เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        หลังกินอาหารเสร็จซูอี้เฉิงกับจางเหมยก็ขอตัวกลับก่อนส่วนลู่เป๋าเหยียนและซูเจี่ยนอันกำลังยืนรอให้พนักงานนำรถมาที่หน้าร้าน

        “เมื่อกี้ทำไมเธอต้องหลอกถามเขาด้วย”ลู่เป๋าเหยียนถามขึ้นมา

        เขารู้ทันเธอจริงๆ ด้วยที่เขาพูดกับพี่ชายเธอว่ายังต้องเลือกคู่ควงอีกเหรอ คงเพราะต้องการช่วยเธอสินะ

        “ยังจำเรื่องที่เสี่ยวซีขอบัตรเชิญงานเลี้ยงครบรอบกับนายได้หรือเปล่า”ซูเจี่ยนอันถาม “เสี่ยวซีต้องการจะเข้างานไปตีเนียนเป็นคู่ควงพี่ชายฉันแต่ถ้าพี่ชวนจางเหมยไป เสี่ยวซีก็หมดโอกาส”

        ตอนนั้นเองพนักงานก็ขับรถของลู่เป๋าเหยียนมาจอดด้านหน้า และช่วยเปิดประตูให้กับซูเจี่ยนอันเธอหันไปขอบคุณก่อนที่จะถามลู่เป๋าเหยียน

        “นายว่ารอยยิ้มของพี่ฉันเมื่อกี้...มันหมายความว่าไง”

        ลู่เป๋าเหยียนสตาร์ทรถก่อนจะตอบ“เขาคิดจะขอให้จางเหมยเป็นคู่ควง เพียงแต่ยังไม่เอ่ยปาก เข้าใจ?”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้า“งั้นก็หมายความว่า ถ้าเสี่ยวซีลงมือตอนนี้ก็ยังทันสินะ”

        เธอกะว่าหากบริษัทเมื่อไรจะรีบบอกข่าวนี้กับลั่วเสี่ยวซีทันทีแต่ใครจะไปนึกว่า ลั่วเสี่ยวซีได้มานั่งรอเธออยู่ในห้องของผู้จัดการไช่ก่อนแล้ว

        วันนี้เธอมัดผมลอนสลวยเป็นหางม้าอยู่ในชุดออกกำลังกายรัดรูป และผูกเสื้อคลุมเอาไว้ที่เอวแต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจปิดบังหุ่นสะโอดสะองของเธอเอาไว้ได้

        ซูเจี่ยนอันนึกว่าตัวเองตาฝาดที่เห็นเพื่อนของตนนั่งยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้า

        “เมื่อวานฉันได้ยินคนเม้ากันว่าบอสใหญ่พาเธอมาที่บริษัทคิดไม่ถึงว่าจะจริงแฮะ”

        ซูเจี่ยนอันยิ้ม“ฉันมีเรื่องจะบอกเธออยู่พอดี”

        หลังได้ฟังเรื่องที่ซูเจี่ยนอันกล่าวลั่วเสี่ยวซีกลับไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

        “ฉันบอกแล้วว่าตอนนี้พี่ชายเธอกับจางเหมยยังไม่ได้คบกัน แต่อนาคตต้องมีอะไรแน่”

        “งั้นเธอคิดจะทำไงต่อไป”ซูเจี่ยนอันถาม

        ลั่วเสี่ยวซีปล่อยผมหางม้าออกก่อนจะใช้มือเสยผมอย่างเย้ายวน

        “จะให้ทำยังไงฉันก็ต้องหาทางกำจัดศัตรูก่อนที่อีกฝ่ายจะลงมือน่ะสิ”

        พูดจบเธอก็เดินออกจากฝ่ายกลยุทธ์ไปซูเจี่ยนอันรู้ดีว่าเพื่อนของเธอจะไปไหนแต่ก็ไม่ได้ห้ามไว้ เพราะถึงอย่างไรลั่วเสี่ยวซีก็คุ้นเคยกับที่นั่นยิ่งกว่าเธอ

        ลั่วเสี่ยวซีไม่ได้รีบร้อนตรงไปยังจุดหมายเลยทันทีเธอเดินกลับไปที่ห้องซ้อมก่อน

        Lu Media ตั้งอยู่ด้านหลังตึกใหญ่ของเครือลู่ ชั้นสามถึงสี่เป็นห้องซ้อมและห้องฟิตเนสต่างๆสำหรับศิลปินในสังกัด ปัจจุบันลั่วเสี่ยวซีกำลังฝึกการเดินแคทวอล์คทุกวันตอนเช้าเธอจะต้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะรับการสอนจากเทรนเนอร์อย่างเข้มงวด

        ที่เธอกลับมาที่นี่ก่อนก็เพราะต้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและบอกกับผู้จัดการของตนก่อนออกไป

        “นอร่าฉันขอลาช่วงบ่ายนะ!”

