Stalker Mode ทำอย่างไรให้ได้รัก (อ่านฟรี)

        “อยู่ที่บ้านผมดีกว่า”สิ้นคำตอบของเฟลิกซ์ ยี่โถก็ต้องอ้าปากค้างขึ้นมาทันใด ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มแล้วไม่มีคำว่าพูดเล่นแม้แต่น้อย หญิงสาวก้มมองมือตัวเองด้วยดวงตาวูบไหวหัวใจของเธอเต้นรัวเร็วแทบไม่เป็นส่ำ

        “ฉะ...ฉัน...ไม่...”ยี่โถกระอึกกระอักเตรียมจะปฏิเสธก็ต้องถูกเขาพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

        “ถึงแล้ว”

        รถสปอร์ตเลี้ยวเข้ามาภายในรั้วบ้านที่ยี่โถคุ้นเคยดีภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามาเตือนความทรงจำเธออีกครั้ง ภาพที่เธอกำลังแอบด้อมๆ มองๆดูเขาอยู่ริมรั้วบ้านเกือบทุกวันช่วงนั้นเป็นอดีตที่สร้างรอยแผลเป็นอันน่าอับอายให้เธอไม่น้อย

        “เข้ามาสิ”เฟลิกซ์หันกลับมาเรียกเธอ หลังจากที่เขาขนของเข้าบ้านเสร็จแล้วเรียบร้อยแต่ร่างบางยังคงยืนแข็งทื่อไม่ต่างกับรูปปั้นเฝ้าหน้าประตู

        “อะ...เอ่อ...คือว่า”มือของยี่โถสั่นเทาจนต้องกุมเข้าหากันไว้แน่นดวงตาคมสวยเหลียวซ้ายแลขวาไม่กล้าสบสายตากับชายหนุ่มตรงหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงยิ้มหน้าบานพร้อมกับวิ่งแจ้นเข้าไปแบบไม่ต้องรอให้เขาพูดจบทว่าตอนนี้ความรู้สึกมันกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะมองเข้าไปในบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ

        “ว่าไง?”เฟลิกซ์คงจะเริ่มหมดความอดทนกับท่าทีอ้ำอึ้งของเธอร่างสูงย่างก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นจนเกือบจะประชิดตัวกันแล้ว

        “ฉะ...ฉันว่าฉันควรอยู่อะพาร์ตเมนต์มากกว่า” ยี่โถเอ่ยออกมาเสียงแผ่วบ้านหลังนี้ไม่เหมาะกับคนอย่างเธอเลย

        “คงไม่ได้หรอกผมย้ายของออกมาหมดแล้ว”ชายหนุ่มบอกเธอด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติทั่วไป

        “อะไรนะ?”ยี่โถถามซ้ำเผื่อได้ยินผิดไป

        “ผมยกเลิกสัญญาเช่าและเคลียร์ค่าใช้จ่ายต่างๆกับเจ้าของอะพาร์ตเมนต์ครบแล้ว เหลือเอกสารที่คุณต้องเซ็นอีกเล็กน้อยไว้วันหลังผมจะพาไปเอง” คำตอบของเขา ทำให้คนฟังเม้มปากแน่นยี่โถไม่ได้รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย

        “อย่าโทษตัวเองเลยเฟลิกซ์มันไม่ใช่ความผิดของคุณด้วยซ้ำ ยิ่งคุณฝืนตัวเองฉันก็ยิ่งไม่สบายใจ”หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงสั่น ขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว

        “ใช่...ผมไม่ผิดแต่ก็ไม่ได้ฝืนตัวเองอยู่” สุ้มเสียงหนักแน่นจากเขาพาให้ยี่โถขมวดคิ้วมุ่นคำถามผุดขึ้นมาในหัว แล้วเขาทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน?เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นพยายามหาคำตอบแต่ดูเหมือนว่ามันล้ำลึกจนยากที่เธอจะเข้าใจในเวลานี้

        “เข้ามาเถอะ”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ มือหนาเอื้อมมาจูงมือหญิงสาวเดินเข้าไป เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธอีก

*****

        ยี่โถกำลังยืนอยู่ในอาคารอันกว้างใหญ่คุ้นตาแห่งหนึ่งเหล่าโต๊ะเก้าอี้ถูกจัดวางเรียงรายสะเปะสะปะดูวังเวงไร้ซึ่งคนนั่งแม้แต่คนเดียวแสงไฟสลัวหลากสีสันประดับอยู่รายล้อมพร้อมกับเสียงดนตรีคลาสสิกคลออยู่เบาๆสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ให้อารมณ์สุนทรีย์เลยสักนิด แต่พาให้เธอขนลุกขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

        ‘หึๆ’ เสียงทุ้มในลำคอของใครบางคนแว่วออกมาจากด้านหลังของเธอหญิงสาวหันหลังขวับกลับไปตามเสียงนั้น

        ฉึก!ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาในท้องของเธอดวงตาของยี่โถเบิกค้างจับจ้องไปยังเจ้าของยิ้มร้ายนั่น คริส!

