ภายในพรรคพวกัเงามืดซ่อนเล่ห์กล ทรยศแ่เบาแต่คมกริบ ดั่งมีดแอบแทงหลัง หัวหน้าัคำรามแสดงอำนาจฟ้าดิน ฟินิกซ์เฝ้ามอง ใจสั่นไหวด้วยความขัดแย้ง
ัดำฟินิกซ์ (The Untamed Love)
ยามบ่ายอันอบอ้าวเหนือค่ายัดำลมพัดพากลิ่นควันไฟและเืสดจากสนามฝึก ภายในห้องประชุมใหญ่ของหอเมฆดำเสวียนหลงนั่งบนบัลลังก์ัแกะสลักด้วยท่วงท่าที่สง่างามและน่าเกรงขามชุดคลุมสีดำปักลายัทอง ผมมัดสูงใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายประกายอำนาจที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องก้มศีรษะ
รองหัวหน้าและหัวหน้ากองต่างๆ นั่งเรียงรายหลิวเฉิงถูกบังคับให้ยืนอยู่ข้างกายเสวียนหลง ในฐานะ “เชลยผู้รับใช้”มือยังคงถูกมัดด้วยโซ่ไหมบางๆ ชุดครามอ่อนเน้นเรือนร่างงามสง่าดวงตาคมกริบของเขาสังเกตการณ์ทุกอย่างด้วยความระแวดระวัง
“รายงานสถานการณ์การครองดินแดนตอนเหนือ”เสียงของเสวียนหลงทุ้มต่ำ กังวานไปทั่วห้อง
การประชุมดำเนินไปด้วยเื่ราวการเมืองภายในพรรคพวกการแย่งชิงเส้นทางสายไหม การค้าฝิ่นโบราณ และการต่อรองกับสำนักเล็กๆแต่บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเมื่อรองหัวหน้า “หวัง เฉิน”ซึ่งเป็คนสนิทเก่าของเสวียนหลง เริ่มแสดงความไม่พอใจ
“ท่านหัวหน้าการขังเชลยฟินิกซ์ขาวไว้ในหอส่วนตัวอาจทำให้ภายในพรรคพวกแตกแยกพวกพ้องบางคนกระซิบกันว่า ท่านกำลังอ่อนแอเพราะเสน่ห์ของเชลยผู้นี้”หวังเฉินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงเล่ห์กล
สายตาของหลิวเฉิงเหลือบมองเสวียนหลงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
เสวียนหลงยิ้มเ็า ลุกขึ้นยืนช้าๆ“ผู้ใดที่คิดว่าข้าอ่อนแอ... จงก้าวออกมา”
ทันใดนั้นหัวหน้ากองหนึ่งในกลุ่มที่ใกล้ชิดกับหวังเฉินก็ชักกระบี่พุ่งเข้าใส่เสวียนหลงการทรยศเล็กน้อยที่ซ่อนมานานปะทุขึ้น!
การรบภายในrพรรคั
ห้องประชุมกลายเป็สนามรบทันทีเสวียนหลงเคลื่อนไหวดั่งัทะยานฟ้า พลังลมปราณภายในไหลเวียนรุนแรงกระบี่ในมือพุ่งทะยานด้วยท่า “ัคำรามเก้าทิศ” ประกายไฟกระจายไปทั่วหลิวเฉิงถูกผลักให้ถอยไปมุมห้องเพื่อความปลอดภัยแต่เขากลับสังเกตเห็นจุดอ่อนของผู้ทรยศและะโเตือนโดยไม่รู้ตัว
“ด้านหลังท่าน!”
เสวียนหลงใช้โอกาสนั้นฟันศัตรูลงได้อย่างรวดเร็วเืสาดกระจายบนพื้นหิน หวังเฉินพยายามหนีแต่ถูกจับได้เสวียนหลงบีบคอเขาด้วยมือเดียว แสดงอำนาจอันโเี้
“ทรยศข้าเพราะกลัวข้าจะอ่อนแองั้นหรือ?ข้าจะแสดงให้พวกเ้าเห็นว่าความแข็งแกร่งของัดำมิได้ขึ้นอยู่กับผู้ใด” เขาบีบจนกระดูกคอแตกเสียงดังกร๊อบ
บรรยากาศในห้องเงียบสงัดพวกพ้องที่เหลือต่างคุกเข่าลงด้วยความเกรงกลัว
เสวียนหลงหันไปมองหลิวเฉิงที่ยืนตัวสั่นด้วยความใ“เ้าเตือนข้า... ทำไม?”
หลิวเฉิงกัดริมฝีปาก “ข้า...ไม่รู้ตัวเองเช่นกัน”
ฉากหลังการรบ
เสวียนหลงพาหลิวเฉิงกลับไปยังหอส่วนตัวร่างกายของเขามีาแเล็กน้อยจากศึกเสวียนหลงถอดเสื้อผ้าแล้วสั่งให้หลิวเฉิงช่วยทำแผลและนวดคลาย
ในขณะที่หลิวเฉิงเช็ดเืและทายาให้ด้วยมือที่สั่นเทาเสวียนหลงจับมือเขาไว้ “เ้าเริ่มห่วงใยข้าแล้วหรือ ฟินิกซ์ของข้า?”
หลิวเฉิงหันหน้าหนี “ข้าแค่...ไม่้าเห็นผู้ที่ข้าตายง่ายๆ”
บรรยากาศร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็วเสวียนหลงดึงหลิวเฉิงเข้ากอดแล้วจูบอย่างดุเดือดบนเตียงไหม
การครั้งนี้เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่เพิ่งแสดงออกมาเสวียนหลงกดหลิวเฉิงลงกับเตียงมือใหญ่บีบรัดและสำรวจทุกส่วนของร่างกายด้วยความแรงกล้า
“เ้าเป็ของข้า...และข้าจะปกป้องเ้าด้วยชีวิต” เขากระซิบพลางเคลื่อนไหวอย่างหนักแน่นรุนแรงแต่ลึกซึ้ง
หลิวเฉิงร้องไห้ปนครางน้ำตาไหลพรากแต่ร่างกายยอมจำนนไปโดยไม่รู้ตัวความขัดแย้งในใจของเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น “ข้าเกลียด... แต่ทำไมจึงรู้สึกอบอุ่น...”
หลังจากทุกอย่างสงบลง เสวียนหลงกอดเขาไว้แน่นจูบน้ำตาให้
พิเศษท้ายตอน
เสวียนหลงลูบผมหลิวเฉิงเบาๆ ขณะที่นอนกอดกัน“วันนี้เ้าได้เห็นแล้วว่า ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่เป็ของข้า...รวมทั้งเ้า”
หลิวเฉิงนอนเงียบ น้ำตาไหลเงียบๆแต่ในใจเริ่มมีรอยร้าวแห่งความรู้สึกใหม่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป
ทรยศภายในเงา ัแสดงเขี้ยวเล็บ ฟินิกซ์เตือนโดยไม่ตั้งใจใจเริ่มสั่นไหว
อำนาจเืเนื้อแลกกับััร้อนแรง รักดิบเถื่อนกำลังก่อตัว ลึกซึ้งยิ่งกว่าใคร
..สุสาส์นราคะ...
1K