        พูดจบเธอก็สวมเสื้อคลุมและเดินออกจากประตูไปโดยไม่รอคำตอบ

        นอร่าเองก็หมดปัญญากับเธอ

        ลั่วเสี่ยวซีเป็นศิลปินฝึกหัดที่ขยันที่สุดคนหนึ่งในตอนนี้ภายนอกเธออาจจะดูไม่ค่อยเรียบร้อยอยู่ในโอวาทนัก แต่เธอไม่เคยมาสายเลยสักครั้งและไม่เคยแสดงตนข่มคนอื่นแม้แต่น้อย บทเรียนที่ว่ายาก สำหรับเธอก็ไม่ได้ง่ายแต่ในขณะที่คนอื่นร้องบ่นระงม ลั่วเสี่ยวซีกลับกัดฟันสู้ ฝึกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งทำมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        รูปร่างของลั่วเสี่ยวซีนับว่าดีมากแต่ถ้าอยากจะเป็นนางแบบชั้นนำคงต้องผ่านการฝึกฝนอีกมากมายยามที่หยาดเหงื่อไหลลงมาดั่งสายฝน เธอไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลยสักครั้งราวกับว่าในพจนานุกรมของลั่วเสี่ยวซีนั้น มีแต่คำว่า “พยายาม”

        ลั่วเสี่ยวซีเองก็เคยหกล้มจากการส้วมส้นสูงกว่าสิบเซนติเมตรตอนเดินแบบแต่ขณะที่คนอื่นพากันกุมบาดแผลร้องโอดโอย เธอกลับแค่ยิ้มแหยๆ และลุกขึ้นมาเริ่มต้นใหม่

        ถึงเธอจะดูเป็นคนที่ขี้เกียจที่สุดทว่าความจริงเธอคือคนที่ขยันและพยายามมากที่สุดต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าเธอจะยอมตกอยู่ภายใต้การควบคุมของบริษัททุกอย่าง อย่างวันนี้ในเวลาแบบนี้เธอก็มักทำตามใจตัวเองโดยไม่สนใครหน้าไหน

        เพราะลู่เป๋าเหยียนเคยกำชับไว้ว่าหากไม่ใช่เรื่องเกินเลยอะไร ขอให้ตามใจลั่วเสี่ยวซีดังนั้นวันนี้ก็ให้เธอทำตามใจสักวันแล้วกัน

        ขณะนั้นเองลั่วเสี่ยวซีก็กำลังขับเฟอร์รารีสีแดงคันงามของตนไปยังเครือเฉิงอัน

        มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เธอเป็นแขกประจำของที่นั่นเธอตามติดซูอี้เฉิงราวกับเหาฉลาม เธอมักจะแวะไปเซอร์ไพรส์เขาให้ตกใจเล่นอยู่บ่อยๆแถมยังชอบซื้อข้าวของติดไม้ติดมือไปให้คนใกล้ตัวของเขาพร้อมกันด้วยเมื่อเวลาผ่านไป คนทั้งเครือเฉิงอันตั้งแต่ผู้บริหารระดับสูง ยันรปภ.หน้าประตูต่อให้ไม่เคยเห็นหน้า ก็ต้องเคยได้ยินชื่อของลั่วเสี่ยวซีกันทุกคน

        แต่ตอนหลังเธอเริ่มรู้สึกเกรงใจและมักบังเอิญเจอบรรดาคุณอาเพื่อนพ่อที่นั่นบ่อยๆเลยไม่ได้ไปหาซูอี้เฉิงที่บริษัทอีก

        แต่ว่าวันนี้ลั่วเสี่ยวซีกลับมาแล้วค่า!

        รปภ.หน้าประตูยังเป็นคนเดิมเมื่อเขาเห็นเธอก็รีบส่งเสียงทักทาย

        “อ้าวคุณหนูลั่วใช่ไหมครับ”

        ลั่วเสี่ยวซีส่งยิ้มพลางเดินเข้าไปหาเธอยื่นชานมและทาร์ตไข่ให้เขา

        “คุณอาจางไม่เจอกันนานนะคะ ว่าแต่...ผอ.ซูวันนี้อยู่หรือเปล่า”

        “อยู่ครับ” เขารับของตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจพลางตอบ“คุณหนูไม่ได้มานานเลยนะครับเนี่ย”

        “วันนี้ก็มาแล้วไงคะงั้นหนูขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะคุณอา”

        พูดจบลั่วเสี่ยวซีก็หิ้วของเข้าไปในบริษัทอย่างรวดเร็วกว่าประชาสัมพันธ์จะตามมาดูว่าเธอเป็นใคร เธอก็ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวของซูอี้เฉิงขึ้นชั้นบนไปแล้ว

        พวกเลขาของซูอี้เฉิงเธอก็คุ้นเคยดีหลังจากวางขนมและกาแฟลงบนโต๊ะเธอก็พูดว่า

        “กาแฟสตาร์บัคและขนมจาก JB House ที่พวกเธอชอบ ตามสบายเลยนะ!”

