หึ ! เห็นแก่ความเป็ห่วงลูกชายของเ้ามาก ข้าจะเว้นทางรอดให้มันสักครั้งคราหากเ้ายอมมาเป็สาวใช้ปรนนิบัติส่วนตัวข้าละก็. . . “ สายตาของหยางหลงที่มองมาทางหยางซูเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย อารมณ์อันมิสามารถอดได้ปรากฏอยู่ในสายตาของหยางหลงมิได้ขาดทุกคราที่จ้องมองไปยังหญิงสาวหยางซูรอยยิ้มแปลกประหลาดคล้ายดั่งบุรุษโรคจิตผู้หิวโหยก็ไม่ปาน
หยางซูหน้าซีดเผือกลงทันใดที่ได้ฟังคำพูดของหยางหลง
“าุโหยางหลง บ่าวผู้ต้อยต่ำเป็หญิงรับใช้แห่งตำหนักาุโลำดับที่ห้าหยางจ้าวอยู่แล้วข้าเกรงว่าสิ่งนี้ที่ท่านขอข้าไม่สามารถกระทำให้ได้ หะ หากเปลี่ยนเป็เื่อื่นแทนได้หรือไม่เ้าค่ะ”น้ำเสียงของหญิงสาวทั้งสั่นเครือทั้งอัดแน่นไปด้วยความกลัวดวงหน้าของดรุณีประกอบไปด้วยน้ำตาเต็มใบหน้าพร้อมท่าทางโขกศีรษะลงพื้นเพื่อขอความเมตตาอย่างถึงที่สุด
ฮึ่มม. . . . . เสียงถอนหายใจของหยางหลงดังขึ้นส่งผลให้ตัวหยางซูเริ่มหวาดวิตกรุนแรงขึ้น
“ หากเ้าไม่สามารถทำความ้าที่ข้าได้กล่าวมันไปก่อนหน้าก็เริ่มลืมเลือนเื่ที่ข้าจะเว้นทางรอดให้บุตรชายของเ้าเสีย ในเมื่อบุตรชายของเ้าจู่โจมบุตรชายของทั้งยังแสดงกริยาอันโสมมเช่นตัวตนเยี่ยงสวะต่อาุโเช่นนั้นข้าจะนำตัวมันไปคุกกักกันแดนอสูร ให้มันอยู่เยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน 1 เดือนเพื่อสำนึกความผิดบาปของตน“ เสียงผู้าุโลำดับสามรุนแรงขึ้น แต่ละถ้อยคำแฝงไปด้วยลมปราณของผู้เข้าสู่ดินแดนหลอมรวมปราณเรียบร้อยแล้วส่งผลให้พื้นที่รอบด้านเกิดลมปะทุรุนแรงขึ้นมิได้ขาด
ในขณะที่หยางหลงก้าวเข้ามาและกำลังจะจับตัวหยางเทียนผู้เป็บุตรชายหนึ่งเดียว เสียงของหญิงสาวพลันกล่าวออกขึ้นด้วยความยากลำบากน้ำเสียงทุกถ้อยคำชัดเจนว่าสั่นเครือเจือปนด้วยความกลัวอย่างที่สุด
“ ทะ ท่านหยางหลง หากข้ายอมทำตามที่ท่านบอกท่านจะปล่อยบุตรชายข้าไปใช่หรือไม่”
“ หากเ้ายินยอมละก็นอกจากตัวบุตรชายเ้าจะรอดแล้วข้ายังจะเลื่อนตำแหน่งต่ำต้อยของเ้าในตำหนักของข้าอีกด้วย “ หยางหลงพูดไปเลียริมฝีปากไปจากดวงตาของมันชัดเจนว่าไม่สามารถอดกลั้นอารมณ์ต่อดรุณีนามว่าหยางซูได้อีกต่อไป
