Ep 17 : อสูรแห่งพันธโบราณลำดับที่ 1
หลังจากที่ผมขึ้นมายังชั้นสามแล้ว ทางเดินนั้นเป็ทางทอดยาวไปประมาณ 25 เมตร ทั้งสองข้างแบ่งหมายเลขเอา ด้านซ้ายเป็เลขคู่ ด้านขวาเป็เลขคี่ ซึ่งทั้งหมดมีอยู่ 20 ห้องด้วยกัน
ดีที่ว่าห้องของผมไม่ได้อยู่ไกลมา แค่เดินขึ้นมาเลี้ยงขวาก็ถึงเลย ผมไขประตูเปิดเข้าไป กลิ่นของยาฆ่าเชื้อระดับต่ำโชยเข้ามาในจมูกของผม มันเป็ห้องที่ไม่ได้ใหญ่มาก มีเตียงคู่ที่กว้างด้านขวามือชิดมุมสุดของห้องพอจะนอนได้สองคน และก็ชั้นวางเสื้อผ้าและราวแขวนเสื้อ ด้านซ้ายก็มีเตาผิงที่คอยให้ความอบอุ่นในตอนที่จะนอนอยู่ และก็กระจกหน้าต่างริมตรงกลาง
เป็ห้องที่น่าจะมีขนาดกว้าง 4 เมตร ยาว 5 เมตร ซึ่งก็เอาไว้ใช้สำหรับนอนพักผ่อนเท่านั้น ไม่มีห้องน้ำในห้อง
ห้องน้ำอยู่ชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็ห้องน้ำรวม กำแพงทำจากไม้โอ๊คแก่และทาสีด้วยสีน้ำตาลเข้ม
ผ้าปูบนเตียงเป็สีเทา คงเพราะว่ากลัวนักผจญภัยที่มาพักแรมทำสกปรกเลอะเทอะ เลยใช้สีนี้ซึ่งดูแลและทำความสะอาดง่ายกว่า ถ้าให้คะแนนล่ะก็ คงได้ดาวครึ่งสำหรับผม
“ดูท่าว่าแค่ใช้นอนจริงๆ แหละ” ผมพูดขึ้นมา มันรู้สึกไม่ค่อยคุ้มค่ากับราคาเหรียญเงิน 3 เหรียญต่อคืนที่จ่ายไป แต่ผมก็คงไม่ขอเงินคืนและบ่นอะไรมากไม่ได้หรอก
ผมปิดประตูและไปนั่งบนเตียง เพื่อทดสอบความอ่อนนุ่ม ซึ่งสิ่งได้รับมามันแข็งๆ บางส่วนและมีอ่อนนุ่มบางส่วน คงจะใส่นุ่นไม่ทั่วถึงล่ะมั้ง ทำให้เตียงมันเป็แบบนี้
โลกนี้สิ่งที่เรียกว่านุ่นหรือสำลี ผ้าไหมมันไม่ค่อยมีสักเท่าไร ซึ่งส่วนใหญ่ก็ต้องล่าอสูรที่สร้างของพวกนี้ออกมาเท่านั้น ซึ่งสร้างเองไม่ได้
แต่ไม่แน่ว่าถ้าไปเมืองหลวงอาจจะมีเตียงนอนที่ดีกว่านี้ก็เป็ได้ เพราะนี่เป็เมืองที่อยู่แทบชานเมือง
ผมละความสนใจจากเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับเพียวสไลม์ และเอามาอยู่ตรงหน้าของผม ผมตัดสินใจแล้วว่า จะเอาเด็กคนนี้หรือเพียวสไลม์มาเป็อสูรแห่งพันธโบราณ
มีสองสาเหตุที่ทำให้ผมเลือก หนึ่งคือเพียวสไลม์ได้ติดตามผมั้แ่ออกจากป่ามา ซึ่งผมรู้สึกผูกพันและอีกฝ่ายก็เชื่อฟังเข้าใจง่าย สองคือเพียวสไลม์ได้แสดงให้เห็นถึงการฆ่าลูกน้องของจอมมาร ทำได้ดีอย่างไร้ที่ติ นั้นเป็เหตุผลที่เลือกเพียวสไลม์
