“กรี๊ดดดด!!!”
...
ร่างบางของเธอสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาปิดสนิทราวกับพยายามกั้นอะไรบางอย่างเอาไว้
“นี่มันเื่บ้าอะไรกัน”
เสียงพึมพำเบาๆ แทบไม่ได้ยิน หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง บ่งบอกถึงความสับสนและความเ็ปที่กำลังทรมานเธออยู่
ข้อมูลมากมาย ความทรงจำ ความคิด ปะปนกันอย่างยุ่งเหยิง ราวกับสายใยที่พันกันยุ่ง ในมือเล็กๆ ที่สั่นเทา เธอกำสิ่งของบางอย่างเอาไว้แน่น บ่งบอกถึงความสำคัญ หรืออาจเป็สิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังคงยึดเหนี่ยว ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในหัวของเธอ
เธอค่อยๆ คลายมือออกช้าๆ เส้นสีชมพูสองเส้นปรากฏชัดเจนบนแท่งพลาสติกสีขาว ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ความใปนกับความสับสน ลมหายใจติดขัด ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน
เพราะผลที่ปรากฏนั้นคือ...
..
“สองขีด!!!”
ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง
“ฉันท้อง!!!”
สีหน้าเคร่งเครียดแสดงถึงความคิดอันยุ่งเหยิง เธอพยายามทบทวนความเป็ไปได้ในสถานการณ์ต่างๆ...
เื่ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะมีอยู่จริงและใครจะไปรู้ว่าเื่แบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับตัวเธอ...เื่ที่คิดว่าจะมีแค่ในละครหรือในนิยาย แต่ว่าตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่เธออ่านยังไม่จบ
...
เธอปล่อยให้ความคิดไหลวนไปอย่างช้าๆ เหมือนหยดน้ำผึ้งที่ค่อยๆหยดลงบนผิวน้ำ ภาพความทรงจำแปลกประหลาดผุดขึ้นมาในหัว เธอจำได้ว่ากำลังนั่งรถตู้ของต้นสังกัดเพื่อเดินทางกลับคอนโดหลังจากเสร็จงานประกาศผลรางวัลจบ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง
ตอนนี้ เธออยู่ในร่างของ "เหมยหลิน" ตัวละครที่เธอรู้จักดี ตัวละครที่เธอยังอ่านไม่จบในนิยายรักโรแมนติกเื่หนึ่ง
เธอจำได้ดีว่าเหมยหลินเป็เพียงตัวประกอบ ตัวร้ายที่คอยกลั่นแกล้งนางเอก และต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกสับสน
...
เธอปล่อยในความคิดค่อยๆตกผลึกอย่างช้าๆ
แต่ว่าตอนนี้เธออยู่ในร่างของ "เหมยหลิน" นางร้ายตัวประกอบในนิยายรักโรแมนติกเื่หนึ่ง นางร้ายที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็เพียงเครื่องมือ เพื่อสร้างความขัดแย้ง เพื่อผลักดันให้นางเอกและพระเอกได้มาพบกัน
ชะตาชีวิตที่พลิกผันอย่างไม่น่าเชื่อ จากนางเอกแถวหน้า กลายมาเป็ตัวละครรองที่ไม่มีใครสนใจ
ความรู้สึกเ็ป ความสับสน และความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจ ไอด้า หรือ เหมยหลิน ต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตในร่างใหม่ ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เธอไม่ใช่ไอด้า นักแสดงสาวชื่อดังอีกต่อไปแล้ว แต่เป็เพียงนางร้ายตัวประกอบ ที่ต้องหาทางเอาตัวรอดในสถานที่ทีไม่คุ้นเคย
...
“เป็นางเอกอยู่ดีๆ...ตอนนี้ต้องมาเป็นางร้ายซะงั้น”
"..."
“แล้วยังจะท้องกับพระเอกอีก..."
"ไม่พอแค่นั้น.."
"ต้องมาตายอีก...!!!”
...
'เป็การทะลุมิติที่ซวยที่สุด...ในสามโลก'
...
