“ยังไม่เห็นนี่ครับ”
ความโมโหที่ถูกพี่สาวบังคับให้ต้องรับดูแลยัยเด็กบ้าคนนั้นทำให้ฐาปกรณ์แกล้งบอกออกไปอย่างนั้น
“ตายจริง แกเดินทางไปคนเดียวเสียด้วยสิ ไม่รู้ว่าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นหรือเปล่า ฐาช่วยติดตามหาดูให้พี่หน่อยสิได้ความยังไงแล้วก็รีบโทรมาบอกพี่ด้วย”
พี่สาวของเขาสั่งมาเร็วปรื๋อด้วยความร้อนใจ
“ทำไมพี่นิดจะต้องเป็ห่วงเป็ใยยัยเด็กบ้าคนนั้นเอามากมายอย่างนั้นด้วยครับ ผมว่าเ้าหล่อนน่าหมั่นไส้ออกจะตาย น่าตีให้หลังลายวันละหลายๆหนเลยด้วยซ้ำ”
ชายหนุ่มเผลอร่ายยาวอย่างไม่พอใจเมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ตนได้พบเมื่อวานนี้
“พูดอย่างนี้แสดงว่าได้เจอยัยณิชาแล้วใช่ไหม”
ฐนิดาจับพิรุธได้จากบางคำพูดของน้องชาย
“แหม พี่นิดก็...”
ชายหนุ่มอิดออดไม่อยากยอมรับ แต่ก็นั้นแหละ คงไม่มีใครรู้ใจและรู้ทันเขาเท่าพี่สาวคนนี้อีกแล้ว
“ฐา”
เสียงเข้มๆแบบขอร้องแกมบังคับของพี่สาวดังมาทำให้ชายหนุ่มจำต้องยอมรับออกไป
“ครับพี่นิด ยัยเด็กบ้านั้นเดินทางมาถึงไร่ไผ่เขียวแล้ว เก่งชะมัด ความจริงน่าจะหลงไปถึงสุไหงโก-ลกโน้นเลย”
“ไม่เอาน่าฐา อย่าทำนิสัยเป็เด็กไม่รู้จักโตอย่างนั้นสิ”
คงเพราะอายุที่ห่างกันถึงแปดปีจึงทำให้ ฐนิดายังมองน้องชายของตนเป็เด็กอยู่เสมอแม้เขาจะมีอายุสามสิบปีแล้วและสามารถดูแลตัวเองร่วมทั้งกิจการส่วนตัวได้ดีมากก็ตาม
“พี่นิดอย่ามาว่าเหมือนผมเป็เด็กนะครับ เพราะผมโตแล้ว”
ชายหนุ่มบอกย้ำเสียงขุ่นทำให้ผู้เป็พี่สาวต้องรีบกล่าวอย่างเอาใจ เพราะรู้ดีว่าถ้าน้องชายของเธอโกรธขึ้นมา อะไรจะเกิดขึ้น
“จ๊ะๆพี่ขอโทษ เดี๋ยวพี่ต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้ว พี่ฝากฐาดูแลณิชาให้ดีดีด้วยน่ะไว้พี่กับคุณหมอจะรีบหาเวลาว่างตามไป”
“เร็วๆหน่อยแล้วกันครับก่อนที่ผมจะฆ่ายัยเด็กบ้านั้นหมกป่า”
ฐาปกรณ์กล่าวทิ้งท้ายก่อนที่พี่สาวจะวางสายไป
จากนั้นชายหนุ่มก็รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปทำงาน งานในรีสอร์ทที่ดูเหมือนไม่มีอะไรมาก แต่ความจริงแล้วก็ยุ่งยากไม่ใช่เล่น มันมีเื่อะไรที่ให้ต้องคอยจัดการอยู่ทั้งวันนั้นแหละ จนเมื่อตกเย็นคนที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงอย่างเขาก็ถึงกับล้าไปได้เหมือนกัน
ออกจากห้องของตัวเองฐาปกรณ์ก็ต้องแวะไปดูยัยหลานสาวกำมะลอนั้นเสียหน่อยว่าเ้าหล่อนยังอยู่ดีหรือเปล่าตามคำกำชับนักกำชับหนาของพี่สาวสุดที่รักของตน
ดูสิ สายป่านนี้แล้วก็ยังไม่ยอมตื่น เขาเข้าไปเคาะประตูห้องของเธอเบาๆแต่ก็ไม่มีเสียงขานรับ ยัยนี่ขี้เซาไม่ใช่เล่น ชายหนุ่มคิดก่อนลองขยับลูกบิดดู แน่ะ แถมนอนโดยไม่ล๊อคประตูอีก ประมาทเลินเล่อชะมัด มานอนพักอยู่บ้านของคนอื่นแท้ๆ นี่ถ้าเขาโรคจิตหรือบ้ากามสักนิดแล้วย่องเข้าหาตอนดึกๆจะทำยังไง
นึกพลางสายหัวก่อนผลักประตูเข้าไป พบร่างของหญิงสาวยังนอนห่มผ้าขดตัวกลมอยู่บนเตียง จึงเดินเข้าไปใกล้
“ณิชาภัทร นี่ตื่นเสียทีสิ สายแล้วน่ะ”
เมื่อเรียกแล้วยังไม่รู้สึกตัวชายหนุ่มจึงเปิดผ้าห่มออกแล้วจับไหล่บอบบางเขย่าเพื่อที่จะปลุกให้ตื่น แต่แล้วก็พบว่าเนื้อตัวของเ้าหล่อนนั้นร้อนจัดจนทะลุเนื้อผ้าออกมาให้มือของเขารับรู้ได้ทีเดียว
“อย่าบอกน่ะ ว่าเธอไม่สบายไปแล้วจริงๆ”
ชายหนุ่มทำเสียงหวั่นใจอยู่คนเดียว ในขณะที่หญิงสาวได้ควานมือหาผ้าเอามาห่มตัวเองไว้อีก ปากก็ครวญคราง
“หนาว...หนาว...”
“เห็นมั้ยล่ะ เป็ไง ทีนี้เชื่อที่ฉันพูดบ้างแล้วหรือยัง”
ฐาปกรณ์บ่นอย่างหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าหญิงสาวได้จับไข้เข้าแล้วซึ่งมันคงทำให้เขารีบออกไปทำงานแต่เช้าอย่างเคยไม่ได้ และอะไรไม่ร้ายเท่ามันจะทำให้เขาเสียความตั้งใจที่ว่าจะไม่สนใจใยดีเธออีกแล้วด้วยนะสิ
8K