“เธอยอมที่จะอยู่กับผมตลอดไปไหม คอยช่วยเหลือผม เป็ดาบและโล่ให้กับผม” ผมเอ่ยถามเพียวสไลม์ เพราะไม่คิดจะบังคับและพูดออกมา ผมถามอีกฝ่ายด้วยความสมัครใจ
แน่นอนว่าการเป็จอมมารที่ดีนั้นสำหรับผม มันไม่ได้เกิดจากการใช้อำนาจในการข่มขู่และปกครองพวกเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ผู้ที่จะเป็จอมมารแบบนั้นได้ ต้องได้รับการเชื่อใจและยอมรับจากผู้ที่จะอยู่ใต้อาณัติตั้งหาก
ผม้าบุคคลที่คอยรับใช้ผมด้วยความสมัครใจเท่านั้น
เพียวสไลม์ขยับร่างกายขึ้นลงเป็เชิงว่าตอบรับคำพูดของผม
“ถ้าแบบนั้น โปรดเชื่อใจผมด้วยนะ”
ผมกล่าว ฝ่ามือของผมเริ่มมีแสงสีรุ้งครอบคลุม ร่างกายของเพียวสไลม์ที่โดนแสงนี้ ค่อยๆ หายไปอย่างช้าๆ พร้อมกับเป็กลุ่มควันสีขาวอมม่วง มันค่อยๆ คอบแน่นกลายเป็ก้อนอัญมณีเท่านิ้วก้อยของผม
ก่อนที่ผมจะหยิบจิตแห่งจอมมารวารีออกมา ผมเลือกใช้อันนี้เพราะว่า เพียวสไลม์เป็ธาตุน้ำ และก็เห็นว่าควบคุมน้ำได้เป็อย่างดี ส่วนอีกอันนั้น ผมหยิบจิตแห่งจอมมารของผมออกมา
ผมนึกถึงมันและแลกให้กลายเป็ [คลื่น] นั้นเพราะว่าน้ำเดินทางผ่านตัวกลางด้วยคลื่น มันไม่สามารถเดินทางผ่านอากาศหรือ ดวงดาวได้
สิ่งเดียวที่ทำให้น้ำเป็ปึกแผ่นใหญ่ก็มาจากคลื่น มันเป็การดีที่สุด เพื่อหาสิ่งที่เข้ากันได้และเธอก็จะแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างมาก
จิตแห่งจอมมาร [ชีวิต] เปล่งแสงสีรุ้ง ก่อนจะกลายเป็จิตแห่งจอมมาร [คลื่น] ผมบังคับพวกมันทั้งสามเหรียญ ลอยอยู่เบื้องหน้าของผม ก่อนจะค่อยๆ หมุนวนช้าๆ และเร็วขึ้น มันพุ่งเข้าใกล้กันและเกิดการหลอมรวมเป็เนื้อเดียวกัน
ในตอนนั้นเองผมเห็นความน่าจะเป็ไปได้ของอสูรแห่งพันธโบราณที่จะเกิดมา มันมีความเป็ไปได้อยู่หลากหลายราวกับแผนภาพขนาดใหญ่ คล้ายกับการเลือกอัพสกิล เห็นแล้วรู้สึกปวดหัวอย่างมาก
ผม้าผู้ที่จะมาอยู่เคียงข้างผม คอยเป็ดาบและโล่ให้กับผม คอยช่วยเหลือผม ผมคิดในใจ และหนึ่งในความน่าจะเป็ทั้งหมดนั้นสว่างทอประกายขึ้นมา เป็แสงสีดูอบอุ่นและรู้สึกสดชื่น
ผมคว้าไปจับสิ่งนั้น ความน่าจะเป็อันนั้น!
