ตอนที่ 1 (5)
เซี่ยเหยี่ยเป็ไข้สูงบวกกับเสียเืจนต้องพักฟื้นอยู่บ้านนานห้าวันถึงจะออกจากบ้านได้ ทันทีที่ออกจากบ้านก็รีบไปลาออกจากงานที่คลับ
ผู้จัดการร้านเห็นเขาก็ยื่นเช็คให้หนึ่งใบ ยอดหนึ่งล้านพอดีไม่ขาดไม่เกิน
เซี่ยเหยี่ยย่นคิ้วชนกันยามเห็นเช็คใบนั้น นี่เป็เงินที่เขาได้มาจากการถูกบีบให้ขายตัวแบบงงๆ ใจจริงก็อยากจะใจแข็งฉีกเช็คใบนี้เป็ชิ้นๆ โยนทิ้งกลางอากาศ แล้วสะบัดแขนเสื้อหันหลังเดินจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี แต่เขาไม่มีศักดิ์ศรีมากพอจะเล่นตัวแบบนี้
ผู้จัดการตบบ่าเขาปุๆ ทำท่าราวกับยินดีกับอีกฝ่ายที่เจอแขกดีๆ “คุณชายหานใจป้ำกับเธอมากนะ ต้องคว้าโอกาสไว้ให้ดีละ ตอนนี้มาลาออกจากงานเพราะคุณชายหานพึงพอใจในตัวเธองั้นเหรอ จะเก็บเป็เด็กในสังกัดหรือเปล่า นี่ก็เป็อีกหนึ่งทางออกนะ อย่างน้อยๆ จะได้ใช้จ่ายคล่องตัวขึ้นบ้าง เสี่ยวหลีของเธอก็จะได้อยู่สบายขึ้นอีกหน่อย”
เซี่ยเหยี่ยยังขมวดแน่นเป็ปม เมื่อนึกถึงเสี่ยวหลีเช็คในกำมือก็หนักอึ้งกว่าเดิม
ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ สายตรงจากหานิซิวดังขึ้นใน่บ่ายวันเสาร์ โดยมีคำสั่งให้เซี่ยเหยี่ยไปหาเขาที่วิลล่าริมทะเลสาบ เซี่ยเหยี่ยมองท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆสีครึ้มนอกหน้าต่าง คิดในใจว่าคงใกล้จะฝนตกเต็มที เขายังไม่หายดีจากคราวก่อนเลย ถึงเืจะหยุดไปแล้วก็ยังเป็ไข้อ่อนๆ เสี่ยวหลีก็นอนกลางวันอยู่ แผนที่กะจะนอนกลางวันกับลูกอีกหน่อยถูกพับเก็บเพราะหานิซิว
เซี่ยเหยี่ยจำต้องฝากเสี่ยวหลีไว้กับป้าหวังข้างบ้านให้ดูแล จากนั้นก็คว้าร่มลงไปโบกรถใต้อาคาร เขาเคยไปวิลล่าริมทะเลสาบกับหานิซิวหลายครั้ง ระยะทางจากตัวเมืองเกือบห้าสิบนาที ข้างนอกเมฆลอยต่ำ ทันทีที่ก้าวขึ้นรถแท็กซี่ไม่นานเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง ฝนห่าใหญ่เทลงมา เขานั่งฟังเสียงฝนกระทบหลังคารถดังสนั่นไปเรื่อยๆ จนเผลอหลับสะลืมสะลือ ได้ยินเสียงปลุกของโชเฟอร์อีกทีตัวรถก็ขับเข้าประตูเขตวิลล่าเป็ที่เรียบร้อย
โชเฟอร์กล่าวว่าฝนตกหนักเกินไป ทำให้เส้นทางริมทะเลสาบนี้น้ำท่วมเล็กน้อย ด้วยความกลัวว่ารถจะออกไม่ได้ก็ถามลูกค้าว่าสามารถเดินเข้าไปเองได้หรือไม่
วิลล่าตากอากาศของตระกูลหานตั้งอยู่ด้านในสุด ถ้าลงรถตอนนี้ต้องเดินด้วยเท้าอีกยี่สิบนาที เซี่ยเหยี่ยมองโชเฟอร์อย่างทำหน้าไม่ถูก โชเฟอร์เองก็ดูลำบากใจเป็อย่างมาก “พอดีเป็รถใหม่น่ะครับ เอางี้เดี๋ยวผมลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์แทนได้ไหม” เซี่ยเหยี่ยถอนหายใจ จ่ายเงินเสร็จสรรพก็ลงจากแท็กซี่
