จับพลัดจับผลูมาเป็น ‘ภรรยา’ ของศัตรูหัวใจ (นิยายแปล)

ตอนที่ 32ตอนนั้นเอง ซูเจี๋ยนจึงเพิ่งค้นพบว่าน้ำแกงที่เดิมทีป๋ายหนิงเสวี่ยถืออยู่ในมือนั้นได้สาดรดลงบนร่างตัวเองกว่าครึ่งถ้วย! (1/2)

 

อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นานซูเจี๋ยนก็ได้พบกับเทพธิดาที่เขาอยากเห็นเข้าจริงๆ

ไม่อาจทราบได้ว่านี่เป็นแผนการที่คุณแม่อันจัดเตรียมไว้แต่แรกหรือเป็นการมาเยือนอย่างกะทันหันโดยไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า ไม่ว่าอย่างไรก็ดีเพียงครู่เดียวเทพธิดาเสวี่ยเอ๋อร์ผู้นี้ก็ล่องลอยมาอยู่ตรงหน้าซูเจี๋ยนแล้ว

 “เสวี่ยเอ๋อร์นี่ยิ่งโตก็ยิ่งสวย!” การปฏิบัติตัวของคุณแม่อันต่อเทพธิดาผู้นี้แตกต่างจากที่ทำกับซูเจี๋ยนโดยสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตามซูเจี๋ยนไม่ได้รู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมอะไรเลยแม้แต่น้อยเพราะในใจของเขาตอนนี้ มีเพียงความรู้สึกที่ว่า : ให้ตายเถอะแม่เอ๊ยมือเล็กๆ นั่น ทั้งขาวทั้งละเอียดอ่อน ฉันก็อยากจับเหมือนกันนะ!

เทพธิดาผู้นี้ช่างสมแล้วกับที่มีนามว่าเสวี่ยเอ๋อร์(หิมะ) ผิวขาวเนียนกระจ่างใส ทั้งโปร่งบางทั้งละเอียดประณีตช่างรับกันกับทรงผมยาวตรงถึงหว่างเอวทั้งยังสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์พอดีตัวที่ตัดเย็บมาอย่างดียืนอยู่ที่ใดก็เหมือนล่องลอยลงมาจากสวรรค์มีเพียงสี่พยางค์ที่อธิบายความงามเช่นนี้ได้ : สวย – จน – ตะ – ลึง!

ซูเจี๋ยนจ้องมองตาไม่กะพริบเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน : “สะ...สวัสดี!”

เทพธิดายื่นมือมาจับ เขย่าตอบเบาๆ : “สวัสดีค่ะ คุณซู ฉันชื่อป๋ายหนิงเสวี่ย”

ซูเจี๋ยนเหม่อมองรอยยิ้มหวานหยดงดงามราวกับดอกบัวขาวใสแสนบริสุทธิ์ของอีกฝ่ายในใจก็ได้แต่คิด : หนิงเสวี่ยชื่อนี้ฟังแล้วไพเราะเสนาะหูดีจริงๆ ช่างเข้ากับบุคลิกของเทพธิดาเป็นที่สุด!

ระหว่างที่คิดเขาก็รวบจับมือของเทพธิดาไว้อย่างแนบแน่น ลูบคลำอยู่อย่างนั้น จับแล้วก็จับอีกกุมแล้วก็กุมอีก จนกระทั่งรอยยิ้มของอีกฝ่ายแทบไม่อาจคงไว้ได้แล้วซูเจี๋ยนจึงค่อยยอมปล่อยมือออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ภายในยังครุ่นคิดอย่างตื่นเต้นดีใจ: ฉันได้จับแล้ว! ฉันได้จับมันแล้ว!แม่จ๋า มือเล็กๆ นี่ช่างนุ่มละมุนดีจริงๆ เลย!

ฝั่งคุณแม่อันก็ดึงป๋ายหนิงเสวี่ยไปนั่งข้างกันบนโซฟาอย่างสนิทสนมจงใจปล่อยซูเจี๋ยนทิ้งไว้ด้านข้างอย่างเย็นชาพลางพูดขึ้นกับป๋ายหนิงเสวี่ยด้วยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดู : “เสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้เราได้รับผิดชอบเรื่องวางแผนจัดงานการกุศลงานหนึ่งขึ้นมาหรือ”

 “เป็นทางบ้านน่ะค่ะที่จัดเตรียมขึ้นมาลำพังแค่เสวี่ยเอ๋อร์คงไม่กล้าพูดว่าได้รับผิดชอบดูแลเรื่องนี้ก็ได้แต่ช่วยเหลือไปตามกำลังเท่านั้น” ป๋ายหนิงเสวี่ยกล่าวตอบอย่างอ่อนโยน