พลันแสงสว่างปรากฏขึ้นมา พร้อมกับร่างของเด็กสาวที่เปลือยเปล่าที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าอยู่แม้แต่สักชิ้นเดียว ดวงตาสีอำพันและผมฟ้าอ่อน ใบหน้าดูจิ้มลิ้มอย่างน่ารักบอกไม่ถูก หน้าอกขนาดเล็กดูไม่ได้ใหญ่เหมือนสาวบานสะพรั่ง ดูน่าหลงใหล
เธอจ้องมองผมและเอียงคออย่างฉงน
“ปะป๊าล่ะ!”
และพริบตานั้นผมก็ถูกกระแทกด้วยอีกฝ่ายที่ะโจู่โจมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
แม้จะไม่เ็ป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนใจ พยายามเอาน่ามาซุกหน้าอกของผมพลางถูไถไปเรื่อย
“อ่ะ... ดะ เดี๋ยวก่อนสิ”
เนื่องจากว่าผมไม่เคยถูกเด็กน้อยกอด ทำให้ผมตั้งตัวแทบไม่ทัน ซึ่งเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนเล็กน้อย และก็กลับไปถูไถหน้าอกของผมอีกรอบ
“ม่ายอ่าว~~~ ในที่สุดหนูก็มีร่างกายแล้ว อยากจะคลอเคลียปะป๊า” เธอพูดแบบนั้น
แน่นอนว่าจะให้ผมปฏิเสธเด็กสาวที่เรียกผมว่าปะป๊าได้ลงคอหรอ? ไม่มีทางอยู่แล้ว...
และนั้นก็ทำให้ผมถูกคลอเคลียจากเด็กสาวจนกว่าจะพอใจ
หลังจากที่เธอคลอเคลียผมพอใจแล้ว เธอก็มานั่งบนตักของผม ซึ่งก็ดูทำให้ผมรู้สึกเป็คนไม่ดีเลย ก่อนจะถามเด็กสาว
“ตอนนี้ยังชื่อว่าเพียวสไลม์อยู่ไหม” นี่คือเื่ที่ผมอยากรู้มากที่สุดในตอนนี้ เธอนำนิ้วชี้มาจิ้มที่แก้มและเอียงคอส่ายไปมา รู้สึกว่าน่าจะอารมณ์ดีอยู่ล่ะ
“ม่ายช่าย~~~ หนูอ่ะนะ คือ อิมพีเรียล สไลม์ล่ะ” อิมพีเรียลสไลม์ตอบผมอย่างมีความสุข
ซึ่งผมก็เปิดหน้าต่างเช็คสถานะของเธอขึ้นมาดู
ชื่อ : ไม่มี
เผ่า : อิมพีเรียลสไลม์ ระดับ S+
เลเวล : 1
พละกำลัง A พลังกาย S+ พลังเวท SS ความชำนาญ SSS ความว่องไว A+ ความฉลาด S- โชค A+ ความสามารถพิเศษ SSS
ทักษะ : พุ่งชน ใช้พิษในการโจมตี ปรับเปลี่ยนรูปร่าง
สกิล : ญาณเวท X ต้านทานการโจมตีกายภาพและเวทมนต์ ระดับ S ลงไป ต้านทานอาการผิดปกติทุกชนิด ต้านทานพิษ สะท้อนการโจมตีกายภาพระดับ S ลงไป กลืนกิน X การสกัด X วังวนแห่งพิษ X ควบคุมพิษ X ความพิโรธของวารี VIII กลายเป็หิน VII ร่ายรำพยุหะวารี X เสริมพลัง V รับรู้คลื่น X ฟื้นฟูความเร็วสูง X แบ่งตัว X ลมหายใจหมอกพิษ IV ััเวท VIII ตรวจจับความร้อน X เวทมนต์ธาตุน้ำ X
อีลิทสกิล (สกิลติดตัวที่ไม่ต้องเรียกใช้) : เืไหล VII อัมพาต (เหน็บชาอันเดียวกัน) VIII นอนหลับ VI เคลื่อนไหวช้า V
กิฟท์ : [ผู้เป็หนึ่งเดียว] [Master of pure] [Maker]
(เอ่อ... เดี๋ยวก่อนนะ)
เฮ้ย!... นี่มันยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดอีกไม่ใช่หรอ!!!
