ในเช้าวันจันทร์ ข่าวการหายตัวไปของดารินได้เป็ที่พูดถึงไปทั่วโรงเรียน พวกคุณครูในโรงเรียงต่างสันนิษฐานว่าเป็การหนีออกจากบ้านโดยมีการวางแผนเอาไว้ก่อนแล้ว เพราะภาพลักษณ์ของดารินที่มีต่อพวกคุณครูก็ไม่ต่างจากนักเรียนตัวปัญหา
แน่นอนว่าเื่นี้ไม่เป็ที่ยอมรับ พ่อแม่ของดารินต่างยืนยันว่าดารินไม่มีพฤติกรรมเ่าั้ จนในที่สุดจึงสรุปว่าเป็การลักพาตัวของผู้ก่อการร้าย ซึ่งเป็เหตุผลเดียวกันกับการหายตัวไปของเหล่าพวกรุ่นพี่เมื่อปีที่แล้ว
ผมรู้ดีว่ามันไม่ใช่เื่จริง เื่รอยนิ้วมือบนกระดานดำภายในห้องของตึกเก่าผมยังคงเก็บมันไว้เป็ความลับ เพราะในใจของผมเองก็ยังคงสับสนกับเื่ที่เกิดขึ้น ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าดารินจะหายเข้าไปในมิติบ้าๆ อะไรนั้น แต่เหตุการณ์หลายๆ อย่างมันดันตรงกับเื่ที่เขาเล่ากันไม่มีผิด รอยนิ้วมือบนกระดานดำ? การหายตัวไปในวันศุกร์ที่ 13?!
มันคงไม่ใช่เื่บังเอิญใช่ไหม?...
ผมใช้เวลาใน่มันหยุดคิดทบทวนเื่ราวที่เกิดขึ้นและข้อมูลที่เกี่ยวกับเื่เล่าประจำโรงเรียน แทบจะเรียกได้ว่าอดหลับอดนอนกันเลยทีเดียว มีหลายกระทู้ในเว็บบอร์ดของโรงเรียนที่กล่าวถีงเื่เล่านี้ แต่ก็เป็เื่ที่ผมรู้อยู่แล้ว
ผมใช้เวลาพักใหญ่ในการเลื่อนอ่านกระทู้เก่าๆ เมื่อหลายปีที่แล้วจนในที่สุดผมก็สะดุดตากับกระทู้หนึ่งในเว็บบอร์ดที่เขียนไว้ว่า
[ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี แต่ผมติดอยู่ข้างในนี้ พวกคุณเห็นกระทู้ของผมไหม? ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ผมสามารถใช้เว็บบอร์ดของโรงเรียนได้ แม้ว่ามันแปลกๆ ไปหน่อย ถ้าคุณเห็นกระทู้นี้โปรดช่วยฉันด้วยฉันติดอยู่ข้างในนี้]
เนื้อหาในกระทู้ดูสับสน ข้อความที่เขียนลงไปดูเหมือนจะเป็การพิมพ์ที่เร่งรีบจนไม่สามารถเรียบเรียงเนื้อหาได้ดีพอ อีกทั้งกระทู้นี้เป็กระทู้ที่เก่ามาก อาจจะเป็กระทู้เมื่อตอนที่ผมอยู่ประถมเลยก็เป็ได้ แต่สิ่งที่มันแปลกและสะดุดตามากที่สุดก็คือ กระทู้นี้ไม่มีวันและเวลาที่ลงที่ชัดเจนเหมือนกระทู้อื่นๆ ซึ่งมันแปลกมาก ผมรีบเข้าไปอ่านคอมเม้นต์ในกระทู้นี้ทันที
[ข้อความเมื่อ 8 ปีก่อน]
[คห1: ฉันคิดว่าฉันเห็นกระทู้คุณนะ คุณ้าความช่วยเหลืองั้นเหรอ? คุณอยู่ที่ไหน? (19:30 น) ]
[จขกท : ช่วยผมด้วย ผมคิดว่าผมอยู่ในตึกเก่านะ แต่ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ (19:30 น) ]
[คห2: บ้าแล้ว เวลานี้คุณไปอยู่ในตึกเก่าไม่กลัวรึยังไง? (19:31 น) ]
[คห3: ประตูตึกเก่าเปิดตลอดเวลานะ ทำไมออกไม่ได้? (19:31 น) ]
[จขกท: ผมไม่รู้ ที่นี่มันแปลกมาก เหมือนผมเดินอยู่ที่เดิม ข้างนอกก็มืดมาก ช่วยผมด้วย]
[คห4: เอาเวลาพิมพ์ไปหาทางออกดีไหม? (19:31 น) ]
[คห5: ตั้งสติ พยายามเก็บแบตโทรศัพท์ไว้นะ เดี๋ยวฉันจะลองติดต่ออาจารย์ (19:31 น) ]
[จขกท: ตอนนี้ผมยังพอมีแบต ผมได้ยินเสียงใครไม่รู้ด้วย]
[คห6: ฉันติดต่ออาจารย์ไปแล้ว อาจารย์คงกำลังเข้าไปหานาย (19:35 น) ]
[จขกท: แบตของฉันกำลังจะหมด คุณช่วยตอบฉันให้เร็วกว่านี้ได้ไหม?]