“อยากจะบ้าตาย” เธอนั่งทบทวนเนื้อเื่ในนิยายเท่าที่พอจะจำได้
"เหมยหลิน ลลิสา ปัญญาอัศวหิรัญ" เธอพึมพำชื่อของตัวละครตัวหนึ่งในนิยายออกมาเบาๆ นางร้ายตัวประกอบ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของ "วินเซนท์ ปัญญาอัศวหิรัญ" พระเอกของเื่
ดวงตาคมกริบของเธอร้อนระอุด้วยความทะเยอทะยาน รอยยิ้มเย้ายวนราวกับพิษงู นั่นคือนิยามของเธอ หญิงสาวผู้วางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่้า นั่นคือหัวใจของพระเอก ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม แต่ไร้ซึ่งความรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอ
การแต่งงานครั้งนั้น ไม่ใช่แค่พิธีการ แต่เป็ชัยชนะครั้งแรกของเธอ แผนการที่เธอวางไว้อย่างประณีต ทำให้เขาตกหลุมพราง ตกลงปลงใจแต่งงานกับเธอ แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม ใบทะเบียนสมรส คือใบรับรองความสำเร็จ คือก้าวแรกที่เธอเดินไปสู่เป้าหมาย
แต่การได้มาซึ่งใบทะเบียนสมรส ยังไม่เพียงพอ เธอ้ามากกว่านั้น เธอ้าให้เขารักเธอ รักเธออย่างแท้จริง และวิธีการที่เธอเลือก คือการมีลูกกับเขา
การตั้งครรภ์ ไม่ใช่เื่บังเอิญ แต่เป็แผนการที่เธอวางไว้อย่างรอบคอบ ทุกอย่างถูกคำนวณ ทุกจังหวะถูกควบคุม จนกระทั่งเธอกลายเป็แม่ของลูกเขา ท้องน้อยที่ค่อยๆ โตขึ้น คือเครื่องมือที่เธอใช้ เพื่อผูกมัดเขา เพื่อให้เขาต้องรับผิดชอบ เพื่อให้เขารักเธอ แม้ว่าความรักนั้น จะเกิดจากความผูกพัน จากความรับผิดชอบ หรือแม้แต่ความสงสารก็ตาม
เธอไม่แคร์ เธอ้าเขาและเธอจะได้เขา ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม แม้ว่าจะต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม แม้ว่าจะต้องใช้ความร้ายกาจ เธอก็พร้อมที่จะทำ เพราะสำหรับเธอไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการหัวใจของเขาและตอนนี้ เธอกำลังก้าวไปสู่ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ ชัยชนะที่เธอวางแผนมาอย่างยาวนาน ชัยชนะที่เธอจะเขาทั้งกายและใจ
บรรยากาศรอบตัวนางร้ายราวกับอุณหภูมิที่ลดฮวบลงจนติดลบ ความหวังที่วาดไว้ว่าการมาบอกเื่ลูกในท้องจะทำให้พระเอกหันกลับมามอง กลับกลายเป็ความว่างเปล่า แววตาที่เคยอบอุ่นของเขา บัดนี้เ็าจนเธอแทบแข็งเป็น้ำแข็ง คำพูดที่เอ่ยออกมาแต่ละคำแหลมคมราวกับมีดกรีดแทงใจ
"แล้วไง ฉันต้องดีใจเหรอ"
นั่นคือสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของคนที่เธอรัก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มโดยไม่ขออนุญาติ ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย ยิ่งคิดว่าเขาอาจจะอยู่กับนางเอก ความทรมานยิ่งทวีคูณ ราวกับถูกบีบหัวใจจนแหลกสลาย
จุดเปลี่ยนของนางร้ายก็คือ เธอจ้างคนร้ายให้ไปจับนางเอกและวางแผนให้นางเอกถูกข่มขืน แต่มันกลับไม่เป็ไปตามแผน นางร้ายถูกพระรองซ้อนแผนการคนที่ถูกข่มขืนจึงกลายเป็นางร้ายแทน เธอถูกข่มขืนอย่างเืเย็นจนแท้ง และพวกมันก็ไม่ยอมปล่อยเธอไป
ความอับอาย ความเ็ป และความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ เหมยหลินไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ความรักที่เธอคิดว่าจะได้มา ความสุขที่เธอใฝ่ฝัน ทั้งหมดกลายเป็เพียงฝุ่นธุลี ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครเห็นใจ เธอถูกทอดทิ้ง ถูกประณาม ถูกมองว่าเป็คนชั่วร้าย
.....
