พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่สี่สิบ พาข้าไปด้วยคน 8

กาเซี่ยงจับถุงมือหนังสัตว์และรองเท้าตะปูอย่างระมัดระวังพิจารณาอย่างถ้วนถี่

สำหรับผู้ที่อมองพวกนกทองเหลืองหรือเครื่องจักไอน้ำนาฬิกาแดดเป็นแค่ของเล่นแต่ของประเภทที่สามารถใช้งานได้จริงกลับทำให้กาเซี่ยงประทับใจมากกว่า

กาเซี่ยงลองใส่ถุงมือดูขยับไปมาพบว่าแม้เทอะทะแต่ยังหยิบจับได้

“ขอเพียงมีสิ่งนี้การทำศึกในแดนหิมะหรือการอาศัยในแดนหิมะจะง่ายดายขึ้นมากรองเท้าตะปูเอาไว้ให้สามารถยึดเกาะติดกับหิมะน้ำแข็งได้ดีขึ้นใช่หรือไม่?”

กาเซี่ยงสมกับเป็นกุนซือแห่งยุคมองเพียงแค่หนึ่งก็ได้รับรู้ถึงสอง

สามารถคาดเดาการใช้งานของอุปกรณ์ต่างๆได้จากการที่เห็นเพียงแค่พริบตาเดียว

“ท่านกาสมเป็นผู้ทรงภูมิปัญญาสามารถ ดวงเนตรกระจ่างชัดจริงๆ”

กาเซี่ยงยังคงขยับมือไปมาและเอานิ้มมือลูบไปตรงรองเท้าตะปูและรอยต่อแกะเกาไปมา

“มียางไม้ประกอบด้วยนอกเหนือไปจากเส้นด้ายที่แข็งแรงแน่นหนายิ่งนักยากที่จะเกิดการฉีกขาด”

เขารู้สึกอึ้งไปพอสมควรที่เจอกาเซี่ยงที่สนใจรายละเอียดเล็กน้อยที่คนทั่วไปไม่สนใจ

นี่คือความรู้สึกของวัตสันที่ร่วมงานกับเชอร์ล็อคโฮล์มสินะ?

หรือความรู้สึกของคนรอบข้างที่โจโฉสั่งเสียก่อนตายมีแต่เรื่องปลีกย่อยหยุมหยิมไม่มีเรื่องใหญ่แม้แต่เรื่องเดียว

อาจจะแปลได้ว่าโจโฉจิตใจละเอียดอ่อนเลยสั่งแต่เรื่องหยุมหยิมหรืออาจจะเพรามองโลกกระจ่าง

ว่าสั่งเรื่องราวทางการเมืองไปหลังจากตายไปแล้ว...

คนที่มีชีวิตอยู่ก็ไม่ทำตามอยู่ดี

สั่งเรื่องใหญ่ไปก็เสียเวลาเปล่า

สู้ไปสั่งเรื่องเล็กน้อยอย่างน้อยภริยาน้อยต่างๆจะได้รับการดูแลตามสมควรจะดีกว่า

แต่จากการกระทำของกาเซี่ยงก็ทำให้ตั๋งฮวงเริ่มระวังตัวมากขึ้นต่อที่ปรึกษาแห่งยุคพวกนี้

ว่าพวกเขาไม่ได้โง่เขลาแค่โดนสังคมรอบข้างกล่อมเกลามาให้เป็นเช่นนี้

การจะใช้งานหรือหลอกลวงพวกเขาต้องระวังตัวมากกว่าเดิม