        เลขาที่สนิทกับเธอพากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดและส่งสัญญาณบอกเธอว่าซูอี้เฉิงอยู่ในห้องทำงาน

        ลั่วเสี่ยวซีจึงรีบเดินไปทันทีเมื่อเกือบถึงประตู ก็มีเสียงของคนรู้จักดังขึ้นซะก่อน

        “คุณหนูลั่วคุณเข้าไปไม่ได้ค่ะ”

        เมื่อหันกลับไปมองก็เป็นจางเหมยอย่างที่เธอคิด

        “ฉันรู้ว่าฉันเข้าไปไม่ได้”ลั่วเสี่ยวซียิ้มกว้างอย่างท้าทาย “แต่ยังไงฉันจะเข้า”

        “คุณไม่ควรทำตามใจตัวเองแบบนี้นะคะ”จางเหมยเตือน “ผอ.ซูกำลังทำงานอยู่ถ้าคุณเข้าไปเกรงว่าจะเป็นการรบกวนเขาเสียเปล่าๆ เขาไม่ชอบให้ใครเข้าไปกวนเวลางานโดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เข้าไม่ชอบหน้า”

        “แผลที่หน้าผากหายดีหรือยังคะ”ลั่วเสี่ยวซีไม่หลงกลกับคำพูดยั่วโมโหของจางเหมย เธอส่งยิ้มกว้างก่อนเอ่ย“เรื่องที่คลับเฮาส์ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่า...ซูอี้เฉิงเขาโดนฉันรบกวนบ่อยจนชินแล้วล่ะค่ะเพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องห่วง”

        เธอกดรหัสอย่างคล่องมือเมื่อประตูเปิดออก เธอก็เดินเข้าไปอย่างผ่าเผย

        เชอะเธอรู้รหัสเข้าห้องเขาก่อนยัยนั่นตั้งนาน มีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้เธอเข้ากันฝันไปเถอะ!

        ซูอี้เฉิงกำลังอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงเงยหน้าขึ้น และก็เป็นคนที่เขาคาดไว้จริงๆ

        “เธอมาทำไม”เขาขมวดคิ้วถาม

        “มารบกวนนายไง”ลั่วเสี่ยวซีเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา เธอใช้สองมือกุมขอบโต๊ะและก้มตัวลงส่งยิ้มราวกับจิ้งจอกสาว

        “นายพอจะมีเวลาสักหน่อยไหม”

        “ไม่มี”ซูอี้เฉิงตอบหน้านิ่งพลางเปิดเอกสาร “ออกไป!”

        “ฉันไม่ออก!”ลั่วเสี่ยวซีลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างกายซูอี้เฉิง“ออกไปตอนนี้คงได้โดนหัวหน้าเลขานายหัวเราะเยาะแน่ๆ”

        ซูอี้เฉิงมองเธออย่างเย็นชาเธอห่อไหล่ลงเล็กน้อยก่อนถาม

        “นายยุ่งมากเลยเหรอ? งั้น...นายทำงานต่อเถอะฉันไม่กวนแล้ว” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เธอกลับไม่ขยับไปไหน

        ซูอี้เฉิงชักจะทนไม่ไหว“ออกไปห่างๆ ฉันหน่อย”

        “อ้อ”ลั่วเสี่ยวซีลากเก้าอี้ไปนั่งตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขาอย่างเชื่อฟังและจ้องหน้าเขาต่อไป

        ซูอี้เฉิงอ่านเอกสารในมือต่อโดยไม่สนใจเธอลั่วเสี่ยวซีเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาเงียบๆเขานึกว่าตัวเองจะสามารถอ่านเอกสารต่อไปได้ตามปกติ ทว่าอ่านไปอ่านมาทำไมตัวอักษรตรงหน้ากลับกลายเป็นใบหน้ายิ้มแย้มของลั่วเสี่ยวซีไปได้ล่ะเนี่ย

        เขาหลับตาลงและปิดเอกสารในมืออย่างหงุดหงิด

        “มีอะไร!”

        ลั่วเสี่ยวซีหัวเราะคิกคัก“นายมีคู่ควงไปงานเลี้ยงครบรอบของเครือลู่หรือยัง”

        ซูอี้เฉิงกอดอกสีหน้าเย็น“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”

        “จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง”ลั่วเสี่ยวซียืดอกพูดอย่างมั่นใจ “ฉันอยากจะเป็นคู่ควงของนายเพราะงั้นนายห้ามไปชวนคนอื่นนะ”

        ซูอี้เฉิงหัวเราะแกนๆ ออกมา“ฉันมีคู่ควงแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ออกไปได้แล้ว!”