เซี่ยเหยี่ยเดินฝ่าฝนต่อไปอีกยี่สิบนาที ร่มคันสีดำของเขาเสียั้แ่ลมโกรกใส่ตอนลงจากแท็กซี่เมื่อครู่ จนเขาเดินกางร่มเสียๆ มาถึงหน้าวิลล่าตระกูลหานก็ตัวเปียกปอน ตัวสั่นเพราะความหนาว กดกริ่งสองครั้งทั้งรอต่ออีกห้านาทีถึงมีคนมาเปิดประตู
ทันทีที่เปิดประตูเสียงอึกทึกครึกโครมของดนตรีก็ดังลอดออกมา ข้างในบ้านกำลังสนุกกับการร้องเพลงอย่างคึกคัก คนที่มาเปิดประตูเป็เด็กหนุ่มคนหนึ่ง มองคนที่เปียกเป็หมาตกน้ำหน้าประตูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ระคนแปลกใจ “ใครน่ะ มาผิดบ้านหรือเปล่า” ว่าแล้วก็จะปิดประตูใส่หน้า
“ผะ ผมมาหา…คุณหานน่ะ” เซี่ยเหยี่ยรีบใช้แขนยันประตูบานใหญ่ไว้ ขบฟันที่สั่นระริกพยายามพูดให้จบประโยค “คุณหาน เรียกผม มาเอง ระ รบกวนช่วยบอกเขาให้ที”
เด็กหนุ่มหันมามองผ่านๆ แวบหนึ่งก็ยักไหล่ เอ่ยต่อเซี่ยเหยี่ยว่า “ฉันไม่เห็นเขาเลย เดี๋ยวถ้าเจอจะบอกให้” พูดจบก็ปิดประตูดังปัง
เซี่ยเหยี่ยถูกทิ้งไว้ด้านนอก ยืนตัวสั่นน้ำหยดติ๋งๆ อยู่ข้างประตู
เมื่ออับจนหนทางก็จำใจต้องโทรหาหานิซิว นี่เป็ครั้งแรกที่กดโทรออกไปยังเบอร์นี้ั้แ่เลิกรากันไป รอปลายสายกดรับเสียงเพลงที่ขาด่ไปเมื่อครู่ก็แว่วออกมา พร้อมกับเสียงเกียจคร้านหนึ่ง “ฮัลโหล…” เสียงทุ้มต่ำของหานิซิวทำเอาเซี่ยเหยี่ยหูชาไปวูบหนึ่ง
“คะ คุณหาน ผมเซี่ยเหยี่ย ผมมาถึงแล้ว”
“อ้อ มาถึงแล้วเหรอ แต่ตอนนี้ฉันไม่เบื่อแล้ว” เสียงหานิซิวแฝงเสียงขบขันอย่างร้ายกาจ “เพื่อนๆ ของฉันมากันหมดแล้ว นายไม่จำเป็แล้วละ กลับไปก่อนเลย คราวหลังก็มาให้ไวหน่อยละกัน เหอะ…” พูดจบไม่รอให้เซี่ยเหยี่ยได้พูดอะไรก็ชิงตัดสายไปเสียก่อน
เซี่ยเหยี่ยมองสายที่ถูกตัดไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง อารมณ์โกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเจ็บหน้าอก เขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะพาตัวเองมาหยุดอยู่ประตูบ้านหลังนี้ในสภาพน่าสมเพช ปรากฏว่าถูกปิดประตูใส่หน้าซ้ำยังไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของคนที่เรียกเขามา ถึงเขาจะไม่อยากเข้าไปและไม่อยากเห็นหน้าอีกฝ่ายก็ตาม
แต่มันน่าโมโหเกินไป เซี่ยเหยี่ยรู้สึกมีก้อนจุกอยู่ตรงคอ กลืนไม่เข้าแต่ก็คายไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำลามถึงคอ ไม่ต้องใช้เครื่องวัดอุณหภูมิก็รู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกจากตัว ทั้งเปียกทั้งหนาวทั้งร้อนทั้งมึน เซี่ยเหยี่ยถูกอารมณ์โกรธเล่นงานจนสติเลอะเลือน เขาลืมไปเสียสนิทว่าข้างในนั่นคืออัลฟ่าที่น่ากลัวคนหนึ่ง อาศัยอารมณ์ชั่ววูบกดกริ่งรัวๆ
1K
