อ่างอาบน้ำรวยด้วยกลีบดอกกุหลาบสีแดงน้ำที่เคยอุ่นทว่าขณะนี้กลับเย็นลงแล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าคนแช่จะลุกขึ้นจากน้ำเลยแต่กลับนอนนิ่งไม่ขยับ รอยยิ้มยังปรากฏบนใบหน้าไม่จางหายแต่เป็รอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บ
"คุณหนูอาบน้ำเสร็จหรือยังเ้าคะ คุณหนูแช่น้ำนานเกินไปแล้วเ้าค่ะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา"เสียงกังวลดังจากทางด้านนอกห้องปลุกให้คนด้านในตื่นจากภวังค์ความคิด
"เสร็จแล้ว"ว่าจบลุกขึ้นจากอ่างน้ำด้วยร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่อหุ้มร่างกาย ซุนซีหนิงเดินมาหยิบผ้าขนหนูพันรอบกายนั่งหน้ากระจกทองแดงก่อนจะหยิบหวีขึ้นหวีผมอย่างนิ่งสงบ"เข้ามา"น้ำเสียงนั้นเต็มด้วยความเ็าไร้อารมณ์และเฉยเมยต่อทุกสิ่ง
บ่าวรับใช้เดินเข้ามาในห้องของซุนซีหนิงด้วยอาการสั่นเทา ซุนซีหนิงเพียงปรายตามองบ่าวรับใช้นิ่งๆไม่เอ่ยอะไรต่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบได้ยินเพียงเสียงหวีผมที่นุ่มนวลของซุนซีหนิงเท่านั้น
"มีอะไรรีบพูดมา"เสียงเ็าของซุนซีหนิงทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของบ่าวรับใช้เต้นไม่เป็จังหวะ เริ่มสั่นมากขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดที่บ่าวรับใช้ทำตัวน่ารำคาญไม่พูดเสียที"หากไม่มีอะไรก็ออกไปซะ!"น้ำเสียงเย็นะเืของซุนซีหนิงยิ่งเย็นขึ้นอีกร้อยเท่า เข่าของบ่าวรับใช้อ่อนปวกเปียกน้ำตาเริ่มไหลออกมา
"นะ..นาย..ท่านสั่งให้คุณหนูรองเข้ารับประทานอาหารเย็นร่วมโต๊ะเย็นนี้เ้าค่ะ"ซุนซีหนิงเลิกคิ้วขึ้นแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเพียงไล่บ่าวรับใช้น่ารำคาญออกไปเท่านั้น หยิบเครื่องประดับงดงามหน้าโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาพลิกไปมามุมปากหยักยิ้มขึ้น ดวงตาเ็าของนางทอประกายภาพเครื่องประดับในมือด้านความเยือกเย็น
"ต่อเมื่อสรรค์มีเมตตาให้ข้าเกิดใหม่ในร่างนี้ ข้าย่อมต้องอยู่ให้ได้ ในชาติก่อนข้าไร้ความอิสระชาตินี้ข้าขอทำตามใจปรารถนาของข้า"
ห้าชั่วโมงก่อนหน้า
โกดังร้างแห่งหนึ่งในปักกิ่งเสียงต่อสู้ดังสนั่นทั่วโกดัง บุคคลหลายคนต่อสู้กันสุดชีวิตเพื่อให้รอดจากการถูกฆ่า โดยเฉพาะหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามประหนึ่งภาพวาดเธอต่อสู้สุดชีวิตดวงตาเย็นะเืจ้องมองบุคคลที่้าฆ่าเธอไม่วางตา มุมปากหยักขึ้นอย่างเย้ยหยัน ในมือเรียวเล็กของเธอกำมีดเล่มเล็กอย่างแ่า เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ขาดออกจากกันทำให้เห็นผิวขาวกระจ่างทว่ากลับชุ่มด้วยเืและเหงื่อ
"ยอมแพ้เถอะ ถึงจะพยายามแค่ไหนเธอก็ไม่มีทางรอดหรอกซีหนิง"มือสังหารหนึ่งในนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเป็ธรรมชาติไร้กังวลเพราะเขาแน่ใจในฝีมือของตัวเองอย่างมากว่าจะฆ่าเมิ่งซีหนิงได้
