หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        เซียวเหยียนกล่าวอย่างใจเย็นว่า“ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ามีความหลังแบบใดกับท่านลุงอวิ๋นเซียวแต่โปรดอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลอวิ๋น”

        เขาสามารถพูดเรื่องเก่าๆที่ฝังลึกอยู่ในใจกับคนที่ไม่คุ้นเคยได้อย่างง่ายดายแม้คนที่อยู่ตรงหน้าจะมีศักดิ์เป็นประมุขตระกูลมู่ แต่เขาก็ไม่สนใจ

        บางทีในชีวิตนี้ เขาอาจไม่มีโอกาสได้กล่าวถึงตระกูลอวิ๋นหรือท่านลุงอวิ๋นเซียวกับคนอื่นอีกเลย

        ชิงซีรู้สึกราวกับได้ยินเรื่องตลกมุมปากของนางยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เจ้าจะเจรจาต่อรองกับข้าหรือ? แล้วความจริงใจของเจ้าอยู่ที่ใด?”

        แม้ฮ่องเต้หนุ่มผู้นี้จะยังเยาว์วัยแต่เขาก็มีประสบการณ์ชีวิตโชกโชน ไม่ต้องกล่าวถึงตอนที่เขายังเด็กเขาอาศัยอยู่ที่ชายแดนอย่างโดดเดี่ยวและไร้หนทางจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แม้ตอนนี้เขาจะอายุมากขึ้นเล็กน้อยแต่ดูเหมือนเมื่อสามปีที่แล้วเขาจะเคยตกเป็นตัวประกันของตระกูลอวิ๋น หากกล่าวตามเหตุผลเขาย่อมไม่ชอบตระกูลอวิ๋นในฐานะคหบดีที่มีประสบการณ์กว่าสี่พันปี ชิงซีย่อมไม่ต้องการตกเป็นรองในการเจรจาต่อรองดังนั้นนางจึงตั้งคำถามแบบทีเล่นทีจริง

        เซียวเหยียนดูเหมือนจะเตรียมการไว้แล้วเขากล่าวอย่างใจเย็นว่า “ข้อเสนอของข้าคือเจ้าสามารถผูกขาดการค้ากับแคว้นซินหลัวตระกูลมู่ของเจ้าจะยอมรับข้อเสนอนี้หรือไม่?”

        ชิงซีมองเซียวเหยียนด้วยความประหลาดใจความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของนาง  จริงอยู่ที่เย่เช่อทำให้แคว้นซินหลัวเผชิญกับความสูญเสียอย่างหนักแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับใช้ประโยชน์จากเหตุการณ์ดังกล่าวและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแคว้นซินหลัวเป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะรู้สึกขอบคุณตระกูลอวิ๋น?

        นางมองผู้มาเยือนโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ

        นางค่อนข้างสับสนเกี่ยวกับสถานการณ์นี้เขาโง่หรือเปล่า? นี่คือฮ่องเต้แห่งซินหลัวแน่หรือ?

        แต่ไม่ว่าผลประโยชน์ที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้จะมากมายเพียงใดชิงซีก็ไม่สามารถคว้ามันได้ นางไม่เพียงต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลอวิ๋นเท่านั้นแต่นางยังต้องสนับสนุนองค์หญิงใหญ่ให้หวนกลับไปยังตำหนักเหวินฮวาด้วย

        ต่อให้นี่เป็นข้อเสนอจากสวรรค์เบื้องบนชิงซีก็ทำได้เพียงปฏิเสธเท่านั้น

        แต่เซียวเหยียนยังคงไม่ยอมแพ้“หากเจ้าปฏิเสธ เช่นนั้นแล้วหากข้าใช้ความลับในการเจรจาต่อรองกับเจ้าล่ะ?”

        ความลับ?

        ชิงซีมีความลับมากมายนับไม่ถ้วน

        นางซุกซ่อนความลับเกี่ยวกับตระกูลมู่เอาไว้มากมาย

        นางแค่ไม่รู้ว่าเขาพูดถึงความลับอะไร!