 “เสวี่ยเอ๋อร์นี่ก็ หยุดถ่อมตัวบ้างเถอะเรา!ป้าเองย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอน่ะจัดการเรื่องราวได้เรียบร้อยขนาดไหน!” กล่าวจบคุณแม่อันก็เริ่มพูดคุยกับป๋ายหนิงเสวี่ยเกี่ยวกับรายละเอียดการจัดงานการกุศลนั้นต่อไปอีกยาวเหยียด

บทสนทนานี้แน่นอนว่าไม่เปิดโอกาสให้ซูเจี๋ยนพูดแทรกเข้าไปได้แม้แต่ประโยคเดียวคุณแม่อันจงใจพูดถึงหัวข้อนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อให้หญิงสาวรู้สึกอับอายขายหน้าในความต่ำต้อยด้อยค่าของตัวเองให้มากที่สุดตลอดเวลาที่พูดคุย คุณแม่อันก็ไม่ได้แยแสสนใจสีหน้าซูเจี๋ยนแม้แต่น้อยทำเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้นทว่าหางตากลับแอบชำเลืองมองซูเจี๋ยนอย่างลับๆหวังจะได้เห็นสีหน้าอัดอั้นตันใจจนวางตัวไม่ถูกของอีกฝ่าย

ไม่คิดเลยว่าบนใบหน้างามของซูเจี๋ยนกลับไม่มีวี่แววความอัดอั้นตันใจแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามฝ่ายนั้นกลับจ้องมองป๋ายหนิงเสวี่ยด้วยแววตาวิบวับเป็นประกาย

เทพธิดาคนนี้ไม่ได้งดงามเพียงภายนอกเท่านั้นภายในถึงกับยังงดงามยิ่งกว่า! 

-.- -...

เจ้าทึ่มขี้แพ้ผู้นี้ยอมศิโรราบต่อสาวงามได้อย่างง่ายดายเปิดสวิทช์โหมดเคารพบูชาเทพธิดาขึ้นมาเรียบร้อยซูเจี๋ยนจ้องมองเทพธิดาที่อยู่ด้านข้างชนิดตาไม่กะพริบเพ่งดูผิวขาวกระจ่างใสทุกตารางนิ้วของเทพธิดาซึ่งไม่มีรอยตำหนิแม้แต่นิดเดียวจ้องเอาๆ จนพอใจ พอสติกลับเข้าร่างจึงค่อยรู้สึกตัวว่า เทพธิดากำลังส่งรอยยิ้มอ้างว้างเศร้าสร้อยมาให้ตนเอง

ในใจซูเจี๋ยนคิดอยากใกล้ชิดสนิทสนมกับเทพธิดาให้มากขึ้นจึงพยายามคิดหาหัวข้อมาเริ่มต้นบทสนทนา แล้วก็เปิดปากกล่าว : “ไม่ทราบว่า ตามธรรมดาแล้ว คุณป๋ายชอบทำอะไรบ้าง”

ป๋ายหนิงเสวี่ยคีบช่อผมกลุ่มหนึ่งปัดป่ายไปด้านหลังอย่างนุ่มนวลจากนั้นก็กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน : “ตามธรรมดาแล้วฉันก็ชอบจัดการหรือสนับสนุนพวกงานการกุศลเพื่อช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้แหละค่ะแล้วก็มีไปชมการบรรเลงดนตรีสดหรือการแสดงละครเวทีบางครั้งก็ไปเดินดูพวกนิทรรศการศิลปะ ช่วงนี้ฉันค่อนข้างชอบงานของท่านเซอร์ เปเตอร์เปาล์ รือเบินส์ [1] เป็นพิเศษช่วงเวลาที่เหลือก็มักจะหมดไปกับการอ่านหนังสือ เรื่อง ‘DieKlavierspielerin’ (The Piano Teacher) ซึ่งเอ็ลฟรีเดอเย็ลลีเน็ค [2]ได้ประพันธ์ขึ้นมานั้นเป็นหนังสือที่ฉันรักที่สุดเลย กล่าวจบแล้วก็แย้มยิ้มอ่อนจางพลางถามกลับ : “ไม่ทราบว่าทางด้านคุณซูชอบทำอะไรบ้างเหรอคะ”

ซูเจี๋ยนเกาผมเล่นเบาๆ : “เล่นDOTA นี่ก็พอจะนับได้อยู่ล่ะมั้ง”

รอยยิ้มของป๋ายหนิงเสวี่ยจืดจางไปเล็กน้อย :“เป็นกิจกรรมแบบไหนเหรอคะ”

ซูเจี๋ยนกระตือรือร้นขึ้นมาทันที : “เกม DOTA เป็นเกมที่สนุกมากๆ เลยล่ะ ถ้าคุณป๋ายสนใจฉันสามารถสอนคุณเล่นได้นะ!”

