หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 151 ช่องโหว่

เมื่อท่านเจ้ากรมยุติธรรมรู้ว่าแผนการของเขาไม่สำเร็จ เขาไม่แสดงออกถึงความผิดหวังหรือเสียใจเลยด้วยซ้ำ ยังนั่งกินมื้อกลางวันร่วมกับคนสกุลหลี่ ทำราวกับว่าเขามาที่นี่โดยไม่ได้คิดอะไรมากจริงๆ แค่ต้องการทำตามพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิเท่านั้น หากเป็นคนอื่นที่ได้เห็นท่าทางเช่นนั้น พวกเขาย่อมต้องวางใจลงบ้าง แต่หลี่ชิงหมินและครอบครัวสกุลหลี่ไม่คิดอย่างนั้น

จะร้ายหรือดี สุดท้ายแล้วสัญญาที่ท่านเจ้ากรมฯ ต้องการให้หลี่ชิงหมินลงนามก่อนหน้านี้สามารถทำให้หลี่ชิงหมินได้รับโทษตายได้ ดังนั้น...ตระกูลที่รักเจ้าเด็กแสบนี้มาก พวกเขาย่อมต้องไม่พอใจท่านเจ้ากรมฯ อยู่ลึกๆ

บรรยากาศในระหว่างร่วมมื้ออาหารไม่ดีนัก สุดท้ายแล้วท่านเจ้ากรมจึงขอตัวกลับไปก่อนเนื่องจากติดงานราชการอีกมาก และมันก็ทำให้สกุลหลี่ได้มีเวลาปรึกษากัน

หลี่ชิงหมินเป็นห่วงบิดาและพี่ชายมาก ในอนาคตคงจะได้พบเจอกับปัญหาที่หลากหลายมากขึ้น ไม่เหมือนกับประสบการณ์ทั้งหมดที่บิดาเคยได้รับ เขานั้นเก่งกาจในเรื่องการเสาะหาสมุนไพรและพิจารณาคุณค่าของสมุนไพร แต่...นั่นเป็นการทำกิจการขนาดเล็กเท่านั้น พูดให้ถูกก็คือ...พวกเขายังไม่เคยเจอสนามจริง!

ยิ่งถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับกฎหมาย คนสกุลหลี่พวกนี้ได้เรียนรู้เป็นพื้นฐานเหมือนกับขุนนางระดับต่ำทั่วไปเท่านั้น ไม่สิ! ไม่ว่าจะบุตรหลานของขุนนางระดับไหน ทุกคนก็ได้เรียนแค่พื้นฐานของกฎหมายและสิ่งที่ควรจะรู้ ไหนเลยจะมานั่งอ่านตำราเกี่ยวกับกฎหมายทั้งหมด

คนที่จะทำเช่นนั้นได้ มีเพียงผู้ที่ทำงานในกรมยุติธรรม หรือพวกขุนนางและทหารที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำเอกสารสัญญาเท่านั้น จึงจะได้เรียนรู้เพิ่มเติมในสถาบันศึกษาเกี่ยวกับตำรากฎหมายทั้งหมดของอาณาจักร

“ข้าคิดว่าสกุลหลี่ของพวกเราควรจะมีบัณฑิตที่เรียนจบในด้านกฎหมายมาทำงานด้วยเพิ่ม...” หลี่ชิงหมินออกความคิดเห็น

“บัณฑิตที่เรียนจบใหม่งั้นหรือ?”

“ขอรับ แม้ว่าจะหาผู้คร่ำเรียนในด้านกฎหมายของอาณาจักรเซินได้น้อย แต่จะต้องมีสักคนที่อยากรับงานจ้างแน่นอนขอรับ บางที...ถ้าสามารถทำให้เขากลายมาเป็นคนของสกุลหลี่เลยก็จะยิ่งดีขอรับ”

“เจ้าพูดเช่นนั้นก็ดูง่ายดาย แต่ในความเป็นจริง....เฮ้อ ยิ่งถ้าพวกบัณฑิตรู้ว่าพวกเราสกุลหลี่กำลังจะเดินทางกลับเขตเมืองเดิมของตนเอง และสถานที่ทำงานหลักของเขาก็คือในเขตเมืองที่สกุลหลี่อาศัย ย่อมไม่มีใครอยากจะเดินทางไปด้วยแน่ ต้องบอกว่าพวกเขาอยู่ในเมืองหลวง มีโอกาสได้งานที่ดีกว่า และเงินที่มากกว่าหลายเท่า พวกเราสกุลหลี่จะเอาอะไรไปจ้างวานพวกเขามาได้กันล่ะ”

“ข้ารู้ขอรับท่านพ่อว่าการที่จะหาคนเช่นนั้นเป็นเรื่องยาก เพียงแต่...มันก็มีอีกหลายหนทางที่อาจจะทำได้นะขอรับ”

“หลายหนทางหรือ?”