ดวงตาเย็นะเืของเมิ่งซีหนิงกวาดมองไปอย่างคนพูดอย่างเยือกเย็น มุมปากยกขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอ่ยเสียงเ็าราวน้ำแข็ง
"ชีวิตฉันฉันตัดสินใจเองได้จะอยู่หรือตายก็เป็สิทธิของฉันเมิ่งซีหนิง"
มือสังหารหัวเราะดังลั่นทั่วโกดัง น้ำมูกน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำด้วยความสมเพชในความคิดของเมิ่งซีหนิงก่อนจะเอ่ยเสียงเย้ยหยันกลับไป
"เมิ่งซีหนิงเธอลืมไปแล้วเหรอว่าชีวิตของเธอจะตายหรืออยู่ก็ขึ้นอยู่กับนายใหญ่ เธอไม่มีสิทธิ์เลือกั้แ่ก้าวเข้ามาในองค์กรแล้วล่ะ "
เมิ่งซีหนิงกำมือแน่นก่อนจะคายออก ล่วงเข้าไปในกระเป๋าในที่ลับดึงผลึกคริสตัลออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น มุมปากหยักขึ้นเป็รอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บ ดวงตากลมโตสีดำขลับมองผลึกคริสตัลในมืออย่างสบายใจสบายอารมณ์
"ผลึกคริสตัล! มันไปอยู่ที่เธอได้ยังไง"เสียงใของมือสังหารคนหนึ่งดังขึ้น
"ผลึกคริสตันที่ทุกคนต่างแย่งชิงกันเพื่อได้มัน ตอนนี้อยู่ในมือของฉันแล้วถ้าอยากได้ก็เข้ามาเอาซะสิ แต่ฉันไม่รับประกันชีวิตนะ"เมิ่งซีหนิงพูดอย่างเ็า
มือสังหารพยักหน้าพร้อมเพรียงกันก่อนจะเข้าโจมตีเมิ่งซีหนิงอีกครั้ง เน้นเพียงจุดตายเท่านั้น ทว่าเข้ายังไม่ถึงตัวเมิ่งซีหนิงกลับล้มกองกับพื้นโกดัง เมื่อคิดได้ว่าตนวู่วามเกินไปทำให้เสียท่าให้เมิ่งซีหนิงเข้าแล้ว ดวงตาของมือสังหารจ้องใบหน้างดงามของเมิ่งซีหนิงอย่างโกรธแค้น
เมิ่งซีหนิงเดินเข้ามาหาร่างมือสังหารพร้อมบรรยากาศรอบตัวที่เย็นลงและจิตสังหารที่รุนแรงนั้นกดดันให้มือสังหารต้องสั่นะเื ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกและดวงตาเยือกเย็นของนางจ้องมือสังหารอย่างกระหายเืมุมปากหยักขึ้นอย่างเย้ยหยัน
"ดูท่าครั้งนี้นายใหญ่คงทำงานพราดซะแล้วสิ ถ้าจะฆ่าก็ต้องฆ่าให้ตายไม่อย่างนั้นตนเองจะตายเอง"ว่าจบเมิ่งซีหนิงก็หยิบผงยาพิษที่พึ่งปรุงสำเร็จเมื่อไม่นานขึ้นมาก่อนจะโปรยลงบนร่างมือสังหารทุกคนที่กองบนพื้นทีละคนทีละคนอย่างใจเย็น
เวลาผ่านไปสิบนาทีมือสังหารเริ่มเกิดอาการชักกระตุกเืไหลอาบตัว ดวงตาทะลักออกจากเบ้าตา ฟันหลุดออกทีละซี่ละซี่ กระดูกแตกหักใบหน้าบิดเบี้ยว เนื้อตัวเริ่มเน่าเปื่อยส่งกลิ่นอันไม่เป็ประสงค์ทั่วโกดังจนเวลาสุดท้ายของความทรมานเนื้อตัวแยกออกจากกันอย่างกับว่าถูกหั่นอย่างไรอย่างนั้น จนเส้นสุดความทรมานเครื่องในแผดเผาซึ่งกันและกันจนเป็กองเืกองหนึ่งมือสังหารตายคาที่ทันที
เมิ่งซีหนิงมองผลงานของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะก้าวเดินออกจากโกดังไปจุดไฟ แช็คแล้วโยนทิ้งไปในกองไม้เก่าๆ ไม่นานไฟก็เริ่มลามไปทั่วทุกที่ในโกดัง เมิ่งซีหนิงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆไม่หันกลับมามองกองไฟเลยแม้แต่หางตาทุกท่าก้าวเดินเต็มด้วยความน่าเกรงขามและสง่าราศี
517
