาอะไรมามาก แถมยังมีเงินติดตัวมาน้อย...ก็เลย...ก็เลย ถ้าเธอเก็บกระเป๋าสตางค์ได้ ก็ช่วยคืนให้ฉันก่อนได้ไหม?”

เฉิงเสี่ยวอวี่กับคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้โง่ ข่งมี่เสวี่ยพูดว่าไม่ได้สงสัยว่าถงฮั่วขโมยไป แต่คำพูดของเธอก็มีความหมายว่าถงฮั่วขาดเงินจึงไปขโมยของของเธอมา

"พูดลอย ๆ ว่าคนอื่นขโมยของ เธอเป็นใครกัน" เฉิงเสี่ยวอวี่ผลักข่งมี่เสวี่ยจนล้มลงไป

ถงชุนชู่ที่อยู่ไม่ไกลเห็นดังนั้นก็ทนไม่ได้ รีบวิ่งเข้ามาเตะเฉิงเสี่ยวอวี่!

เฉิงเสี่ยวอวี่ไม่ทันระวังตัว โดนเตะจนถอยหลังไปหลายก้าวและล้มลง

เฉิงเสี่ยวอวี่เป็นเพื่อนคนแรกที่นี่ของถงฮั่ว เธอกล้าออกหน้าให้ถงฮั่วได้ ถงฮั่วก็ต้องออกหน้าให้เธอได้เหมือนกัน

พอถงชุนชู่หันหน้ากลับ ทันใดก็ถูกถงฮั่วเตะเข้าที่เป้ากางเกงทันที!

ถงชุนชู่รีบกุมเป้าไว้ทันที เจ็บปวดจนหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนออกมา “เธอเตะฉันเพื่อคนนอกคนหนึ่งเหรอ?”

ข่งมี่เสวี่ยทั้งโกรธทั้งผิดหวัง "ฮั่วฮั่ว เสี่ยวชู่เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ! เธอทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง? ถ้า...ถ้าเขาเป็นอะไรไปจริงๆ เธอจะเสียใจไปตลอดชีวิตเลยนะ!”

ถงฮั่วไม่ได้เก่งเรื่องการต่อสู้ แต่ชาติที่แล้วเธอโดนทำร้ายมาเยอะ จึงได้ประสบการณ์มามากมาย หากร่างกายและกำลังไม่เป็นรอง การใช้กลยุทธ์ที่สกปรกก็จะได้ผลมากที่สุด

ในบรรดากลยุทธ์สกปรก ถงฮั่วถนัดที่สุดคือการเตะเป้ากับควักลูกตา เธอเชี่ยวชาญการเตะเป้าเป็นพิเศษ สามารถควบคุมแรงของการเตะได้ทั้งแบบที่ทำให้คนเจ็บปวดและแบบที่ทำให้บาดเจ็บ

อย่างเช่นตอนนี้ ถงชุนชู่ดูกำลังเจ็บปวดปางตาย แต่จริง ๆ แล้วเขาก็แค่เจ็บเท่านั้น ไม่ถึงกับพิการ

จากสถานการณ์ของเขา เห็นได้ชัดว่าเจ็บแค่ไม่กี่วันก็หายแล้ว

"คนนอกที่เธอพูดถึงคือเพื่อนที่ดีที่สุด เชื่อฉัน และช่วยเหลือฉันตอนที่ถูกคนใส่ร้าย!"

เฉิงเสี่ยวอวี่ลุกขึ้นจากพื้นแล้ว เมื่อได้ยินว่าถงฮั่วบอกว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

ข่งมี่เสวี่ยพูดอย่างโกรธเคือง “ฮั่วฮั่ว เดิมทีฉันก็อยากจะไว้หน้าเธอ แต่ในเมื่อเธอไร้ความเมตตาขนาดนี้ ฉันก็จะพูดตรง ๆ ช่วยคืนกระเป๋าสตางค์ที่เธอเอาไปเมื่อวานให้ฉันด้วย”

ขณะที่เฉิงเสี่ยวอวี่กำลังจะโต้แย้ง เผิงต้าเหม่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบออกมา “เธอโกหก! ใครเอากระเป๋าสตางค์ของเธอไป? มีหลักฐานไหม? ใครเห็นบ้าง? ถ้าไม่มีหลักฐาน แล้วยังมาพูดจาไร้สาระอีก ฉันจะจับเธอไปทำงานที่ไร่ ไปบุกเบิกที่ดินเลย!”