ผมได้แต่อึ้งกับค่าสถานะที่ผมเห็นตรงหน้า นี่มันเก่งเกินกว่าอสูรระดับ S เสียอีก!
แล้วผมก็สร้างอสูรที่สุดยอดขึ้นมาซะแล้ว แถมยังได้สกิลของผมไปบ้างส่วนซะด้วย นั่นคงเป็เพราะว่าผมได้ใช้จิตแห่งจอมมารของผมไปด้วยแน่เลย
ไม่สิ... จริงแท้แน่นอน ไม่มั่วนิ่ม ชัวร์!
พับผ่าสิ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ผมได้แต่ะโกู่ร้องในใจ ก่อนจะเอะใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และเปิดดูค่าสถานะของตัวเองและไปยังหัวข้อกิฟท์
[ผู้ก้าวสู่มาสเตอร์ ทำให้เพิ่มค่าสถานะขึ้น 4 เท่า]
[ผู้เป็หนึ่งเดียว เพราะเป็คนแรกที่ฆ่าลาสบอสได้ จึงได้รับ สถานะเพิ่มขึ้นอีก 1 เท่า]
[จิติญญาจอมมาร เมื่อใช้จิติญญาจอมมารสร้างอสูร อสูรที่ถูกสร้างนั้นจะได้รับพลังของจอมมารไปส่วนหนึ่ง]
หวา...
แบบนี้เท่ากับว่า เพียวสไลม์ ไม่สิ อิมพีเรียลสไลม์ ได้รับกิฟท์และสกิลของผมไปบางส่วน
(เอ่อ... ถ้าเอาไปสู้กับันี่ ใครจะชนะกันนะ...)
ผมอดจินตนาการไม่ได้เลยว่า อินพีเรียลสไลม์ล้มเ้าัลงยังไง
นึกแล้วก็ขำและรู้สึกสงสัยัที่เป็คู่ต่อสู้ให้กับอินพีเรียลสไลม์ของผม ผมลูบหัวเธอเล็กน้อย ซึ่งเธอก็ยิ้มขึ้นมาให้กับผม
“ปะป๊า หนูอ่ะนะ คิดว่าอยากมีน้องแหละ!”
“เอ๋...”
ผมทำหน้าใออกมาเล็กน้อย ที่บอกว่าอยากมีน้องนี่หมายความว่ายังไงกัน? เธอเอียงคอมาให้ผม
“ก็หนูคิดว่าอยู่คนเดียว หนูอาจจะไม่มีเพื่อนพูดคุยด้วย หนูเลยอยากให้ปะป๊าสร้างน้องขึ้นมาให้หนูหน่อย จากไอ้แสงหวิววับสวยงามนั่นอ่ะ ไม่ได้หรอ?”
เธอส่งสายตาที่ดูออดอ้อนมาให้กับผม และน้ำตาซึมๆ เล็กน้อย รู้สึกทำให้เจ็บหน้าอกแปล๊บๆ
อุก...
ดาเมจหนักหน่วงนี้ ถ้าพวกที่เป็หมีมาเห็นเข้าล่ะก็ อาจจะอิจฉาจนอยากฆ่าผมก็เป็ได้ แถมจะให้ผมปฏิเสธเด็กสาวก็ทำไม่ได้ด้วย เป็การร้องขอที่เห็นแก่ตัวไปนิดสำหรับเธอ แต่ผมก็คิดว่ามันก็ดีไม่น้อยที่อิมพีเรียลสไลม์จะมีเพื่อนเอาไว้พูดคุยเช่นกัน
(ทำไมพระเ้าต้องลงโทษผมอะไรเช่นนี้! อ้าก…)
ผมไม่ใช่โลลิค่อนนะ! ขอบอกไว้ก่อน
762