        “หัวหน้าเลขาของนายน่ะเหรอ”ลั่วเสี่ยวซีพูดช้าๆ ชัดๆ “ซูอี้เฉิง นายอย่าคิดว่าเรื่องจะจบแค่นี้!ถ้าฉันเห็นนายมากับเธอในวันงาน รับรองว่าฉันจะหาทางแยกพวกนายออกจากกันให้ได้ฉันอุตส่าห์ลงทุนขนาดนี้แล้วนายลองคิดเอาเองละกันว่าอยากจะหาเรื่องปวดหัวใส่ตัวเพิ่มหรือเปล่า”

        “เธอจะแยกพวกฉันออกจากกันได้ยังไง”ซูอี้เฉิงพูดอย่างไม่แยแส “งานเลี้ยงครบรอบของเครือลู่ไม่ได้มีจัดแข่งเทนนิสนะ”

        “เรื่องนั้นฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ...”ลั่วเสี่ยวซีเบ้ปาก “ใครใช้ให้เธอมาลองดีกับฉันก่อนล่ะเธออยากแกล้งให้ฉันวิ่งจนหมดแรง ให้ขายหน้าต่อหน้าทุกคนตอนหลังฉันไม่เล่นแรงกว่านั้นก็บุญแล้ว ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละคิดแก้แค้นแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย ส่วนนายจะคิดยังไงก็ช่าง!”

        ซูอี้เฉิงยกมือนวดขมับ“ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ กลับไปเถอะ อีกห้านาทีฉันมีประชุม”

        “นายจำเรื่องที่ฉันพูดได้แล้วใช่ไหม”ลั่วเสี่ยวซีถามย้ำ

        ซูอี้เฉิงตอบเสียงเย็น“จะให้ฉันเรียกรปภ.ไหม”

        “เรียกมาสิ”ลั่วเสี่ยวซีพูดอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันติดสินบนรปภ.ทุกคนในตึกนี้ไว้หมดแล้วนอกจากนายจะเรียกตำรวจมาจับฉัน”

        ตอนนั้นเองจางเหมยก็เดินเข้ามา

        “ผอ.ซูคะ ผู้จัดการของ HC มาถึงแล้วค่ะคุณควรไปที่ห้องประชุมได้แล้ว”

        ซูอี้เฉิงลุกขึ้นพลางติดกระดุมเสื้อสูทก่อนจะพูดขู่ลั่วเสี่ยวซี “กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะกลับมา”

        ลั่วเสี่ยวซียิ้มโบกมือไล่หลังเขาไปเธอรอจนกระทั่งเขาเดินออกจากห้องทำงานไปแล้วจึงหยิบมือถือของเขาขึ้นมาและใส่รหัสวันเกิดของซูเจี่ยนอันเพื่อปลดล็อก

        เธอส่งรูปเซลฟี่ของตัวเองเข้าไปในมือถือเขาและตั้งค่าให้เป็นรูปหน้าจอ จากนั้นจึงวางมือถือกลับที่เดิมก่อนจะปัดมือและเดินออกจากห้องทำงานของเขา

        เมื่อซูอี้เฉิงเสร็จจากการประชุมลั่วเสี่ยวซีก็ได้กลับไปแล้ว แต่...ทำไมเขารู้สึกว่าลั่วเสี่ยวซีคงไม่ยอมกลับไปง่ายๆแบบนี้ เธอต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ

        จางเหมยถามขึ้นว่า“ผอ.คะ เหมือนคุณหนูลั่วจะรู้รหัสเข้าห้องถ้าเป็นแบบนี้จะกระทบกับการทำงานของคุณหรือเปล่า ให้ฉันเปลี่ยนรหัสให้ไหมคะ”

        ซูอี้เฉิงหยิบมือถือขึ้นมาปลดล็อกแล้วนึกว่าตัวเองตาฝาด เพราะตอนนี้รูปหน้าจอมือถือเขากลายเป็นภาพของลั่วเสี่ยวซีที่กำลังส่งยิ้มหวานอย่างสดใสไปเสียแล้ว

        นั่นไงว่าแล้วว่าเธอไม่ใช่คนว่าง่ายขนาดนั้น

        เขายกมือนวดขมับเล็กน้อยก่อนตอบ

        “ไม่เป็นไร”

        จางเหมยนิ่งไปเธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ถูกซูอี้เฉิงพูดขัดเสียก่อน

        “จะเปลี่ยนรหัสอีกกี่ครั้งเธอก็หาทางเข้ามาได้อยู่ดีไปทำงานต่อเถอะ”

        จางเหมยได้ยินดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีกและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

        ซูอี้เฉิงมองภาพบนหน้าจอมือถือของตนโดยไม่ทำอะไรและวางมันทิ้งไว้ดังเดิม