ลดารับรู้ถึงแรงเขย่าเบาๆที่แขน เธอพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นและรู้สึกแสบตาจนต้องกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสภาพ พร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นไปทั่วกระบอกตา
“หยางเอ๋อร์ หยางเอ๋อร์ เ้าฟื้นแล้ว”
“คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเ้าคะ”
ลดาเอียงคอมองผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างเตียงด้วยความงุนงง คนที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียง และจับแขนลดาไว้เป็ผู้หญิงวัยกลางคน แต่งตัวคล้ายชุดจีนโบราณที่ลดาเคยดูในซีรีย์จีนย้อนยุค บนเส้นผมมีเครื่องประดับติดอยู่หลายชิ้น เธอมีกลิ่นกายหอมฟุ้งอย่างประหลาด ซึ่งลดาไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ข้างๆกันเป็ผู้หญิงวัยใกล้เคียงกัน นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น แต่งตัวคล้ายๆกันแต่เสื้อผ้าสีอ่อนกว่า และไม่ได้ติดเครื่องประดับบนผม
เธอละสายตาจากผู้หญิงสองคนตรงหน้า และกวาดตามองไปรอบๆห้อง สภาพห้องที่เธอเห็นไม่ใช่โรงพยาบาล และไม่ใช่ห้องนอนที่เธอคุ้นชิน แต่เป็ห้องไม่เล็กไม่ใหญ่ ที่ประตู หน้าต่าง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นทำด้วยไม้ทั้งหมด และยังมีลวดลายที่ลดาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ที่นี่ที่ไหน แค่ก แค่ก” ลดาถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา จากนั้นก็รู้สึกแสบคอขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ดื่มน้ำก่อนหยางเอ๋อร์ ค่อยๆนะ” ผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยช้อนศีรษะลดาให้ลูกขึ้นเพื่อดื่มน้ำจากถ้วยชาเล็กๆ
“เป็อย่างไรบ้างลูกแม่ ดีขึ้นไหม”
“ลูก…” ลดาทวนคำอย่างงงงัน
“พ่อกับแม่เป็ห่วงเ้าแทบแย่รู้ไหม เ้าสลบไปสามวันสามคืนเลยนะ” ดวงหน้าสวยมีสีหน้าเป็กังวลและเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนจะดึงลดาเข้าไปกอดไว้ ลดาได้แต่กระพริบตาอย่างงุนงง ความอบอุ่นจากคนแปลกหน้า และกลิ่นหอมๆที่ไม่คุ้นเคยนี้คืออะไรกันแน่นะ
“หนู หนูเป็อะไรไปเหรอคะ” ลดาถามเสียงแ่เบา ร่างบางที่สวมกอดลดาอยู่ดันตัวเธอออกเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างแปลกใจ
“หยางเอ๋อร์ เ้าจำอะไรไม่ได้เลยรึ”
ลดาส่ายหน้าช้าๆ เพื่อแทนคำตอบ
“โธ่เอ๊ย คุณหนู” ผู้หญิงที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นข้างเตียงพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย และดึงมือลดาไปจับไว้
“เ้าตกน้ำตอนแอบตามพ่อเ้าไปล่าสัตว์ ดีที่อาเป่ากับพ่อเ้าได้ยินเสียงร้อง เลยลงไปช่วยเ้าไว้ได้ทัน แต่เ้าสลบไปสามวันเชียว พ่อเ้าตามซินแสมาดูอาการหลายคน ก็บอกเหมือนกันหมดว่าให้รอๆ จนแม่คิดว่าเ้าจะไม่กลับมาแล้ว” เธอบอกพร้อมกับจับไปตามร่างกายลดาอย่างสำรวจอาการ
“ที่นี่ คือบ้านเราเหรอคะ”
“ใช่แล้ว หยางเอ๋อร์ นี่เ้าเป็อะไรไป”
“ฮูหยินคุณหนูเพิ่งฟื้นหลังจากสลบไปหลายวัน อาจจะหลงๆลืมๆไปบ้าง ให้เวลาคุณหนูหน่อยนะเ้าคะ”
“เอ่อ.. หนู.. ขอนอนพักซักครู่ได้ไหม หนูยังปวดหัวอยู่” ลดา้าเวลาเพื่อเรียบเรียงเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นนี้
“เอาเถอะ งั้นเ้านอนพักก่อนนะ บ่ายๆแม่จะให้คนมาปลุก” เธอบอกพร้อมกับประคองหลังลดาให้นอนลงและห่มผ้าให้ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับผู้หญิงอีกคน เพื่อให้ลุกเดินตามออกไป
ลดานอนคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่คล้ายเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้ เธอขับรถออกจากบ้านเพื่อไปร่วมงานอีเว้นต์ของศิลปินคนโปรด แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ รถของเธอชนเข้ากับรถที่โผล่มาจากข้างทางอย่างแรงจนเธอคิดว่าต้องตายในเหตุการณ์นั้นแล้ว แต่จู่ๆกลับมาโผล่อยู่ที่ไหนไม่รู้ ผู้หญิงสองคนนั้นมีกลิ่นกายที่หอมประหลาด แต่งตัวเหมือนผู้หญิงจีนโบราณที่ลดาเคยเห็นในซีรีย์ รวมถึงชุดที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ก็เป็เหมือนชุดคลุมสีขาวทั้งชุด ซึ่งลดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตประจำวัน สภาพห้องและของตกแต่งแปลกๆนี่อีก
“ห๊ะ!! หรือว่า” ลดาผุดลุกจากที่นอนเมื่อมีความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัว
“เรา… เราย้อนอดีตมาโผล่อีกยุคนึง”
2K
