ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร!!!

สามเดือนแล้วที่ฉันติดอยู่ที่นี่กับมีดที่ขโมยมา บอกตามตรงว่าช่างเป็นช่วงเวลาน่าเบื่อเอามากๆ เริ่มจากการเก็บสมุนไพรช่วงเช้า เก็บสมุนไพรช่วงกลางวัน และเก็บสมุนไพรช่วงเย็น เพื่อแลกเศษเหรียญเงินเล็กๆ จากพวกทหารที่เลี้ยงกิ้งก่าบินได้ เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะมีดที่ขโมยมาเริ่มที่จะฆ่าหมูป่าดำตัวเล็กๆ ไม่ได้แล้วไงละ การเก็บรวบรวมเงินทีละเล็กทีละน้อยก็น่าเบื่อเอามากๆ ฉันเลยตัดสินใจใช้ [แปรธาตุ] หาเงินมันซะเลย!

มีดที่ใช้แล้วหัก ก็ใช้ [แปรธาตุ] ซ่อมขึ้นใหม่ ของเก่าที่พวกทหารเอาไปทิ้งไว้ทั่วไปเช่นชุดเกราะ ดาบใหญ่ โล่ ฯลฯ ฉันก็เอามา [แปรธาตุ] สร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด เป็นไงล่ะ ฉันนี่แหละฉลาดที่สุด! ฮ่าๆๆ

แต่ว่า...การใช้ [แปรธาตุ] มันไม่ได้สมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง อาวุธที่ถูกสร้างด้วย [แปรธาตุ] ย่อมห่วยแตกกว่าอาวุธที่ถูกสร้างด้วยทักษะเฉพาะอยู่แล้ว แน่ละ! ของที่ทำขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรง จะต้องดีกว่าของก๊อบปี้อยู่แล้ว ซึ่งตัวฉันรู้ดี แต่คนมันจนที่น่า ทางเลือกที่ดีกว่านี้มันยังไม่มีซะหน่อย!

เอาล่ะเข้าเรื่องกัน จากช่วงที่ผ่านมา ฉันได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ หลายอย่างเพื่อเอาตัวรอด เช่นทักษะเกี่ยวกับการเสริมสมรรถภาพร่างกาย โล่ และดาบ เพราะว่าฉันไม่อยากจะโดนโจมตีเจ็บๆ หลายครั้ง ถึงจะยอมรับว่าสนุกที่ได้ต่อสู้ก็เถอะ แต่!...สิ่งที่ค้นพบก็คือ ‘ศาสตร์ทักษะที่จะเกิดจากการกลั่นกรองจากศาสตร์เดิม’ เป็นศาสตร์ที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเราได้เรียนรู้ทักษะบางสิ่งบางอย่างอย่างถ่องแท้ จนสำเร็จเงื่อนไขหนึ่ง เช่น เมื่อเราเรียนรู้ทักษะ [มีด] และ [วางยาพิษ] จนมีเลเวล 10 ทั้งคู่แล้ว ก็จะเกิดศาสตร์ทักษะ [เคลือบพิษ] ขึ้นมา แต่ก็ยังคงอยู่ในข้อแม้เดิมที่ว่าปีศาจไม่สามารถเรียนรู้ทักษะใหม่ได้ ซึ่งฉันขอตั้งชื่อว่า ‘การสังเคราะห์ทักษะ’ แล้วกัน

ส่วนเรื่องทักษะของมอนสเตอร์ ฉันก็แอบสังเกตเหมือนกันนะว่ามอนสเตอร์บางตัวก็มีทักษะ บางตัวก็มีแต่ศาสตร์ทักษะ ผลจากการวิเคราะห์ด้วยหัวสมองอันชาญฉลาดของฉัน มันน่าจะเกี่ยวกับลักษณะทางกายภาพมากกว่า แต่ก็ยังไม่ได้สรุปเรื่องนี้แบบจริงๆ จังๆ หรอกนะ แต่ขอให้ระวังมอนสเตอร์ที่มีทักษะด้วย เพราะมอนสเตอร์ที่มีทักษะ จะมีศาสตร์ที่หลากหลายด้วย

และอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกใครก็คือ การค้นพบ ‘โลหิตแห่งจอมมาร’ และ ‘ดวงใจแห่งจอมมาร’ เพราะฉันบังเอิญไป [แปรธาตุ] แยก [ศิลาธาตุความมืด] ที่เก็บได้ เอาไปโยนน้ำเล่นนั่นแหละ มันเลยกลายเป็นของสุดแจ่มขึ้นมาทันที แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะมีปีศาจตัวหนึ่งปากโป้งเรื่องนี้เข้า พวกทหารก็แห่กันมาตักน้ำไปจนหมด พอน้ำที่อยู่ตรงนั้นหมดลงก็กลายเป็นว่าปีศาจที่มาเอาน้ำไปถูกจับไปเป็นทาสในเหมืองซะอย่างงั้น! ดีที่ฉันไหวตัวทัน หนีออกจากเมืองมาก่อน

พอหนีออกมาได้ก็ได้เจอกับพ่อค้าที่เดินทางผ่านมา เขาได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับรังของเจ้าป่าที่มีสมบัติมากมายด้วย ไม่ว่าจะเป็นอาวุธหรือชุดเกราะ แต่รวมไปถึงแร่ต่างๆ ที่ใช้ในการสร้างอาวุธ ส่วนเรื่องที่ว่ามันมีของพวกนั้นได้ยังไง พวกเขาไม่ยอมเล่าให้ฟัง บอกแค่ว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าเท่านั้น

หลังจากนั้น ฉันก็กลับเข้าเมืองที่ไร้สีสัน ไร้ซึ่งปีศาจที่ไร้ชื่อ อีกครั้ง ขนาดดินแดนปีศาจยังยากเข็ญขนาดนี้ คนที่ถูกเรียกว่าผู้กล้าอย่างฉันจะทำอะไรได้ ตอนนี้ฉันละนึกไม่ออกจริงๆ