...
ท้องฟ้าเหนือผืนน้ำมืดมิด ดาวเดือนเลือนหายไปกับความมืดราวกับรับรู้ถึงความขมขื่นในใจของหญิงสาว เหมยหลินยืนอยู่บนสะพาน น้ำตาไหลอาบแก้ม ไหลลงสู่เกลียวคลื่นที่ซัดสาดอยู่เบื้องล่าง ลมหนาวพัดผ่านร่างบาง ปะปนไปกับความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ
ในที่สุดเธอก็หนีออกมาได้ หนีจากความอัปยศอดสูที่เพิ่งประสบพบเจอ แต่ชะตากรรมก็เล่นตลก แม้จะหลุดพ้นจากกรงขังแห่งหนึ่ง แต่เธอกลับพบว่าตัวเองติดอยู่ในกรงขังอีกแห่ง กรงขังแห่งความสิ้นหวัง ที่มองไปทางไหนก็มืดมิด
เหมยหลินไม่อาจทนอยู่กับความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่อาจทนแบกรับตราบาปและความอัปยศนี้ไปตลอดชีวิต
ในเมื่อไม่อาจมีชีวิตอย่างที่หัวใจปรารถนา ความตายคงเป็ทางออกเดียว...
ร่างบางค่อยๆ ก้าวขา ก้าวเท้าที่สั่นเทา แต่แน่วแน่ มุ่งหน้าสู่ผืนน้ำเบื้องหน้า ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก ความผิดหวัง ก่อนจะเลือนหายไปกับสายลม
วินาทีนั้นเหมยหลินปล่อยวางทุกสิ่ง ปล่อยให้ร่างกายที่ไร้ซึ่งน้ำหนักร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำอันเย็นเยียบ ราวกับดวงดาวที่ร่วงโรยจากฟากฟ้า
ทิ้งไว้เพียงแค่ ความเงียบงัน และระลอกคลื่นที่ค่อยๆ สงบลง ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น...
.....
...
ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าหมองลงในทันที
"ทำไมมันเศร้าขนาดนี้"
“แล้วฉันต้องมาตายอีกครั้งหรอ”
"..."
เหมยหลินนั่งอยู่ที่ปลายเตียง สายตาเหม่อมองผลตรวจครรภ์ในมืออย่างเลื่อนลอย นาทีแห่งความจริงที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นทดสอบนั้นราวกับสายน้ำเย็นเฉียบที่สาดซัดให้เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์
ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาจนยากจะแยกแยะ ทั้งความใ สับสน หวาดกลัว และ... ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆในอก
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครรู้ เหมยหลินได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้มโดยไร้เสียงสะอื้น
ในเมื่อทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว เธอไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไข สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือการยอมรับและเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ
มือบางค่อยๆ เลื่อนลงวางแนบบนหน้าท้องแบนราบ ััแ่เบาราวกับกำลังััสิ่งมีชีวิตอันบอบบาง แม้จะมองไม่เห็น แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงตัวตนเล็กๆ ที่กำลังก่อกำเนิดขึ้นภายใน สายใยบางอย่างเชื่อมโยงพวกเขาไว้ด้วยกันอย่างแแ่
ความรู้สึกผิดชอบชั่ววูบแล่นเข้ามาในหัวใจ เหมยหลินรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าต่อจากนี้คงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ในเมื่ออีกหนึ่งชีวิตฝากความหวังไว้กับเธอ เธอก็จะทำหน้าที่นี้อย่างดีที่สุด
รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา แววตาที่เคยสั่นไหวกลับเปล่งประกายมุ่งมั่น ในเมื่อเธอเลือกที่จะเก็บเด็กคนนี้ไว้ เธอก็จะดูแลเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้
"ฉันเป็นางเอกมาตลอด12ปี"
"ฉันจะไม่ยอมตายอีกครั้งแน่นอน"
428
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)