บนหุบเขาสูงใหญ่แห่งหนึ่ง พายุหิมะตอนนี้กำลังแรงได้ที่ ทำให้คาราวานทุกคนต้องหยุดเดินทางกะทันหัน และทั้งหมดต่างช่วยกันหาที่อยู่อันแสนอุ่นสบายในระยะเวลาที่กระชั้นชิด เพราะไม่อย่างนั้นแล้วจะเกิดการสูญเสียตามมา จนในที่สุดก็ไปเจอถ้ำแห่งหนึ่ง ถ้ำแห่งนั้นบรรจุได้ทั้งคนทั้งม้าและคราวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่แจกจ่ายกันในยามจำเป็ แสงสว่างตรงนั้นมีอยู่เพียงนิด จำเป็ต้องจุดไฟเพื่อเดินทางค้นหาอะไรบางอย่าง แต่แล้วสิ่งที่อยู่เงามืดนั้น พอรู้ว่ามีคนบุกรุกที่ของตน เขาจึงหาทางหนีออกจากที่นี่ เหล่าคาราวานรีบเกาะกลุ่มทันทีเมื่อรู้ว่ามีสิ่งอันตรายกำลังเกิดขึ้น และแล้วสิ่งนั้นก็พุ่งมาจากข้างหน้า การไล่ล่าเลยเปิดฉากเกิดขึ้น
ตรงหน้าทุกคนคือชายหนุ่มรูปหล่อ แต่งตัวมอซอเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป พุ่งตรงเข้ามาอย่างแรงในยามที่ใครบุกรุกพื้นที่ของเขา ทุกคนใต่างระดมเกาทัณฑ์เข้าใส่ชายหนุ่มผู้นี้ ชายหนุ่มผู้นี้หลบเกาทัณฑ์ได้ดีคล้ายกับว่าถูกฝึกมาอย่างดี และเขาปลดปล่อยพลังแสงสีแดงเพลิงออกมา และปามันลงใส่คนกลุ่มนั้น ผู้คนเลยแตกตื่นกันไปหมด
“เ้านี่กลิ่นอสูรแรงมาก” เสียงคนๆ หนึ่งดังขึ้นในระหว่างการต่อสู้ สักพักควันได้จางหายไป เด็กหนุ่มคนนั้นก็หลบไปซ่อนตัวอีกมุมหนึ่ง ความเงียบก็เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
“กระจายกำลังตามหามันให้ทั่ว” เสียงดุกร้าวนั่นทำให้ทุกคนเร่งตามหาสิ่งแปลกปลอมในถ้ำรูปร่างเสมือนมนุษย์ สายตาสีแดงเพลิงนั้นพยายามหาทางหนีออกไปจากที่นี่ ในใจของเขานั้นมีความรู้สึกหวาดกลัว เพราะทุกคนต่างตามล่าหาตัวเขา และหมายจะฆ่าทิ้ง เพราะความเข้าใจผิดที่ว่า เขาเป็คนลงมือสังหารครอบครัวตัวเอง ทั้งๆ ที่ในความเป็จริงแล้ว มันมีอสูรกลุ่มหนึ่ง เข้าบุกโจมตีครอบครัวของเขา และพอเขาฟื้นมาอีกที ก็กลายเป็อสูรไปแล้ว เขาสลัดน้ำตาออก แต่แล้วน้ำตานั้นก็หยดร่วงไปโดยใครคนหนึ่ง
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสีดำไปทั้งตัว จมูกโด่ง ดวงตากลมโต ปากอิ่มได้รูป ข้างจมูกนั้นมีไฝอ่อนๆ ผิวของเขานั้นขาวอมชมพู ผมเรียบแปร้บ่งบอกถึงความเป็คนชนชั้นสูง บนศีรษะนั้นถูกม้วนอย่างดีด้วยกวานทองคำที่สลักลวดลายั บ่งบอกว่าเป็ชนชั้นสูงแห่งแคว้นั เขาใช้สมาธิเพ่งเล็งตามหาสิ่งที่อยู่ข้างบนนั้น และเขาหยิบดาบ พุ่งตรงไปยังเป้าหมาย และเป้าหมายก็ร่วงลงมา แต่ว่าเป้าหมายนั้นแข็งแรงมาก เขาต้านทานเอาไว้แทบไม่อยู่ เป้าหมายของเขาพยายามหนีออกไปทันที เขาจึงใช้ดาบวิ่งไล่ล่าตามกันไป จนถึงทางตัน ดาบนั้นกำลังจะแทงเป้าหมาย แต่ทว่าเป้าหมายนั้นได้ใช้ฟันและเขี้ยวนั้นกัดดาบเอาไว้ แววตาสีแดงเพลิงนั้นแดงก่ำ ชายหนุ่มที่ถือดาบเห็นแล้วใมาก ข้างมือเป้าหมายนั้นสลักคำว่าหลิวอยู่ อีกทั้งใบหน้าของเป้าหมายเหมือนกับเขาไม่มีผิด
