“ไม่ใช่เมีย...แต่ก็ยอมให้พี่เอานี่นะ!!!” เลโอ บาร์รอน เริ่มมีอารมณ์กราดเกรี้ยวขึ้นอีกครั้ง
“แพรไม่ได้เต็มใจสักหน่อย....พี่ข่มขืนแพร”
“อย่าเรียกว่า ข่มขืม..แพร...ในเมื่อแพรเองก็รู้ว่ามันไม่ใช่...แพรทั้งชอบมัน...ชอบให้พี่เอา...อย่าหลอกตัวเอง...แพรยังรักพี่อยู่”
แพรพลอยหน้าแดงกับคำพูดที่ช่างไม่กระดากอายของเลโอบาร์รอน...เขาก็เป็แบบนี้แหละ...ไม่ใช่ว่าหล่อนจะไม่รู้...ตลอด 2ปีที่แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน...แพรพลอยต้องยอมรับว่า...หล่อนและเขามีเซ็กส์กันแทบจะเกือบทุกวัน...จะเว้นกันจริงๆ ก็คือวันที่มีรอบเดือนแค่นั้นเอง
“แพร...จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก?...”
“นั่นมันเป็คำพูดของแพรคนเดียว...พี่ไม่รับปากซะหน่อย...”
เลโอ บาร์รอนดึงร่างบางนั้นเข้ามากอดอย่างลุ่มหลง...
“เดี๋ยวพรุ่งนี้...พี่พาไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน....แล้วก็ต่อไป..กินยาคุมด้วยนะ...ถ้าไม่อยากท้อง....หรืออยากจะท้องก็แล้วแต่แพร...”
“บ้า...ครั้งเดียวก็เกินจะพอแล้ว....”
“ถ้ายังไม่หยุดพูด...พี่จะเอาต่อนะ...”คราวนี้น้ำเสียงเขาเริ่มโมโหขึ้นมาจริงๆแล้ว....แพรพลอยรู้...และหล่อนก็นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เขานอนกอดหล่อนอยู่ในท่านั้นทั้งคืน ก่อนจะเผลอหลับไป.....
...............................
“ตื่นแล้วเหรอครับคนดี...”เสียงที่คุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลา แพรพลอยคุ้นตากับเ้าของร่างนั้นดี...หญิงสาวกำลังคิดอยู่ว่านี่เป็เื่จริง...หรือความฝันกันแน่...
“พี่เลโอ....”
“ใช่พี่เอง....อาบน้ำแต่งตัวแพร...เดี๋ยวพี่พาออกไปหาอะไรทานกันข้างนอก...”ชายหนุ่มสั่ง พร้อม ๆกับดึงร่างบางให้ลุกขึ้น...
ร่างเปลือยเปล่าลุกขึ้นนั่ง เลโอมองหน้าอกที่เด้งอวดสายตาของเขาด้วยสายตา...แพรวพราว..ร่างกายของเขาเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง
ร่างบางลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบมาพันกายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
“แพร...พี่อาบน้ำด้วยคนนะครับ”
ชายหนุ่มยิ้มหวาน...ก่อนจะเดินเปลือยกายล่อนจ้อนตามเมียคนสวยเข้าไปในห้องน้ำอย่างติดๆ
......................................
“พี่เลโอ...อย่ากอดแพรได้ไหม อยู่ข้างนอกนะคะ..เดินห่าง ๆ แพรได้ไหม ?” แพรพลอยต่อว่าชายหนุ่ม ก็เขาเล่นเดินโอบกอด จนแทบจะสิงเข้ามาในตัวของหล่อนอยู่แล้ว
“ถ้าพี่ยังไม่ปล่อย...แพรจะไม่ไป...กับพี่แล้วนะ...”
แพรพลอยตาเขียวเมื่อลีโอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของเธอ
“OK…จ้า....เดินห่างๆ ก็ได้...”เขาบอกก่อนที่จะปล่อยตัวหญิงสาวให้เป็อิสระ
ร่างบางของแพรพลอยเดินตามเข้าไปนั่งในรถของเลโอ บาร์รอน โดยมีชายหนุ่มเดินมาเปิดประตูรถให้ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไปอย่างช้า ๆ
สายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องร่างของคนทั้งคู่....สีหน้าแสดงความเ็ปอย่างชัดเจน...นั่นคือ“ชานนท์” นั่นเอง...เมื่อคืนเขาโทรหาหล่อนทั้งคืน...แต่แพรพลอยก็ไม่รับสาย
ตอนเช้าเขาจึงมาดักรอพบแพรพลอย....เพื่อที่จะดูว่าหล่อนเป็อะไรหรือเปล่า ? แต่ภาพที่เห็นคือ...แพรพลอยเดินออกมาจากคอนโดกับผู้ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว มองไกล ๆเหมือนเป็ชาวต่างชาติ
ชานนท์ กำมือแน่นเมื่อเห็นแพรพลอยเดินขึ้นรถหายไปกับผู้ชายคนนั้น...คืออะไรยังไง...สมองของเขากำลังสับสน...ผู้หญิงที่เขารักทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้...ใบหน้าของชานนท์ตอนนี้แสดงความเ็ปและผิดหวังอย่างเหลือเกิน......
