บทที่ 23 อย่าใส่ร้ายฉัน
ภายในห้อง บอดีการ์ดล้อมรอบหลินชี่หยางไว้ทุกด้าน
อู๋เสี่ยวหรานยิ้มเยาะ "หลินชี่หยาง ในฐานะที่เราเป็เพื่อนร่วมงานกัน ฉันจะให้โอกาสคุณหนึ่งครั้ง แต่คุณอย่าได้ไม่รู้จักบุญคุณล่ะ!"
หลินชี่หยางแค่คนธรรมดา จะมาพลิกฟ้าได้อย่างนั้นหรือ?
ที่นี่คือบ้านของตระกูลอู๋! ทุกอย่างที่นี่ไม่ใช่เขาเป็คนตัดสินใจหรอกเหรอ วันนี้เขาจะจัดการผู้หญิงสองคนนั้นเอง
"หืม?" หลินชี่หยางหรี่ตามองบอดีการ์ดรอบตัวสองสามคน แล้วะโด้วยความโกรธ "ฉันจะพูดอีกครั้ง ไสหัวไป!"
ในชั่วพริบตา พลังของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เตะบอดีการ์ดที่อยู่ด้านหน้าสุดล้มลง และจัดการคนที่ขวางทางเขาจนหมดภายในไม่กี่ที่ จากนั้นเขาก็ส่งเสียงหึในลำคอ แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน
ตาของอู๋เสี่ยวหรานเกือบจะหลุดออกมา ั้แ่เมื่อไหร่ที่หลินชี่หยางแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้?
เขาไม่ใช่ขยะที่ใครก็จับต้องได้ตามใจชอบหรอกเหรอ?
หลังจากใไปชั่วครู่ อู๋เสี่ยวหรานก็รีบตามขึ้นไปชั้นบน
เขาไม่อาจปล่อยให้ หลินชี่หยางพบจ้าวหนิงซีและจ้าวหนิงเยว่ได้ ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นเป็ของเขา
แต่เขาเพิ่งจะวิ่งขึ้นไป ก็ได้ยินเสียงดังปังหนึ่งที เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหลินชี่หยางเตะประตูเปิดออกแล้ว
เมื่อเขามองเห็นภาพบนเตียงชัดเจน ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาทันที
จ้าวหนิงเยว่และจ้าวหนิงซี ทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียงไม่ไหวติง เพราะยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
แต่อาจเป็เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ทำให้ทั้งสองคนขยับตัวได้น้อยมาก
"อยากตาย!"
หลินชี่หยางหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว พอดีกับที่อู๋เสี่ยวหรานชนเข้ากับหลินชี่หยางพอดี
ในระยะใกล้ขนาดนี้ เขาสามารถมองเห็นสีหน้าของหลินชี่หยางได้อย่างชัดเจน ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความดุร้าย ป่าเถื่อน ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำและน่ากลัว
อู๋เสี่ยวหรานมีชีวิตมาหลายปี ไม่เคยเห็นดวงตาแบบนี้มาก่อน ในชั่วพริบตาหัวใจของเขาเย็นเยียบอย่างประหลาด "ไม่ใช่ คุณ… คุณฟังผมอธิบายก่อน"
"อธิบาย? ตายซะ!"
หลินชี่หยางะโเสียงดัง กำหมัดฟาดไปที่หัวของอู๋เสี่ยวหราน หมัดนี้ถ้าฟาดโดนหัวของเขาอย่างจัง สมองคงกระเด็นออกมา
"นี่ไม่ใช่ฝีมือผม ผมกำลังช่วยชีวิตเธออยู่!" อู๋เสี่ยวหรานรีบะโเมื่อเห็นว่ากำปั้นของหลินชี่หยางกำลังจะฟาดลงบนใบหน้าของเขา
ฟิ้ว!