“เ้าคือหลิวจื่อเว่ยใช่หรือไม่?” เป้าหมายนั้นหยุดกึกทันที และตอนนี้เป้าหมายะเิเสียงร้องไห้ออกมา ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ก็ใกันหมด และแล้วร่างของเป้าหมายก็ตัวเล็กลง เหลือเพียงแค่เด็กน้อยอายุหกขวบ จากนั้นเด็กน้อยร้องไห้จนสลบไป
เสียงเพลงกล่อมเด็กภายในถ้ำเอ่ยขึ้นมาอย่างเบาบาง เด็กชายตัวน้อยรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของบุคคลตรงหน้า เขากำลังอุ้มตัวไปมา กล่อมเด็กน้อยจากที่เคยหวาดกลัวนั้น บัดนี้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ เขาเกาะแขนชายหนุ่มที่ร้องเพลงกล่อมเขาไว้ ปากเอ่ยพึมพำเบาๆ
“ท่านพี่รอง ข้ากลัว” เขาผู้นั้นได้ยินเสียงเด็กน้อย ก็เลยลูบผมเบาๆ
“อย่าได้กลัวไปเลย ข้าอยู่นี่แล้ว ขอโทษนะที่มารับเ้าช้าไปหน่อยตั้งสามปีเลย” เป็เพราะศึกา ความตั้งใจที่ชายหนุ่มจะพาเด็กน้อยเข้าวัง ก็ทำให้หลงลืมกันไป มารู้ตัวอีกที หมู่บ้านที่เคยช่วยเหลือเขาและพ่อของเขาก็ถูกอสูรทำลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่เด็กชายตัวน้อยที่ต้องกลายเป็อสูร เพราะความประมาทเลินเล่อของเขาแท้ๆ! และเด็กน้อยจื่อเว่ยก็ถามต่ออีกว่า
“ท่านพ่อ ท่านพ่อเป็อย่างไรบ้างขอรับท่านพี่รอง?” ท่านพี่รองตอบเด็กน้อยแก้มกลม
“ท่านพ่อสบายดี อย่าได้กังวล เ้าจะได้พบท่านพ่อเร็วๆ นี้” เด็กน้อยอมยิ้มอย่างมีความสุข อย่างน้อยๆ ท่านพี่รองของเขาก็มารับเขากลับวังแล้ว และมีคนรายงานเขา
“องค์ชายรอง บัดนี้พายุหิมะได้สงบลงแล้ว ขอให้พระองค์ทรงบัญชา”
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบเก็บสัมภาระ และเราจะออกเดินทางกันในคืนนี้”
“พะย่ะค่ะองค์ชายรอง” องค์ชายรอง ท่านพี่รอง นามของเขาคือหลิวจื่อรุ่ย ชายคนนี้ชอบแต่งกายสีดำ เป็คนสุขุม นิ่งเงียบ บางครั้งก็ไม่สามารถรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาอุ้มเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน แต่ทว่าเด็กน้อยต้องร้องไห้จ้าเพราะแขนของเขาััแดดในยามเย็น ทำให้เกิดรอยไหม้ จื่อรุ่ยเห็นดังนั้นจึงรีบฉากกลับมา เด็กน้อยร้องไห้ด้วยความเ็ป จื่อรุ่ยปลอบใจเขา
“ไม่ต้องร้องๆ เดี๋ยวข้าหาวิธีพาเ้าออกจากที่นี่นะ”
“ขอรับท่านพี่รอง”
ยามดึกสงัด
กองทัพคาราวานของจื่อรุ่ยเดินทางมุ่งหน้าไปยังแคว้นั ระหว่างทางก็ได้กลิ่นอสูรมากมาย ส่วนมากเป็กลิ่นเหม็นสาบระคนกลิ่นไหม้ตลอดทุกเส้นทาง และทุกคนต้องคอยระวังอสูรตลอดทางที่เดิน เงามืดที่ไม่ทราบว่าเป็อะไร วิ่งโฉบเร็วในความมืด จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องระงมออกมา
“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”
“เสี่ยวเยี่ยนจือ เสี่ยวเยี่ยนจือเ้าอยู่ไหน?”
