ชมรมการละคร

บทที่ 2: กฎของชมรม

เช้าวันต่อมา กรเดินมาที่ชมรมการละครอีกครั้ง ใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ประหม่า และสงสัย

"ฉันมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง…" เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก แล้วเปิดประตูห้องเข้าไป

สิ่งแรกที่เขาเห็นคือ ผู้หญิงนั่งไขว่ห้างอยู่กลางห้องในชุดนักศึกษา เสื้อตัวเล็กฟิตเปรี๊ยะจนแทบจะปิดไม่มิด กระโปรงทรงเอสั้นพอดีเข่า ผมยาวประบ่าถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย

"อ้าว~ น้องกร มาแล้วเหรอจ๊ะ?"

พี่โจ้ในร่างของนักศึกษาสาว เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวาน ริมฝีปากแต่งด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนที่ทำให้เขาดูเหมือนหญิงสาวจริงๆ

กรอ้าปากค้างไปชั่วครู่ นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงของพี่โจ้ในร่างผู้หญิง

"พะ…พี่โจ้เหรอครับ?"

"เรียก 'พี่อิงฟ้า' สิ่จ๊ะ!" พี่โจ้พูดพร้อมกับหัวเราะเสียงใส "ตอนนี้พี่คืออิงฟ้า ประธานชมรมการละคร เข้าใจไหม?"

กรพยักหน้าเงอะงะ "ครับ… พี่อิงฟ้า"

"ดีมากจ้ะ มานั่งตรงนี้สิ พี่จะอธิบายกฎของชมรมเราให้ฟัง"

กรเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับพี่อิงฟ้า เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสาวสวยที่มีสเน่ห์เหลือล้น

"กฎข้อแรกที่นายต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ…" พี่อิงฟ้าเริ่มพูด "เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก นายต้องเรียกสมาชิกทุกคนตามชื่อของร่างที่พวกเขาสวมอยู่ และต้องแสดงออกให้สมจริงที่สุด!"

"สมจริง?" กรเลิกคิ้ว "หมายความว่ายังไงครับ?"

"ก็หมายความว่า…" พี่อิงฟ้ายิ้มหวาน ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย "นายต้องทำตัวเหมือนกับพวกเราเป็๞ผู้หญิง จริง ๆ ทั้งท่าทาง สายตา คำพูด และการแสดงออกทุกอย่างกับเรา!"

"แล้วถ้าผมเผลอหลุดไปล่ะครับ?"

"ไม่มี 'ถ้า' จ้ะน้อง" พี่อิงฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สายตาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด "ถ้าความลับของชมรมแตก นายจะต้องเดือดร้อนเหมือนกับทุกคน เข้าใจไหม?"

กรพยักหน้าช้า ๆ "ครับ ผมจะพยายาม"

"ดีมาก!" พี่อิงฟ้าหัวเราะเสียงใส "เอาล่ะ กฎข้อสอง…"

ก่อนที่พี่อิงฟ้าจะพูดจบ เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงหวานใสที่ดังขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา

"อิงฟ้าจ๋า~ คิดถึงจังเลย!"

กรหันขวับไปที่ประตู หญิงสาวร่างสูงเพรียวเดินเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดนักศึกษาที่ดูรัดรูปจนเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง เสื้อตัวเล็กเกินขนาดจนเหมือนจะปิดกระดุมไม่ครบ

"นี่… ใครครับ?" กรหันถามพี่อิงฟ้าเสียงเบา

ไม่ทันให้พี่อิงฟ้าตอบ หญิงสาวก็แทรกขึ้นมา "เรียกว่า 'พี่อร' ก็ได้จ้า "

เธอเดินเข้ามาใกล้กร ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา

"โห… น้องใหม่ดูตื่นเต้นน่าดูเลยนะ มีอะไรอยากถามพี่อรไหมจ๊ะ?"

กรกลืนน้ำลาย รู้สึกเกร็งจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต

“เอ่่อ… พี่ก็เป็๲แบบพี่จอ.. เอ้ย พี่อิงฟ้า ด้วยหรอครับ” กรรีบเปลี่ยนคำแทบไม่ทัน เมื่อพี่อิงฟ้าจ้องตาขวางใส่

หญิงสาวยิ้มหวานไม่ตอบแต่กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้กร ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ

ริมฝีปากที่แต้มด้วยลิปกลอสสีชมพูมันวาวทำให้กรเผลอจ้อง

"อุ๊ย~ หน้าแดงเหรอเนี่ย? น้องกรเขินพี่เหรอจ๊ะ?"

"ปะ…เปล่าครับ!" กรรีบปฏิเสธ แต่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเขาก็หักล้างคำพูดนั้นอย่างชัดเจน

อรหัวเราะคิกคัก ก่อนจะลุกขึ้นยืนและแกล้งทำเป็๞ก้มลงมาหาเขาอีกครั้ง

ทันใดนั้น เสื้อนักศึกษาของอรก็เผยอออกเล็กน้อย กระดุมหลุดออกมาหนึ่งเม็ด

กรที่นั่งอยู่ตรงนั้นจ้องตาไม่กระพริบ

"อุ๊ย! กระดุมหลุดซะแล้ว~" อรพูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า ก่อนจะโน้มตัวลงมา

จนหน้าอกของเธออยู่ในระดับสายตาของกร

"น้องกร…" เธอกระซิบเบา ๆ ข้างหูเขา "ชอบไหมจ๊ะ?"

กรแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของเขาแดงจัดจนเหมือนมะเขือเทศ "ผะ…ผม… ไม่รู้ครับ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ~" อรหัวเราะเสียงดัง "น้องกรน่ารักจังเลย!"

"ไอ้เก่ง! เลิกแกล้งน้องได้แล้ว เดี๋ยวน้อง๻๷ใ๯จนหนีไปก่อน" พี่อิงฟ้าพูดพลางหัวเราะ

"แหม~ แค่นี้ต้องเรียกชื่อจริงด้วย ก็แค่หยอกเล่นเอง ไม่เป็๲ไรหรอกน่า!"

อรพูดพลางติดกระดุมเสื้อกลับเหมือนเดิม

“สวัสดีอีกครั้งจ้าน้องกร พี่ชื่อเก่ง แต่ถ้าอยู่ในร่างนี้ให้เรียกพี่อร นะคะ” อรพูดพลางขยิบตาให้กร

กรรู้สึกโล่งใจที่เหตุการณ์น่าอึดอัดจบลงเสียที แต่เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าชมรมนี้ไม่ใช่ที่ธรรมดา

"เอาล่ะ! ไหน ๆ อรก็มาพอดี เดี๋ยวเราจะเริ่มสอนน้องใหม่เ๱ื่๵๹กฎเพิ่มเติมเลยแล้วกัน"

พี่อิงฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กรนั่งตัวตรง เตรียมฟังอย่างตั้งใจ เขารู้ดีว่าถ้าเขาอยากอยู่รอดในชมรมนี้ เขาต้องปรับตัวให้ได้

หลังจากนี้ขอเรียกคนในชมรมตามรูปลักษณ์ที่เห็นนะคะ เช่น ถ้าฉากนั้นพี่โจ้ถอดชุดหรือคุยด้วยเสียงผู้ชาย จะเรียกว่าพี่โจ้
แต่ถ้าใส่ชุดแล้วทำเสียงผู้หญิง จะเรียกว่าอิงฟ้า