        ‘ตาย! ตาย! ฮ่าๆ!’ คริสหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ยี่โถก้มลงมองด้ามมีดที่ปักคาอยู่ แล้วภาพทุกอย่างก็ได้ดับวูบหายไป

        “เฮือก!” ยี่โถสะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่งเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาเต็มหน้าผาก จังหวะการหายใจถี่รัวหลังมือเธอสัมผัสได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆ ที่หล่นร่วงลงมาหญิงสาวยกมือขึ้นมาแตะแก้มตนเองเบาๆ แล้วก็ได้รู้ตัวว่า...เธอกำลังร้องไห้

        ตั้งแต่ฟื้นรู้สึกตัวที่โรงพยาบาลยี่โถต้องทนทุกข์ทรมานกับอาการนอนไม่หลับและเผชิญกับฝันร้ายเรื่องเดิมซ้ำๆแบบนี้อยู่ทุกคืนแต่ดูเหมือนว่าการขอนอนคนเดียวคืนแรกของเธอจะได้ผลลัพธ์ที่ไม่สวยนักเธอประเมินตัวเองสูงไป

        แม้เม็ดเหงื่อจะยังผุดซึมออกมาไม่หยุดแต่เธอกลับรู้สึกเหน็บหนาวจนร่างบางสั่นเทิ้ม หญิงสาวถอยตัวชิดกับหัวเตียงมือเล็กยกขึ้นมากอดเข่า ดวงตาเหลียวซ้ายแลขวาตลอดเวลาความหวาดระแวงเข้ามาโจมตีเธอทุกทิศทางเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่อาจอยู่คนเดียวได้ในเวลานี้

        ยี่โถกอดผ้าห่มไว้แน่นแล้วเดินลงเตียงไปเหลือบมองไปทางนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้คือตีสองเท้าเล็กมุ่งเดินตรงไปยังห้องนอนของเฟลิกซ์โดยที่ใบหน้านวลคอยหันมองซ้ายขวาด้วยความหวาดหวั่นตลอดทาง

        มือเล็กที่กำลังจะเคาะประตูต้องหยุดชะงักไปเมื่อหลายความคิดความรู้สึกเข้ามายับยั้งเธอเอาไว้เสียก่อนสุดท้ายยี่โถจึงเลือกที่จะเลื่อนตัวนั่งลงกอดเข่าพิงผนังแล้วห่อตัวด้วยผ้านวมผืนหนาหญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองอยู่ซ้ำๆ ไม่เป็นไร! ยี่โถ ไม่เป็นไรนะอย่างน้อยก็ได้อยู่หน้าห้องเขาแล้ว อย่าฟุ้งซ่านเด็ดขาดเชียว! แขนเล็กกอดเข่าตนเองแน่นขึ้นเรื่อยๆดวงหน้าเรียวซุกซบใบหน้าเข้าหาตัวให้ผ้านวมได้ซึมซับน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลเอาไว้หลังจากนั้นหญิงสาวก็ได้หลับไปเองจากความอ่อนล้า

        ดูเหมือนว่าเช้านี้กำลังจะเกิดเรื่องยุ่งเหยิงตามมาเสียแล้วนับตั้งแต่เฟลิกซ์ปลุกเธอที่นอนขดตัวอย่างน่าอนาถอยู่หน้าห้องเขาบรรยากาศชวนอึดอัดก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยยี่โถนั่งห่อไหล่ก้มมองมือตัวเองที่โต๊ะรับประทานอาหาร เธอขบริมฝีปากแน่นหญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนตัวกำลังหดเล็กลงเรื่อยๆในห้องครัวมีแต่ความเงียบยกเว้นเสียงของเขาที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเช้าแต่ยี่โถกลับรู้สึกว่า เสียงเหล่านั้นดูจะกระแทกกระทั้นใส่อารมณ์เกินกว่าปกติ