“อ๊าาา! พี่จินสั่ว พี่จินสั่วช่วยข้าด้วย!!!” ทันทีที่ได้ยินเสียงเด็กๆ ร้องขอความช่วยเหลือ จื่อเว่ยเด็กน้อยที่อยู่บนบ่าของจื่อรุ่ยก็พูดออกมา
“ทางนั้นมีเด็กสองคน อยู่ทิศตะวันตก อสูรกำลังไล่ล่า ข้าต้องไปช่วยเด็กกลุ่มนั้น” และจื่อเว่ยก็กลายร่างเป็ชายหนุ่มตัวเท่าจื่อรุ่ย จื่อรุ่ยเซเพราะน้ำหนักตัวของจื่อเว่ยที่กลายสภาพเป็ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตัวเท่าเขา จากนั้นจื่อเว่ยวิ่งไปด้วยความเร็วสูงเพื่อไปช่วยเหลือเด็กๆ กลุ่มนั้น ด้านจื่อรุ่ยที่เห็นภาพนี้ ก็สั่งคาราวานทันที
“ทุกคนตามจื่อเว่ยไปในทางทิศตะวันตก ช่วยเหลือเด็กๆ กลุ่มนั้นให้ได้”
“พะย่ะค่ะ” และเหล่าคาราวานก็ตามจื่อเว่ยไป
เด็กชายตัวน้อยแบกกระบุงเก็บสมุนไพรวิ่งกระเจิดกระเจิงหนีตายจากอสูรตัวใหญ่ที่กำลังจะจับเขากินเป็อาหาร แต่ทว่าจื่อเว่ยในร่างผู้ใหญ่เข้าขวางและต่อสู้กัน อสูรตนนั้นมีดวงตาโปนสีเหลืองทั่วตัว ตัวใหญ่กว่าจื่อเว่ยที่ขยายร่างตนเสียอีก จื่อเว่ยต่อสู้กับอสูรในแบบที่อสูรพึงเป็ ปาลูกไฟสีแดงเพลิงใส่มัน และมีคนะโมาจากข้างล่าง
“พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มเล็งไปที่จุดตายของมันนะ อย่าปล่อยพลังพร่ำเพรื่อ” จื่อเว่ยในร่างชายหนุ่มอยากเอ่ยว่าขอบคุณแต่ไม่สามารถพูดได้ และจื่อเว่ยตั้งสติ จนเจอจุดตายที่หัวของมัน จื่อเว่ยจึงเหวี่ยงขาฟาดลงที่ตาบนหัวมันและตัวมันก็สูญสลายไป เมื่อมันสลายไป จื่อเว่ยกลับมายืนบนพื้นด้านหลังคนที่ทักเขา
“พ่อหนุ่มเก่งจังเลยนะ…” แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ เขาหันหลังกลับมาก็ไม่เจอผู้ชายตัวสูงใหญ่แล้ว เขาเจอแต่เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขา
“เ้าหนู เห็นชายหนุ่มคนนั้นไหม?”
“ข้านี่แหละชายหนุ่มคนนั้น” เขาตกตะลึงมาก
“อย่าล้อข้าเล่นนะ!” แต่แล้วเขาก็สังเกตดีๆ ก็พบว่าจื่อเว่ยกับชายหนุ่มคนเมื่อสักครู่คือคนเดียวกัน และเสียงหนึ่งะโดังออกมา
“ท่านอาจารย์หยาง” ปรากฏร่างเด็กชายสองคนที่ซ่อนตัวจากมุมมืด อาจารย์หยางก็รีบปรี่เข้าหาเด็กทั้งสองคนทันที
“คุณหนูสาม คุณหนูสี่ปลอดภัยนะ” ทั้งคู่พยักหน้า คุณหนูสี่แวบแรกได้สบตากับจื่อเว่ย เด็กน้อยรู้สึกถูกชะตากับเขาโดยทันที คุณหนูสี่พุ่งตรงเข้าหาจื่อเว่ยและกอดจื่อเว่ย
“ขอบคุณนะๆๆ” และปล่อยโฮออกมา จื่อเว่ยรับกอดนี้ไว้
“ไม่เป็ไร เ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว” อาจารย์หยางตรงเข้าหาจื่อเว่ยพร้อมทั้งลูบหัวเบาๆ
“เ้าเก่งจริงๆ เลยนะเ้าหนู “และอาจารย์หยางต้องปรับสีหน้าอีกครั้ง และพาเด็กๆ ออกไปจากที่นี่
“ไปกันเถอะ ไปหมู่บ้านของเรากัน” เด็กทั้งสามคนและอาจารย์หยางพากันเข้าไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็อย่างไรบ้างคะ สนุกมั้ยเอ่ยเนื้อหาตอนแรก
ถ้าชอบก็แชร์กันนะคะ ตอนนี้กำลังเร่งปิดเื่ให้จบ เพราะมาถึงตอนใกล้จบเต็มทีและเผยแพร่จนกว่าจะครบตอนนะคะ
ส่วนตอนพิเศษ ไรท์ขอเก็บไว้ในอีบุ๊คนะคะ ขอบคุณอีกคร้งสำหรับการติดตามค่ะ
391