“ขอรับ ท่านพ่อลองไปสอบถามที่กรมกลาโหม ว่ามีอดีตทหารคนไหนที่มีความรู้เกี่ยวกับกฎหมายบ้าง ค่อยจ้างคนเหล่านั้นก็ได้ขอรับ ส่วนเรื่องของบัณฑิตที่ศึกษาด้านกฎหมายโดยตรง ข้าคิดว่าท่านพ่อหาเด็กที่หน่วยก้านดีมา คนที่ไร้เงินทุนสำหรับการศึกษา แล้วก็ส่งเสริมให้เขาได้เรียน โดยทำสัญญากันเอาไว้ตั้งแต่แรก เช่นนี้...ต่อให้เขาไม่ต้องการจะมาทำงานให้สกุลหลี่ในภายหลัง พวกเราก็ยังไม่เสียหายใดๆ”

“เรื่องการเลี้ยงดูเด็กสักคนเพื่อให้ทำงานในตระกูลนั้นข้าเข้าใจ แต่เรื่องอดีตทหารที่มีความรู้เกี่ยวกับกฎหมายเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร?”

ผู้นำตระกูลหลี่ไม่เข้าใจคำแนะนำของบุตรชายทั้งหมด เขาสอบถามหลี่ชิงหมินอีกครั้ง

“ท่านพ่อ ข้าอยู่ในค่ายทหารมาเป็นเวลาหนึ่ง ได้ยินผู้คนพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องทหารที่ต้องลาออกจากการเป็นทหารอยู่บ้างขอรับ บางคนมีความสามารถ แต่ร่างกายได้รับบาดเจ็บหนักจนไม่สามารถสู้ได้ พวกเขาก็ต้องออกมาก่อนเวลา”

“ถึงอย่างนั้น...คนเหล่านี้มักจะถูกมองหาโดยตระกูลใหญ่ๆอยู่แล้ว เพื่อให้พวกเขากลายเป็นอาจารย์ฝึกสอนเด็กรุ่นเยาว์ต่อไป”

“แต่นอกจากทหารที่เคยเป็นหน่วยจู่โจมแล้ว ยังมีทหารบางส่วนที่เป็นทหารประจำการในพื้นที่ส่วนกลางและทำงานจิปาถะ กลุ่มคนเหล่านี้ถูกแต่งตั้งให้เป็นหน่วยข้อมูลหรืออื่นๆ ซึ่งมีส่วนช่วยในการทำเอกสารเป็นหลัก ครั้นเมื่อได้รับบาดเจ็บจนร่างกายใช้การไม่ได้ พวกเขาจะถูกปลดประจำการเช่นกัน”

“สุดท้ายแล้ว เมื่อต้องการเป็นทหาร พวกเขาต้องคำนึงถึงเสมอว่าตนเองต้องพร้อมที่จะต่อสู้และวิ่งหนีให้ทัน โดยเฉพาะหน่วยที่ดูแลเรื่องข้อมูล พวกเขาจะต้องไปวิ่งออกกำลังกายทุกเช้าและเย็น ทำสิ่งใดมากไม่ได้ก็ให้วิ่งได้เร็วไว้ก่อน เพราะข้อมูลของกองทัพนั้นมีความสำคัญมาก ส่วนใหญ่ต้องเป็นข้อมูลลับ ถ้าวิ่งหนีไม่ทัน สิ่งที่พวกเขาต้องทำมีแค่สู้หรือตาย”

“ทว่าหลังจากถูกปลดแล้ว พวกเขาไม่มีคนสนใจเลย ต่อสู้ไม่เก่ง เรื่องเอกสารก็ไม่ค่อยมีคนสนใจนัก ตระกูลใหญ่ที่ต้องการคนทำเอกสารยังจ้างบัณฑิตที่จบโดยตรงได้ด้วยเงินค่าจ้างราคาแพง ดังนั้นผู้คนส่วนใหญ่จึงไม่มีงานทำขอรับ”