ป๋ายหนิงเสวี่ยเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะกล่าวคำ : “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้”

ซูเจี๋ยนเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อยถ้าเทพธิดาไม่สนใจเรื่อง DOTA เรื่องที่จะพูดคุยต่อไปก็คงไม่ได้แล้วตอนนี้เขายังคิดหาหัวข้ออื่นขึ้นมาเป็นประเด็นไม่ได้หัวข้อที่พอใช้สนทนาแล้วเทพธิดาจะรู้สึกพึงพอใจคือเรื่องอะไรกันนะ..... 

-.- -...

ขณะที่กำลังเค้นสมองคิดหัวแทบแตก จู่ๆเทพธิดาก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นชวนคุยขึ้นมาเอง : “คุณซูคะพี่อี่เจ๋อเขา.....ช่วงนี้เขาสบายดีรึเปล่าคะ”

พี่อี่เจ๋อ? นั่นสินะอันอี่เจ๋อกับเทพธิดาน่ะโตมาด้วยกันเหมือนบ๊วยเขียวม้าไม้ไผ่ตั้งแต่เด็กนี่นาอ๊ากๆๆ เจ้าหมอนั่นมันน่ารังเกียจชะมัด! ในใจของซูเจี๋ยนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาชิงชังปากก็กล่าวตอบ : “เขาน่ะเหรอ สบายดีมากเลยล่ะ!”

ในดวงตาของป๋ายหนิงเสวี่ยพลันเอ่อล้นไปด้วยความโศกเศร้าเหงาหงอย: “งั้น...ฉันก็วางใจได้แล้วล่ะค่ะ ตั้งแต่เด็กฉันโตขึ้นมาพร้อมกับพี่อี่เจ๋อ ตลอดมาเป็นเขาที่คอยปกป้องฉันอยู่เสมอไม่ให้ใครมารังแกฉันได้ พี่เขารักใคร่เอาใจใส่ต่อฉันอย่างที่สุดเลยจริงๆ”

ซูเจี๋ยนคิดในใจอย่างฮึกเหิม : เทพธิดา ถ้าฉันโตขึ้นมาพร้อมกับเธอฉันก็จะรักใคร่เอาใจใส่ต่อเธอให้ถึงที่สุดเหมือนกัน!

 “พอโตขึ้นมาเห็นพวกผู้ชายทำท่าจะมาเข้าหาฉันทีไรพอพี่เขารู้ก็มักจะโมโหหัวเสียทุกครั้งเลยล่ะค่ะ....”

ซูเจี๋ยนคิดกับตัวเอง : เวรเอ๊ย!ถ้าเป็นฉันก็จะโมโหหัวเสียเหมือนกันนั่นแหละ! เทพธิดาสูงส่งเลิศล้ำระดับนี้จะปล่อยให้คนธรรมดาทั่วไปมาคอยไต่ตอมเกาะแกะได้ที่ไหน!

 “ยังมีครั้งที่พี่ชายลงไม้ลงมือต่อสู้กับเพื่อนนักเรียนพวกนั้นจนถึงขั้นได้รับบาดเจ็บด้วยนะคะตอนนั้น ในใจของฉันทั้งสงสารแล้วก็ทั้งตื้นตันไปหมด.....” 

 “พี่อี่เจ๋อเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันถึงแม้ว่าชีวิตนี้ ฉันจะไม่มีโอกาสได้ดูแลและอยู่เคียงข้างพี่เขาอีกแล้วฉันก็ยังหวังว่าเขาจะได้มีความสุขตลอดไป.....”ซูเจี๋ยนคิดอย่างดุเดือด : ตอนที่ไอ้เจ้าขี้เก๊กอันอี่เจ๋อนั่นได้เห็นเทพธิดาหลั่งน้ำตาให้กับเขาในใจคงจะแอบยินดีปรีดาแทบตายแล้ว! แต่ก็นั่นแหละสกิลการตีหน้ามึนของเจ้าคนแซ่อันนั่นยังจะมีใครสู้ได้อีก แม่มเอ๊ย! ทำไมพอรู้เรื่องทั้งหมดนี่แล้วฉันถึงรู้สึกคันไม้คันมือชะมัด

ซูเจี๋ยนคิดในใจ : เทพธิดา!คำพูดพวกนี้หมายความว่ายังไง นี่คุณชอบเจ้าอันอี่เจ๋อมันถึงขนาดนั้นเชียว?ไอ้เจ้าคนแซ่อัน! นายโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!มาต่อยกันเลยมา!

 

------------------------

มีออกเป็นเล่มและอีบุ๊คนะหรือติดตามได้ที่

แฟนเพจ‘Akanirawan’ https://bit.ly/3gBu94T

 

สั่งหนังสือได้ที่กล่องข้อความ