หยางเทียนแม้จะมีพร์ในการฝึกตนต่ำเตี้ยยิ่งแต่ในด้านปัญญานั้นกลับไม่เป็รองผู้ใดเช่นกันมันทราบได้ทันทีว่าหากมารดาของมันไปอยู่เป็หญิงรับใช้ส่วนตัวของหยางหลงจะต้องจบลงด้วยการขืนใจเป็แน่หากเป็เช่นนั้นตัวมันขอตายเสียดีกว่าทำให้มารดาต้องพบเจอเื่เลวร้าย
“ผู้าุโหยางหลง เหตุใดท่านยังกล่าววาจากลับไปกลับมาตัวข้ายืนอยู่ตรงนี้เหตุใดยังไม่รีบนำพาตัวข้าไปที่คุกกักกันแดนอสูรเช่นที่ท่านว่าอยู่อีก”น้ำเสียงของเด็กหนุ่มยามนี้เต็มไปด้วยความอันมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด เด็กหนุ่มได้สาบานกับตัวเองในใจแล้วว่าต่อให้เป็ตายร้ายดีอย่างไรก็จะไม่ยอมให้มารดาผู้เลี้ยงตนมาประสบเภทภัยเด็ดขาด
จากคำกล่าวของหยางเทียนชัดเจนว่าไม่ได้มีความกลัวต่อพลังและตัวตนเช่นผู้าุโลำดับสามหยางหลงแม้แต่น้อยเป็เหตุให้หน้าตาของหยางหลงยามนี้บิดเบียวและดุร้ายเป็อย่างมากสีหน้ามองคล้ำดำมืดพร้อมสายตาที่จับจ้องไปยังหยางเทียนดั่ง้าจะฆ่าให้ตายเสียตรงนี้หากไม่ติดตรงกฎเกณฑ์ห้ามลงมือกับผู้คนในตระกูลเดียวกันจนถึงกับตกตายไปแล้วนั้นตัวมันย่อมไม่สามารถสะกดข่มอารมณ์้าฆ่าให้สงบลงได้อย่างแน่นอน
" ดีมาก. . . เ้าเด็กสวะเปิดหูเปิดตาข้ายิ่งนักความกล้าของเ้าหากเทียบกับผู้ใดในตระกูลแน่นอนว่าเ้าต้องคว้าอันดับ1มาได้อย่างแน่นอนแต่มันมาพร้อมกับความโง่เขลาของเ้าด้วยเช่นกัน “ กล่าวจบหยางหลงสั่งให้เด็กรับใช้ในตำหนักที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้าจับตัวหยางเทียนไปที่คุกกักแดนอสูรทันที
" ท่านหยางหลงโปรดเมตตาด้วย ได้โปรดเมตตาด้วย ตัวข้ายอมเป็หญิงรับใช้ส่วนตัวของท่านหยางหลงแล้วโปรดปล่อยตัวบุตรชายของข้าไปด้วยเถิดเ้าค่ะ " หยางซูเร่งกล่าววาจาขอร้องทันทีขณะที่ได้ยินคำกล่าวระหว่างหยางเทียนและหยางหลง
“ เ้าจะให้ข้าปล่อย เหอะ! หากข้าทำเช่นนั้นบ่าวรับใช้ในตระกูลมิแข็งข้อต่อข้าหมดอย่างนั้นหรือที่ข้าปล่อยให้บุตรของบ่าวรับใช้ยืนต่อปากต่อคำแสดงความไม่เกรงกลัวต่อข้าแล้วมันกลับยังรอดไปได้“ คำตวาดของหยางหลงดังก้องชัดเจนว่าคราวนี้มันไม่ยอมโอนอ่อนให้อีก