“ยังมีบางกลุ่มที่ต้องการปลดประจำการเพราะแก่ชราแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้มีความรู้ความสามารถขอรับ แต่พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับการทำเอกสารเท่านั้น จึงไม่ได้ถูกจ้างให้ไปต่อ”

“แรกเริ่มให้ท่านพ่อมองหาคนเช่นนี้ก่อนขอรับ พวกเขาจะต้องมีบางส่วนที่เต็มใจมาทำงานให้ท่านแน่นอน หลังจากนี้ก็ค่อยเลี้ยงดูคนรุ่นเยาว์ที่มีความสามารถไว้ในตระกูลให้มากหน่อยก็พอแล้ว”

“ข้าเกรงว่าในอนาคต เมื่อข้ากลายเป็นฮูหยินสกุลหวง อาจจะมีคนต้องการใช้สถานะของข้าเพื่อเล่นงานสกุลหวงก็ได้ ซึ่งพวกเขาอาจจะไม่สามารถเอาเรื่องจากข้าโดยตรง แต่ยังเล่นงานสกุลหลี่ได้อยู่...” 

หลี่ชิงหมินแสดงความกังวลใจออกไป บิดาของเขาอยากจะตำหนิเจ้าลูกชายที่ห่วงเกินไป กระนั้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ ตนเองเป็นคนพยักหน้าให้บุตรชายเพื่อลงนามในสัญญาได้ เขาก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง...

“บิดาของเจ้าเข้าใจแล้ว ข้าจะรีบจัดการ เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับครอบครัวสกุลหลี่มากนัก ในอนาคต...ต่อให้เกิดเรื่องกับพวกเรา ก็เป็นเพราะพวกเราทำกันเอง เรื่องนี้จะไม่ส่งผลต่อเจ้าและสกุลหวงแน่”

“ในสัญญาพวกนี้อาจจะไม่เดือดร้อนถึงสกุลหวงก็จริง แต่ท่านคิดว่าข้าสามารถมองดูพวกท่านเจอกับความยากลำบากได้หรือขอรับ อย่างไร...ข้าก็ต้องยื่นมือเข้ามายุ่งอยู่ดี และนั่นแหละที่จะกลายเป็นปัญหา”

“โอ้ อย่างเจ้าน่ะหรือที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือข้าน่ะ เจ้าเด็กตัวเหม็น! ทุกวันนี้ข้ายังต้องคอยจัดการปัญหาให้เจ้าอยู่เลย ยังไม่ทันได้แต่งเป็นฮูหยินสกุลหวง ก็เตรียมที่จะกลายเป็นผู้มีอำนาจ จัดการปัญหาเรื่องราวให้จวนแล้วหรือ? ชิชะ!” บิดาของหลี่ชิงหมินรู้สึกซาบซึ้งในใจ แต่เขาไม่ต้องการแสดงออกไปเช่นนั้น

บุตรชายต้องแต่งออกไป ต้องแยกบ้านไปอยู่ในสกุลหวงที่ไม่คุ้นเคย ไม่รู้ว่าที่นั่นจะมีใครดีต่อเขาหรือไม่ หรือเขาอาจจะเจอกับปัญหาใหญ่มากมายอื่นๆอีก ในฐานะบิดา...เขาจะเอาปัญหาให้กับชิงหมินได้อย่างไร

ต่อให้มีปัญหาเกิดขึ้นจริง เขาในฐานะผู้นำตระกูลหลี่ก็จะเป็นคนแบกรับมันเอาไว้เอง ไม่มีทางเอาปัญหาไปโยนใส่หัวบุตรชายเพิ่มแน่ นอกจากนี้...การที่เขาพูดออกไปว่าทุกวันนี้เขายังจัดการปัญหาให้ชิงหมิน นั่นหมายถึงว่าในอนาคต...หากชิงหมินต้องการความช่วยเหลือ ขอเพียงเขากลับมาที่สกุลหลี่เท่านั้น เขายังพร้อมที่จะดูแลบุตรชายตัวแสบของเขาตลอดไป

ความรักของบิดามารดายิ่งใหญ่ที่สุดจริงๆ หลี่ชิงหมินหัวเราะออกมาอย่างสดใส เข้าใจความคิดของพวกเขา วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ ชิงหมินรู้แค่ว่าเขามีครอบครัวที่ดีมากๆก็เท่านั้น หากสกุลหวงรังแกเขามากเกินไป เขาจะหนีกลับสกุลหลี่เสียเลย!