ลมพัดแรงหยุดลงที่แก้มของเขา แก้วหูแทบจะแตกละเอียด
โดยไม่รู้ตัว อู๋เสี่ยวหรานเหงื่อท่วมหัว ใบหน้าซีดเผือด ลืมตาขึ้นมองเห็นกำปั้นของ หลินชี่หยางที่ห่างจากลูกตาของเขาไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตร จนเกือบจะสลบไป
"นายกำลังช่วยเมียฉัน?"
"อืม ยาร้อนนั้นผมให้พวกเธอกินจริง แต่คุณไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า ทำไมพวกเธอถึงทนได้นานขนาดนี้? เพราะ… เพราะมีคนให้พวกเธอกินยาเย็น ระบบร่างกายของพวกเธอกำลังเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว ตอน… ตอนที่ผมช่วยพวกเธอกลับมา พวกเธอก็ใกล้จะสิ้นใจแล้ว"
"ผมมีตำรับยาพื้นบ้าน ใช้ยาร้อนสู้กับยาเย็น ใช้ยาพิษรักษายาพิษ แต่ว่า เมียคุณ… ผมกลัวเธอจะเข้าใจผิด… เลยใช้วิธีนี้"
หลินชี่หยางมองเขา แล้วรีบเข้าไปในห้อง กดจับชีพจรของจ้าวหนิงซี พบว่าชีพจรอ่อนแรง แต่พลังหยินหยางดูเหมือนจะแย่งชิงตำแหน่งกัน เป็ยาเย็นและยาร้อนสองขั้วจริง ๆ
อู๋เสี่ยวหรานกลืนน้ำลาย เกาะราวบันไดขาสั่น เดินเข้าไปในห้องทีละก้าว
"ถ้า… ถ้าคุณรู้วิชาแพทย์ ก็น่าจะตรวจสอบได้"
ถ้าเขาไม่พูดก็ยังดี พอหลินชี่หยางได้ยินเสียงเขาก็รู้สึกขยะแขยง ถึงแม้เขาจะช่วยชีวิตจ้าวหนิงซีจริง ก็ไม่ฆ่าเขา แต่โทษทัณฑ์คงหนีไม่พ้น
ปั่ก!
กำปั้นของหลินชี่หยาง พุ่งเข้าใส่สันจมูกของอู๋เสี่ยวหราน ราวกับสายฟ้าแลบ เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน
อู๋เสี่ยวหรานเืกำเดาไหลทันที น้ำตาพลันไหลพราก ๆ เขาปิดจมูกแล้วนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น เมื่อเห็นเืบนมือ ตาของเขาเบิกกว้าง "เื… เื..."
ตุบ!
สายตาของเขามืดลง แล้วก็สลบไสลลงกับพื้น
หลินชี่หยางส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ แล้วอุ้มจ้าวหนิงซีและจ้าวหนิงเยว่ ขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นและเดินลงบันได
รถฮอนด้าจอดอยู่ด้านนอก แต่เขาแบกผู้หญิงสองคนแบบนี้ ตัวของพวกเธอเริ่มออกฤทธิ์ยาร้อนแล้ว แค่ผู้ชายััผิวของพวกเธอก็แทบจะตายแล้ว นี่ยังจะมาััใกล้ชิดขนาดนี้อีก
"อดทนหน่อยนะ พอกลับไปแล้ว ฉันจะรักษาให้พวกเธอเอง"
หลินชี่หยางวางผู้หญิงทั้งสองลงบนรถ กัดฟันแล้วขับรถกลับอย่างรวดเร็ว
"ภรรยา หนิงเยว่ อดทนหน่อยนะ"
หลินชี่หยางรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง วิชาขับพิษนี้จำเป็ต้องถอดเสื้อผ้าของพวกเธอออก แถมสภาพของพวกเธอตอนนี้ ถ้าหากฟื้นขึ้นมา เขาจะอธิบายยังไงดี
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจแล้ว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อ ถึงแม้ยาร้อนกับยาเย็นจะหักล้างกันได้ แต่คนก็จะทรุดโทรมไปด้วย