“ ยังมัวรออะไรอยู่อีก จับตัวเ้าเด็กชั้นสวะผู้นี้ไปที่คุกกักแดนอสูรเดี๋ยวนี้ ส่วนตัวหญิงแพศยาที่เลี้ยงบุตรได้เลวทรามผู้นี้ข้าจะเป็คนจับตัวมันกลับไปเพื่อลงโทษด้วยตัวเอง “ ขณะที่หยางหลงกล่าวให้เด็กรับใช้จับตัวหยางเทียนนั้นมันกลับนำพาร่างเข้ายึดตัวหญิงสาวจากด้านหลังด้วยตัวเองพร้อมก้มสูดดมกลิ่นกายของดรุณีบริเวณท้ายทอยอย่างถนัดในประกายดวงตาของมันยามนี้ ชัดเจนแล้วว่าไม่มีทางปล่อยหยางซูหลุดมือมันไปได้
เห็นได้ชัดว่าการมาของมันเพื่อจับตัวหยางเทียนไปลงโทษนั้นเป็เพียงข้ออ้างแต่แรกสาเหตุที่แท้จริงมันกลับ้าตัวของหยางซูเนื่องด้วยดรุณีนางนี้แม้จะเป็เพียงชนชั้นบ่าวรับใช้แต่กลับมีดวงหน้าที่งามล้ำไม่เป็รองใครภายในตระกูลเลยแม้แต่น้อยตัวหยางหลงเองมีความ้าในตัวหญิงสาวมาแต่ไหนแต่ไรติดตรงที่ว่าหญิงสาวเป็บ่าวรับใช้ของหยางจ้าวผู้าุโลำดับที่ห้าจึงไม่สามารถทำอันใดต่อตัวหญิงสาวได้ พอประสบเหตุการณ์ที่บุตรชายตนเองกล่าวเล่าว่าได้หักแขนขยะไปผู้หนึ่งมันจึงได้โอกาสก่อเื่ราวอันไร้แก่นสารนี้ขึ้นมาเพื่อนำตัวหญิงรับใช้นางนี้มาเป็ของตน
ใบหน้าของหยางเทียนยามนี้ซีดขาวดั่งคนตายก็ไม่ปานขณะเห็นการกระทำของหยางหลง
“ท่านาุโหยางหลงเหตุใดท่านยังจับกุมมารดาข้าเห็นชัดว่าตัวข้ายอมให้ท่านจับตัวไปลงทัณฑ์ถูกขังที่คุกกักแดนอสูรยามนี้แล้ว”คำกล่าวของหยางเทียนแม้จะดูแข็งกร่าวแต่กลับประกอบด้วยความอ่อนโอนลงส่วนใหญ่เนื่องด้วยมันกลัวว่าหยางหลงจะจับตัวมารดาของมันไปจริง
หยางหลงไมได้สนใจคำกล่าวใดต่อหยางเทียนอีกต่อไปมันแทบจะหักห้ามใจตัวตนของหญิงสาวตรงหน้าไม่ไหวจนแทบคลั่งอยู่แล้วในขณะที่มันเร่งจะนำตัวตนหญิงสาวกลับไปตำหนักของมัน พลันปรากฏสุ่มเสียงทรงพลังดังขึ้นชัดเจนว่าในน้ำเสียงแฝงพลังลมปราณขั้นแรกแห่งดินแดนหลอมรวมปราณมาด้วย
ท่านพี่หยางหลง เหตุใดเื่ราวบ่าวรับใช้ของตำหนักาุโลำดับที่ห้าอันทำตัวมิชอบกลับกลายเป็ธุระแก่ตำหนักผู้าุโลำดับสามไปได้เล่าเื่ในตำหนักของข้าหยางจ้าวควรจะเป็ข้าผู้าุโลำดับห้าเป็ผู้ลงมือสะสางเองมิใช่หรือ “ น้ำเสียงคล้ายจะโอนอ่อน คล้ายจะแข็งกล่าว ดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน ส่งผลให้การกระทำของทุกผู้คนในบริเวณหยุดชะงักทันที รวมไปถึงการกระทำของหยางหลงก็หยุดชะงักลงด้วยเช่นเดียวกัน
223