อ่า แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นแค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้น...

เขามีความรู้สึกว่าปีศาจร้ายผู้นั้นจะไม่ปล่อยให้เขาเจอปัญหามากเกินไป อีกอย่าง...ถ้าเขาหนีกลับสกุลหลี่ เชื่อเถอะว่าจะต้องมีคนบ้าวิ่งไล่ตามหลังเขา แล้วจัดการสังหารเขาก่อนที่เท้าของเขาจะถึงจวนสกุลหลี่เป็นแน่

ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกที่มีพลังในการใช้วิญญาณหรอกหรือ? ในเมื่อจับเขาเป็นๆไม่ได้ ก็แค่จับตอนเขาเป็นวิญญาณแล้วก็ยังได้ ใช้งานเขาด้วยพลังของตนเอง สะกดข่มไม่ยอมให้เขาไปผุดไปเกิด แค่คิดเช่นนี้ก็ขนลุกไปทั่วแล้ว เขาจะกล้าก้าวเท้าออกจากจวนสกุลหวงหรือ?

 ในขณะเดียวกัน เจ้ากรมยุติธรรมก็กลับมาที่ทำงานของเขาแล้ว กรมยุติธรรมยังมีงานกองอยู่มากมายรอให้เขาจัดการ แต่เวลานี้...คนเป็นผู้นำสูงสุดของกรมยุติธรรมกลับนั่งเคาะโต๊ะทำงานจนเกิดเสียง “ปัก ปัก” เป็นจังหวะ

“คุณชายหลี่ผู้นั้นไม่ธรรมดาจริงๆขอรับ” เสียงของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันเอ่ยขึ้น เรียกความสนใจจากเจ้ากรมฯ ได้

“ถ้าเขาธรรมดา คงไม่ถูกใจปีศาจสกุลหวงนั้นได้” คนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

สัญญาในมือของเขามีช่องโหว่ที่มองออกได้ไม่ยากอยู่แล้ว แต่เขาแค่คาดไม่ถึงว่าคุณชายคนเล็กสกุลหลี่นั้นจะมีความรู้ในด้านกฎหมายด้วย ถ้าเป็นผู้นำตระกูลหลี่ที่เชี่ยวชาญในการทำกิจการค้าขายอยู่บ่อยๆ อาจจะมองเห็นว่าสัญญามีปัญหา แต่อีกฝ่ายกลับไม่สามารถแยกได้

นี่พิสูจน์แล้วว่าความเข้าใจของเขาถูกต้อง ผู้คนส่วนใหญ่จะมองข้ามในจุดที่โดดเด่นออกไป แล้วพยายามจับผิดส่วนที่เป็นประเด็นปัญหาอื่นๆ ขอเพียงแค่ตนเองดูไม่เสียเปรียบก็จะยินยอมโดยง่าย ผู้นำตระกูลหลี่ก็เป็นอย่างนั้น 

ตัวของเขามองข้ามปัญหาในสัญญาว่าคนที่อยู่ในสัญญานั้นเป็น “หลี่ชิงหมิน” ซึ่งเป็นผู้ทำผงชาโม่ลี่ฮวาพิเศษเอง ดังนั้นต่อให้ทำสัญญาฉบับใหม่ขึ้นมา ฉบับเก่าที่ควรจะถูกยกเลิกก็ไม่ได้ยกเลิกเพราะหลี่ชิงหมินยังไม่ตายจริงเช่นคำอ้างที่จะมายกเลิก แต่น้อยคนนักที่จะคิดถึงจุดนี้

หลี่ชิงหมินเป็นคนที่ได้ชื่อว่าชอบเก็บตัวที่สุด เขาส่งคนไปตรวจสอบสถานการณ์ของคุณชายหลี่คนเล็กที่เมืองเดิมของอีกฝ่าย พบว่าไม่มีปัญหาอะไร และอีกฝ่ายก็ไม่น่าจะมีปัญญาอะไรมากมายด้วย 