.........................
“กินเยอะๆ นะครับ...แพร...” ลีโอพาหญิงสาวมาทานมื้อเช้าที่ร้านขายโจ๊ก หน้าหมู่บ้าน พร้อมกับยื่นซองเล็กๆภายในบรรจุยาคุมให้หญิงสาว
“รีบกินยาด้วยนะ....ถ้าไม่อยากกินก็ทิ้งไป...”เลโอ บาร์รอน ทำหน้าทะเล้นเมื่อมองผู้หญิงหน้าใส ที่มองค้อนเขาอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
แพรพลอยรีบดึงซองยาที่เลโอวางมันไว้บนโต๊ะ ข้าง ๆ ชามโจ๊กของหล่อน เข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว
“พี่เลโอ...ก็รีบกินของพี่ด้วยซิคะ...เดี๋ยวแพรจะไปทำงานต่อที่ร้านค่ะ...”แพรพลอยเอ่ยน้ำเสียงห้วนๆ
“ร้านนี้แพรเปิดมานานแล้วเหรอ??”
“ก็ไม่นาน...ประมาณ 1 ปีถามทำไมคะ?”
“ก็ไม่ทำไม....เพราะถ้าแพรกลับอังกฤษกับพี่ร้านนี้ก็ต้องปิด”
ลีโอบาร์รอนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คำพูดของเขาทำให้แพรพลอยแทบสำลัก...โจ๊กที่อยู่ในปาก
“ใครจะกลับอังกฤษกับพี่กันคะ?”
“ก็แพรไง....แพรก็ต้องกลับไปอยู่กับพี่ที่อังกฤษไง...พ่อพี่ยังบอกให้พาแพรกลับมาไวๆ ท่านอยากอุ้มเบบี๋ แล้ว”
“แล้วพี่เลโอมาบอกแพรทำไมละคะ พี่ก็ไปบอกผู้หญิงของพี่ซิคะ...”
“ผู้หญิงของพี่ ก็มีแค่แพรคนเดียวแล้วจะให้พี่ไปบอกใครละครับ ที่รัก”
กล้าพูดจริงเชียว...แพรพลอยพยายามมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น...อยากจะค้นดูว่าคำที่เขาพูดนั้นมันจริงแค่ไหน...แต่ใจนึงก็คอยเตือนสติตัวเอง...อย่านะแพร...เธอกำลังโดนหลอก...อย่าหลงเชื่อคำพูดของเลโอคนใจร้าย...จำไม่ได้เหรอ...ว่ากว่าเธอจะอยู่ได้อย่างทุกวันนี้...เธอต้องผ่านความเจ็บช้ำอะไรมาบ้าง
แพรพลอยไม่ได้พูดอะไรต่อกับเขาหล่อนนั่งเงียบและกินโจ๊กของหล่อนให้หมด...
..............................
หญิงสาวนั่งอยู่บนรถของเลโอบาร์รอน ด้วยท่าทีที่เรียบเฉยหล่อนกลับมาเป็คนเ็าอีกครั้ง...จนเลโอสังเกตได้...
ไม่มีเสียงพูดหรือการสนทนาใดๆภายในรถ ในขณะที่แพรพลอย ไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม หล่อนนั่งทำหน้านิ่ง ๆ
เมื่อขับรถมาถึงร้านกาแฟ เลโอก็พูดขึ้นกับหญิงสาวก่อนที่หล่อนจะลงจากรถ
“เย็นนี้พี่มารับนะ....ก่อนกลับห้องเดี๋ยวพี่พาไปดินเนอร์”
“ไม่ค่ะ...พี่เลโอ...ไม่ต้องมา....เพราะแพรจะไม่ไปไหนกับพี่ทั้งนั้น”
“แน่ใจนะ...ว่าจะปฏิเสธพี่...แพรก็รู้ว่าพี่ทำอะไรกับแพรได้บ้าง”
หญิงสาวหันควับมามองใบหน้าหล่อนั้น แพรพลอยรู้ดี...ว่าอย่าให้เลโอ ร้าย...ถ้าเขาร้าย...เขามันก็เป็หมาบ้าตัวหนึ่งเลยทีเดียว
“จะไปทำงานดี ๆ หรือจะให้พี่พาไปเอาต่อที่โรงแรม...” เขาขู่
แพรพลอยเม้มปากกับคำพูดที่แสนจะป่าเถื่อนของเลโอ บาร์รอนบทเขาจะรักเขาก็ช่างเป็ผู้ชายอ่อนโยนที่ทะนุถนอม หล่อนราวเ้าหญิงบทเขาจะร้ายเขาก็พร้อมจะบดขยี้หล่อนให้แตกสลายไปในพริบตา
แพรพลอยไม่ตอบแต่เปิดประตูรถออกไปอย่างช้าๆ
“อย่าพยายามหนีพี่เลย...แพรก็รู้..ต่อให้เป็นรกหรือ์พี่ก็ตามแพรเจอ....อย่าให้พี่ต้องร้ายนะ...”
เขาพูดเสียงดังฟังชัด...ก่อนจะขับรถออกจากร้านกาแฟของหญิงสาวไป....
2K