        อันที่จริงความลับของนางไม่ใช่เรื่องน่าตกใจนางสามารถรับมือได้เสมอ นางเอาปราการเซียนของตนเองออกไปแล้ว ดังนั้นไม่ว่าเขาจะทำอะไรนางย่อมรับมือได้ เพียงแต่นางสงสัยว่าเขารู้มากแค่ไหน

        นางยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า“บอกข้าสิว่าเจ้ามีความลับอะไรในมือ”

        เซียวเหยียนดูพึงพอใจมากเขาหยิบกระดาษสองสามแผ่นซึ่งดูเหมือนจะเป็นภาพวาดออกมาจากอกเสื้อ

        เซียวเหยียนมองชิงซีด้วยสายตาแน่วแน่และกล่าวว่า“อันที่จริงนี่เป็นเพราะประมุขตระกูลมู่ทุกรุ่นมีรสนิยมคล้ายคลึงกัน พวกเขาล้วนชอบให้จิตรกรวาดภาพเหมือนของตนเองและข้าก็บังเอิญรู้จักจิตรกรฝีมือดีหลายคน จึงหาภาพวาดของประมุขตระกูลมู่รุ่นก่อนๆมาลองเทียบกันดู”

        บุคคลที่ปรากฏอยู่ในภาพเหล่านั้นไม่ได้มีแค่ใบหน้าที่เหมือนกันแม้แต่มวยผมก็ยังเหมือนกันด้วย

        นี่น่ะหรือความลับที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดถึง? ไม่รู้ว่าผู้คนจะพูดกันอย่างไรหากเห็นภาพวาดของประมุขตระกูลมู่ทุกรุ่นที่ดูจะไม่ได้แตกต่างกันมากนักพวกเขาอาจสงสัยว่านี่คือเรื่องมหัศจรรย์อะไรกัน? แล้วจะไม่ให้พวกเขาแปลกใจได้หรือ?

        หากมองหาความลับก็ย่อมพบบางสิ่งที่ดูเหมือนเป็นความลับดูเหมือนผู้ที่ให้ข้อมูลเหล่านี้แก่เซียวเหยียนไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย

        ‘ดูท่าทางของชายหนุ่มคนนี้สิจะเป็นอย่างไรหากเขากลายเป็นพันธมิตรในอนาคต? แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็รั้งตระกูลมู่ไว้ไม่ได้หรอก’

        ชิงซีมีท่าทีเฉยเมย นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“แล้วอย่างไร?”

        เซียวเหยียนยังคงสงบนิ่งช่างเป็นท่าทางที่ดูไม่สมวัยเอาเสียเลย เขามองชิงซีราวกับนี่เป็นคำตอบที่เขาคาดเดาเอาไว้แล้วจากนั้นเขาก็กล่าวเบาๆ ว่า 

        “หลายคนบอกว่าประมุขตระกูลมู่ทุกรุ่นมีหน้าตาคล้ายคลึงกันมากแม้กระทั่งท่าทีก็เหมือนกันทุกประการ”

        ชิงซียังคงมีท่าทีเฉยเมยราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง

        เซียวเหยียนกล่าวต่อว่า “อันที่จริงข้าต้องการจะบอกว่าประมุขตระกูลมู่เป็นปีศาจตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีปีศาจเพียงตัวเดียวเท่านั้น”

        หลังจากพูดจบเขาก็หยิบดาบไม้ออกมาซึ่งไม่รู้ว่าไปเอามาจากที่ใดจากนั้นก็จ่อดาบไปที่คอของชิงซีด้วยความฉับไว