[คห7: แบตกำลังจะหมด? ไหนนายบอกว่ายังพอมีแบต? (19:35 น) ]
[คห8: ไม่มีคนตอบกระทู้แค่ 4 นาทีก็คือตอบช้า? 55555 (19:35 น) ]
[คห9: ยังมีคนเชื่อด้วยเหรอ? ให้ตายเถอะ! (19:36 น) ]
[คห10: ขอโทษด้วยครับ เพื่อนผมลืมกินยา (19:37 น) ]
เนื้อหาของกระทู้และคอมเม้นต์มีเพียงเท่านี้ มันเป็กระทู้ที่ไม่ค่อยได้รับความสนใจ เลยถูกกลบหายไปด้วยกระทู้อื่นถายในไม่ถึง 10 นาทีก็ว่าได้ แม้ว่ามันจะเป็กระทู้ที่แปลกเพียงใดแต่ความคิดเห็นสุดท้ายก็ทำให้ผมได้รู้ว่ามันคงเป็การอำกันเล่นของนักเรียนในสมัยนั้น ผมเลื่อนอ่านกระทู้เก่าๆ ไปเรื่อยๆ โดยหวังว่าจะมีเบาะแสที่เกี่ยวกับเื่เล่านั้น
เวลาผ่านไปไวดั่งโกหก แสงอาทิตย์ในเช้าวันจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องของผมบ่งบอกถึงรุ่งอรุณที่แสนสดใส แต่ผมยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ไล่อ่านกระทู้พวกนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็การย้ำเตือนว่าถึงเวลาตื่นเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน
ผมไปโรงเรียนด้วยความเหนื่อยล้าเพราะไม่ได้นอนถึงสองวัน ในหัวของผมยังคงคิดวนเวียนเกี่ยวกับเื่เล่าและการหายไปของดาริน
"ริว! ดารินหายไปเพราะเื่เล่านั้นใช่ป้ะ? "
"นายได้ไปกับเธอไหมตอนที่เธอหายไป? "
เพื่อนๆ ภายในห้องของผมต่างวิ่งกรูกันเข้ามาถามผมเกี่ยวกับเื่ของดาริน ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้าไปในห้อง
"นายได้เห็นตอนที่เธอหายไปไหม?"
"..."
ประสาทการได้ยินของผมเหมือนกับหยุดทำงานไปชั่วขณะ ผมไม่ได้ยินเสียงใดๆ เลย แม้ว่าพวกเขายังคงถามผมไม่หยุด สายตาของผมเริ่มพร่ามัว ในหัวของผมมันขาวโพลนไปหมด จนในที่สุดผมก็หมดสติ...
ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องพยาบาล เสียงของนกที่ร้องกันระงมข้างนอกหน้าต่างนั้นได้ปลุกผมให้ตื่นขึ้น
"สวัสดีนักเรียน รู้สึกตัวแล้วเหรอ?" คุณครูประจำห้องพยาบาลกล่าวทักทายผมด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย
"ยังครับ" ผมตอบกลับคุณครูแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปรง
"ตื่นแล้วก็ไปเรียนได้แล้ว..."
"..."
เสียงของนกที่ร้องกันเจี๊ยวจ๊าวทั่วโรงเรียน แสงแดดอ่อนๆ ใน่สายบวกกับสายลมอ่อนๆ ที่คอยพัดให้ผ้าม่านภายในห้องกระพรือเบาๆ ทุกอย่างล้วนเป็สิ่งปกติที่ผมพบเจออยู่ในทุกๆ วัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปในตอนนี้คือไม่มีดารินอยู่บนโลกนี้แล้ว
หมอนของห้องพยาบาลค่อยๆ เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของผมที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตา มันค่อนข้างน่าอายแต่ผมไม่สามารถกั้นน้ำตาเอาไว้ได้จริงๆ เมื่อคิดว่าตัวเองจะไม่ได้เจอดารินอีกแล้ว
คุณครูประจำห้องพยาบาลเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ ผมคิดว่าเธอคงรู้ว่าผมกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ
"ฉันคิดถึงเธอนะ ดาริน"
ผมพูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลนอง ภายใต้ผ้าห่มที่อบอ้าว
...
994