        กึก!แก้วนมและจานเฟรนช์โทสต์ถูกกระแทกวางไว้ตรงหน้าจนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย

        “เอากล้วยด้วยไหม?”เสียงทุ้มต่ำห้วนจากเขาทำให้ยี่โถสะดุ้งอีกรอบ หญิงสาวพยักหน้าตอบรับน้อยๆมือเล็กกุมเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

        “อยากจะเล่าอะไรให้ผมฟังหรือเปล่า?”ชายหนุ่มถามขณะที่เขาหันหลังกลับไปเตรียมอาหารให้เธอต่อ

        “ฉัน...เอ่อ”ยี่โถได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเขาดี ตอนนี้เธอกำลังมึนตึบไปหมดแล้ว

        สมองของเธอคงใช้เวลาเรียบเรียงคำพูดช้าเสียจนเขาหั่นกล้วยเสร็จร่างหนาหันกลับมา มือแกร่งข้างหนึ่งถือเขียงที่มีกล้วยหอมลูกใหญ่ถูกหั่นเรียงเป็นชิ้นพอดีคำสวยงามส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือมีดปอกผลไม้เอาไว้ ดูเป็นภาพปกติสำหรับคนทั่วไปแต่ทว่ายี่โถกลับนิ่งงันตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันใดดวงตาของเธอเบิกค้างจ้องมองมีดเล่มนั้นไม่วางตา

        ม่านน้ำตาก่อตัวขึ้นมาบดบังภาพตรงหน้าจนเลือนรางความรู้สึกเจ็บแปลบพุ่งจี๊ดขึ้นมาตรงรอยแผลที่ท้องภาพเหตุการณ์วันนั้นถูกฉายซ้ำขึ้นมาทันใดในหัว ร่างบางสั่นเทิ้มรุนแรงเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เธอรู้สึกชาปลายมือปลายเท้าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นอย่างหนักดูเหมือนอากาศรอบตัวกำลังจะหมดไปจนเธอต้องสูดหายใจถี่เร็วขึ้น

        “ยะ...อย่า!” ยี่โถสะอื้นไห้ พูดไม่เป็นศัพท์ร่างบางยกขาขึ้นมาขดตัวกอดเข่าเอาไว้แน่น ใบหน้าเล็กซุกซบเข้าหาตัวร่างกายของเธอสั่นเทิ้มไม่หยุด ภาพของคริสและมีดเล่มนั้นยังคงวนเวียนอยู่ซ้ำๆ

        แล้วก็เป็นเวลาทันทีทันใดที่ความรู้สึกอบอุ่นได้เข้ามาโอบล้อมร่างเธอเอาไว้ฝ่ามือหนานุ่มลูบแผ่นหลังบางด้วยความอ่อนโยนใบหน้าเล็กถูกดันให้ซุกซบเข้าหาอกแกร่งที่เปรียบดั่งโล่หนาปกป้องเสียงทุ้มต่ำจากชายหนุ่มคอยเอ่ยคำปลอบประโลมออกมาซ้ำๆ

        “ผมอยู่ตรงนี้แล้วคุณจะไม่เป็นไร ผ่อนลมหายใจช้าๆ...”

        ยี่โถสูดหายใจตามจังหวะของเขาร่างกายของเธอสั่นลดลง อาการชาค่อยๆ มลายหายไป หัวใจเริ่มกลับมาอยู่ในอัตราปกติ

        “ฉะ...ฉันขอโทษ”หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง เมื่อสติเริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทาง

        “ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ”เสียงทุ้มนุ่มจากเขาพาให้หัวใจของเธอเต้นแทบไม่เป็นส่ำอีกครั้งมือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองดวงหน้าเรียวเอาไว้ นิ้วมือแกร่งช่วยซับน้ำตาอย่างแผ่วเบาคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาสีฟ้าลึกล้ำจ้องสบตาเธอ

        “ผมจะพาคุณผ่านมันไปให้ได้...ยี่โถ”เขาเอ่ยคำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่แตกต่างจากแววตาคู่นั้น

        น้ำตาของยี่โถไหลพรากยิ่งกว่าเดิมหญิงสาวส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ไม่น่าเชื่อเลยว่าหัวใจของเธอพองโตขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด นี่เขาพึ่งเอ่ยชื่อเธอไปใช่ไหม?