เฉิงเสี่ยวอวี่รู้สึกไม่พอใจ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพี่ถง แต่ทำไมต้าเหม่ยถึงรีบออกมาแย่งเธอพูด?

ข่งมี่เสวี่ยพูดด้วยความตื่นเต้น “พวกเรามีหลักฐานแน่นอน! หลักฐานก็คือพี่รองของฮั่วฮั่วเห็นว่าเธอเอากระเป๋าสตางค์ไปกับตา!”

ถงฮั่วจะไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามีคนมาขโมยกระเป๋าตังค์ไป

แต่ข่งมี่เสวี่ยกลับมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ คงไม่ใช่เพราะถงชุนจิ้งเต็มใจจะใส่ร้าย ‘น้องสาว’ แท้ ๆ ของตัวเองใช่ไหม?

ถงฮั่วตบหน้าข่งมี่เสวี่ยแล้วสะบัดมือไปมา “ตั้งแต่มาอยู่ที่ชนบท หน้าของเธอก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ ทำเอามือของฉันเจ็บไปหมดแล้ว!”

ถงชุนชู่ทั้งโกรธทั้งแค้น กัดฟันกรอด “ถงฮั่ว! ทำเกินไปแล้วนะ!”

ถงฮั่วเดินเข้าไป ตบหน้าเขา “ฉันยังทำได้มากกว่านี้อีก!” แล้วก็ตบไปอีกหนึ่งที

ข่งมี่เสวี่ยเอามือกุมหน้าข้างที่โดนตบ ในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น มองถงฮั่วอย่างอาฆาต แล้วพุ่งเข้าไปจะทำร้ายเธอ

แต่เฉิงเสี่ยวอวี่กับเผิงต้าเหม่ยเหมือนยักษ์สองตัว ยืนขวางหน้าข่งมี่เสวี่ยเอาไว้ ทำสีหน้าว่า ‘ถ้าเธอกล้าก็ลองดู! พวกฉันจะจัดการเธอแน่!’

ข่งมี่เสวี่ยก้าวถอยหลังไปด้วยความอับอาย แล้วขู่ว่า “ฮั่วฮั่ว เธออย่าบังคับให้ฉันต้องไปแจ้งความนะ”

ถงฮั่วกอดอกมองเธอ “ไปสิ! ใครไม่ไป คนนั้นก็เป็นหลาน!”

ถงชุนชู่จ้องมองถงฮั่วอย่างดุดันและพูดว่า "พี่สาวมี่เสวี่ย ไม่ต้องไปพูดกับเธอแล้ว เธอคงไม่ยอมแพ้จนกว่าจะเห็นความจริง! เธอสมควรไปทำงานที่ไร่!"

ข่งมี่เสวี่ยประคองถงชุนชู่แล้วเดินจากไป

ถงฮั่วขอบคุณเฉิงเสี่ยวอวี่และเผิงต้าเหม่ย และเดินทางกลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้าน ถงฮั่วก็พบว่าลูกบิดประตูไม่ได้ถูกแตะต้อง แต่หน้าต่างถูกใครบางคนเปิดออก

มีคนเข้ามาในห้องตอนที่เธอไม่อยู่

ในบ้านไม่มีของมีค่าอะไร สิ่งที่ไม่ควรเอาไว้ข้างนอก ถงฮั่วก็เก็บไปไว้ในพื้นที่มิติแล้ว

ดังนั้น เมื่อถงฮั่วรู้ว่ามีคนเข้ามาในบ้าน เธอก็ไม่ได้เป็นกังวลว่าใครจะไปค้นพบความลับอะไร หรือว่าข้าวของจะหาย

แต่หลังนึกถึงสิ่งที่ข่งมี่เสวี่ยเพิ่งทำ ถงฮั่วก็เริ่มค้นหาของในบ้าน แล้วก็เจอกระเป๋าสตางค์ที่ไม่ใช่ของเธออยู่ในตู้ข้างเตียง

กระเป๋าสตางค์ผ้าลูกฟูก ถงฮั่วก็มีเหมือนกัน ตอนที่มาอยู่ชนบท ข่งหลินหลางเป็นคนให้มา

พอเปิดกระเป๋าสตางค์ดู ข้างในก็มีเงินมากกว่าร้อยหยวนและคูปองอีกมากมาย