กลับกลายเป็นว่า ข้อมูลที่เขาได้รับไม่ถูกต้อง ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายถูกปิดเอาไว้ภายใต้การแสดงออกย่างเกียจคร้านของเขา คนแบบนี้ค่อนข้างน่ากลัวต่อแผนการขององค์ชายสามในอนาคต ยิ่งได้เคียงคู่กับแม่ทัพใหญ่ที่ทรงอำนาจ สองคนสามีภรรยาจะต้องเป็นแรงกดดันใหญ่แน่

“มีโอกาสอีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ต้องทำกับดักเอาไว้ในสัญญาฉบับใหม่ พยายามทำให้แนบเนียนยิ่งกว่าเดิมด้วย”

“เรื่องนั้น...ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา ตอนนั้นเขาจะไม่ใช่คุณชายหลี่ แต่เป็นฮูหยินของแม่ทัพใหญ่ อาจจะกลายเป็นปัญหาขึ้นมาก็ได้นะขอรับ”

“เช่นนั้นยิ่งต้องทำให้แนบเนียน แล้วหาทางลงเอาไว้ด้วย” คนเป็นเจ้ากรมยุติธรรมเอ่ยคำสั่ง คิ้วของผู้ติดตามขมวดมุ่น

ต้องการให้กับดักแนบเรียน ทว่าให้มีทางลงสำหรับเรื่องนี้เอาไว้ด้วยงั้นหรือ? นี่น่าจะเป็นงานที่ยากลำบากอีกงานหนึ่งแล้วหรือไม่?

“ออกไปได้แล้ว ข้าจะรายงานผลลัพธ์ต่อองค์ชายสาม”

“เข้าใจแล้วขอรับ” เมื่อถูกไล่ให้ออกจากห้องทำงาน คนสนิทของเจ้ากรมฯ ก็เดินออกไป ปล่อยให้คนมีอำนาจมากที่สกุลในกรมเตรียมจัดแจงรายละเอียดที่จะแจ้งต่อองค์ชายสาม

 โดยที่เขาไม่ได้รู้ตัว หลังจากที่คนสนิทถูกไล่ออกมา ดวงตาของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มเหยียดปรากฏที่มุมปาก เขาไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้าของตนเองลงด้วยซ้ำ แต่กลับสามารถส่งจดหมายออกไปได้

- คุณชายหลี่จัดการได้ด้วยตนเองแล้ว กำลังเตรียมแผนสอง – 

เพียงประโยคสั้นๆที่มาถึงมือหนาผ่านสัตว์อสูรสื่อสาร เขาโยนมันลงกองไฟตรงหน้า ซึ่งกำลังเผาไหม้สัตว์อสูรระดับ 9 จนพวกมันส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เร่งมือ คืนนี้จะต้องทำลายถ้ำนี้ให้ได้!” คนประกาศเสียงเข้ม เหล่าผู้ใช้พลังธาตุไฟยิ่งโหมกระหน่ำโจมตีเข้าไปกันอีก พวกเขาผลัดกันโจมตีและสลับกลับมาพัก น้ำยาฟื้นฟูพลังนั้นถูกใช้ราวกับน้ำเปล่า นานมากแล้วที่ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ได้ออกคำสั่งให้ทำงานอย่างเร่งรีบเช่นนี้

แม้ว่าสัตว์อสูรระดับ 9 จะถือว่าเป็นอันตรายต่อชีวิตประชาชนในอาณาจักรเซิน ทว่า...ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเร่งทำงานทั้งวันทั้งคืนเช่นนี้

ถ้ำนี้มีทางออกเพียงทางเดียวเท่านั้น หากรอให้พวกมันปรากฏตัวออกมาเรื่อยๆ พวกเขาก็ยังสามารถทำลายพวกมันจนสิ้นได้ แต่ท่านแม่ทัพไม่ต้องการใช้แผนการนั้น พวกเขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคำสัญญาก่อนออกมาจากเมืองหลวง

ท่านแม่ทัพใหญ่ต้องการกลับไปแต่งงานให้เร็วที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบสนองความต้องการครั้งใหญ่นี้...

ก็นะ...เพื่อท่านแม่ทัพที่จะได้มีฮูหยินกับเขาเสียที พวกเขาจะไม่ทุ่มสุดกำลังได้อย่างไร!!

……………………………..