เขารีบถอดเสื้อผ้าของผู้หญิงทั้งสองออกอย่างคล่องแคล่ว ผิวของทั้งคู่ละเอียดเนียนราวกับครีม แต่หลินชี่หยางไม่มีใจไปสังเกตสิ่งเหล่านี้
เขาให้พวกเธอทั้งสองคนคว่ำหน้าลงบนเตียง หยิบเข็มเงินออกมา แล้วฉีดเข็มลงบนตัวพวกเธออย่างรวดเร็วราวกับแสงสายฟ้า
แต่ไม่นาน หลินชี่หยางก็รู้สึกว่าพละกำลังของตัวเองเริ่มไม่ไหว
ถ้าเป็ตัวเขาในอดีต ไม่ต้องพูดถึงการช่วยสองคน แค่ไม่นอนหลายวันหลายคืนก็ไม่เป็ไร
แต่ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป การใช้พลังงานสูงในหนึ่งวันทำให้ร่างกายนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว
วิธีการรักษาของเขาใช้วิชาลับเฉพาะตัว เรียกว่า ‘วิชาร้อยเข็มขับพิษ’ วิชานี้ไม่เพียงแต่้าทักษะการแพทย์แผนจีนที่เชี่ยวชาญเท่านั้น แต่ยัง้าพลังชี่ที่เพียงพอ ซึ่งใช้พลังงานมากเป็พิเศษ
โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของหลินชี่หยางก็ซีดลงเรื่อย ๆ และตาก็เริ่มมืดลง
เขากัดฟันแน่น ส่ายหัวแรง ๆ ปักเข็มเส้นสุดท้าย ในที่สุดพลังงานก็หมดลง เขาล้มลงบนเตียงและหลับไปอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ!"
ขณะที่กำลังหลับอยู่ เสียงกรีดร้องแหลม ๆ ก็ดังขึ้นข้างหูเขา
ว้าบ!
หลินชี่หยาง ใเหมือนนกที่ถูกธนูยิง ลุกขึ้นนั่งทันที
เสียงร้องโหยหวนนี้เป็ของจ้าวหนิงเยว่ หรือว่าเกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?
เขาเพิ่งจะลุกขึ้นนั่ง ก็รู้สึกว่ามีฝ่ามือกำลังฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเขา หลินชี่หยาง รีบยกมือขึ้นจับฝ่ามือที่กำลังฟาดมานั้นไว้
กลิ่นหอมโชยเข้ามาในจมูกของเขา
หลินชี่หยางหันกลับไปมอง ก็เห็นจ้าวหนิงซีกำลังขมวดคิ้วโกรธเคือง ใบหน้าที่งดงามนั้นสั่นเทิ้มอยู่ตลอดเวลา
"ที่รัก… นี่เธอ..."
เขาพูดพลางก้มหน้าลงมอง ก็เห็นผิวขาวโพลนปรากฏขึ้นตรงหน้า
ด้านหลังเขาคือจ้าวหนิงเยว่! ตอนนี้จ้าวหนิงเยว่กำลังห่อตัวด้วยผ้าห่ม มองมาที่หลินชี่หยางด้วยสายตาเขินอาย
อ่า...
เป็เื่แล้ว! หลินชี่หยาง ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมภรรยาของเขาถึงได้ยกมือขึ้นมาตบเขา ความรู้สึกของตัวเองนั้นถูกเข้าใจผิดไปแล้ว
"คุณจะทำแบบนี้ได้ยังไง? คุณ..."
จ้าวหนิงเยว่ กัดริมฝีปากแดงของเธอ ใบหน้าแดงก่ำ ถึงแม้จะได้ยินน้ำเสียงของเธอจะมีความเขินอายอยู่ แต่ในดวงตากลับมีหยดน้ำตาคลอเบ้า
"ไม่ใช่นะ ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!"
ซวยแล้ว ต่อให้เขาะโลงไปในแม่น้ำหวงเหอ ก็คงล้างตัวให้สะอาดไม่ได้แล้ว!
"ไอ้สารเลว! ฉันตาบอดไปแล้วจริง ๆ ถึงได้มาแต่งงานกับไอ้สารเลวอย่างนาย ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ไปให้พ้น!"
457