        ชิงซีคลี่ยิ้มรอยยิ้มของนางช่างสดใสราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า ใบหน้าเย็นชาของเซียวเหยียนผ่อนคลายลงเล็กน้อยเขาไม่เคยตกหลุมรักผู้หญิงคนไหนมาก่อนแม้กระทั่งบุตรีคนเดียวของท่านลุงอวิ๋นเซียว เขามองว่านางเป็นเพียงภาระหน้าที่และความรับผิดชอบเท่านั้นแต่รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ราวกับไม่เคยต้องมลทินของชิงซีทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวบางทีเขาอาจไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

        ชิงซีถอยห่างพร้อมกับหยิบกระบี่ของตัวเองออกมาแล้วต่อสู้กับเขาทันที 

        การเคลื่อนไหวของกระบี่หลิงเลี่ยในมือชิงซีเป็นเหมือนเม็ดฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหันเซียวเหยียนตกตะลึงเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าเขาก็เริ่มต่อสู้กับนางด้วยดาบไม้ ทั้งสองต่อสู้กันได้ไม่กี่กระบวนท่าเซียวเหยียนก็ตะโกนว่า 

        “ปีศาจสาว!เจ้าเป็นคนของสำนักชิงซาน! เจ้าเป็นใครกันแน่?”

        ชิงซียิ้มแต่ไม่ได้กล่าวอะไรนางได้เห็นการเคลื่อนไหวของเขาแล้ว นางแน่ใจว่าเพลงกระบี่ที่เขาใช้มาจากสำนักขงถง นางคลี่ยิ้มงดงามเหมือนในภาพวาดและกล่าวเบาๆว่า 

        “วิชากระบี่ของเจ้าสืบทอดมาจากสำนักขงถงกระมังเป็นไปได้หรือไม่ว่าไม่มีใครในสำนักฮั่วซานคู่ควรให้ฮ่องเต้แห่งซินหลัวเคารพในฐานะอาจารย์”

        ชั่วขณะหนึ่งเซียวเหยียนไม่รู้จะตอบอย่างไรถ้าคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้าไม่มีความแข็งแกร่งในระดับปรมาจารย์ นางจะมองออกว่าเขาใช้เพลงกระบี่ของสำนักขงถงได้อย่างไร? ดาบไม้ของเขาเบี่ยงออกด้านข้างโดยไม่มีสาเหตุและก่อนที่จะรู้ตัวเขาก็ค้นพบว่ากระบี่ที่จ่อคอของเขาอยู่คือกระบี่ของประมุขตระกูลมู่

        เขาต้องการจะกล่าวบางอย่างแต่ความคิดของเขาราวกับถูกหยุดเอาไว้ เสียงของประมุขตระกูลมู่ไพเราะราวกับเสียงของนกขมิ้นมันเหมือนสายน้ำที่ชโลมหัวใจของเขาให้ชุ่มฉ่ำ 

        “หากข้าต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้แห่งซินหลัวข้าคงต้องฝึกเพลงกระบี่กระเรียนสวรรค์ของสำนักขงถงเสียก่อน ถ้าเจ้าไปเยือนสำนักชิงซานขอแค่แจ้งว่าต้องการพบชิงซีก็พอ”

        หลังจากพูดจบชิงซีก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย 

        สีหน้าของเซียวเหยียนดูว่างเปล่าเขารู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับมาที่วังได้อย่างไรแต่หลังจากนั้นเขาก็ล้มก็ป่วยนานกว่าหนึ่งเดือน เขาป่วยหนักจนไม่ได้ไปชมพิธีประชันสาวงามของอวิ๋นจื่อด้วยซ้ำ

        ในช่วงที่เซียวเหยียนป่วยอาจารย์ของเขาที่อยู่ไกลออกไปในภูเขาขงถงรู้สึกตื่นตระหนกมาก เมื่อมีคนแจ้งเซียวเหยียนว่าอาจารย์ของเขาเดินทางมาถึงเมืองผิงชางซึ่งเป็นเมืองหลวงของซินหลัวแล้วเซียวเหยียนก็หายป่วยทันทีราวกับปาฏิหาริย์